XaI LoV GiOu

Καλύτερα μια ώρα ελεύθερος ληστής , παρά σαράντα χρόνια χαφιές φορτιγατζής

2009-03-20T13:16:00.000-07:00

Η αλήθεια του καπιταλισμού διαφαίνεται στις διαφημιστικές πινακίδες των πολυεθνικών εταιριών και στα επικαλούμενα στο συναίσθημα διαφημιστικά σποτάκια τους, στην αδιάκοπη εργασιακή ανέλιξη ατόμων που “ξεκίνησαν από το μηδέν” και στις υπέρογκες επενδύσεις τους σε τράπεζες. Η αλήθεια του υπάρχοντος πολιτισμού διαφαίνεται στο τρίπτυχο “ησυχία-τάξη-ασφάλεια” και στην ζεστή αγκαλιά του θεσμού της οικογένειας , στα υπερσύγχρονα μέσα μαζικής μεταφόρας και στις υπερ-επιχειρήσεις που σέβονται το περιβάλλον. Η αλήθεια της υπάρχουσας κοινωνίας διαφαίνεται στο σόπινγκ θέραπυ και στις ξέφρενες μπαρότσαρκες, στα ξενύχτια μπροστά στην τηλεόραση και στις ευτυχισμένες οικογενειακές μαζώξεις .
Μπροστά στην αλήθεια του υπάρχοντος κόσμου, μπροστά στην αλήθεια του υπάρχοντος πολιτισμού, μπροστά στην αλήθεια της υπάρχουσας κοινωνίας , όλες οι στείρες οικονομικές αναλύσεις και οι φθηνές πολιτικολογίες φαντάζουν ελάχιστες.

Η αλήθεια που περικλείει το υπάρχον είναι βαριά οπλισμένη με ρουφιανιά , εθελοδουλεία, εκμετάλλευση , υποταγή και γλύψιμο.

Όπλα που στοίχισαν την ελευθερία από τον αναρχικό ληστή Γ. Βούτση-Βογιατζή, ο οποίος όταν αποπειράθηκε να ληστέψει την Εθνική Τράπεζα στο Γκύζη συνελλήφθει . Δεν συνελλήφθει όμως από τους έμμισθους υπερασπιστές των αφεντικών τους που κατά καιρούς έχουν δώσει ακόμη και τη ζωή τους για χάρη του πλούτου που βρίσκεται στις τράπεζες. Συνελλήφθει από έναν φορτιγατζή , εκπρόσωπο της υπάρχουσας κοινωνίας ο οποίος στο πρόσωπο του Γιώργου είδε τον θύτη και στα γραφεία της τράπεζας εντόπισε τα θύματα . Ένα δίπολο που για αυτόν είναι καλώς ορισμένο, σύμφωνα και με τα δεδομένα του συστήματός μας.

Απέναντι στο υπάρχον οφείλουμε καθημερινά να αντιπαραθέτουμε τους εαυτούς μας γιατί μόνο έτσι θα κερδίσουμε πίσω τη χαμένη μας ζωή. Απέναντι όμως σε ένα τέτοιο οπλοστάσιο δεν μπορούμε να μένουμε άπραγοι. Πρέπει να οπλιστούμε κι εμείς για να το αντιμετωπίσουμε. Τα όπλα μας πρέπει να είναι πρώτα απ' όλα η αξιοπρέπεια , η αλληλεγγύη και η συνείδηση ... κι έπειτα ο,τι διαθέτει ο καθένας : ένα καλό περίστροφο , ένα καλό μαχαίρι ή ακόμη και ένα κουτί σπίρτα. Και ας πάρουμε πίσω τη ζωή μας είτε ψυρίζοντας σουπερ μάρκετ .. είτε ληστεύοντας τράπεζες.

“Ο ληστής είναι γενναίος, είτε δρα, είτε είναι θύμα. Πεθαίνει αψηφώντας το κάθε τι. Τίμια και πολυάριθμα παλικάρια από φτωχογειτονιές κι απ' τα περίχωρα, που δε διαθέτουν τίποτα περισσότερο εκτός από το κοινό, αλλά πολύτιμο δώρο της δύναμης και του θάρρους, παρομοιάζουν τον εαυτό τους με ληστή. Σε μία κοινωνία, όπου οι άνθρωποι ζούνε κάτω από συνθήκες δουλοπρέπειας, σαν εξαρτήματα μεταλλικών μηχανών ή σαν κινητά μέρη ανθρώπινων μηχανών, ο ληστής ζει και πεθαίνει χωρίς να σκύβει το κεφάλι”

Hobsbawm

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΗΣΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΒΟΥΤΣΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΝ ΝΑ ΘΕΣΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΗΣΤΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥ Γ. ΜΥΛΩΝΑ.

Welcome

2008-12-27T17:46:00.000-08:00

Ανανεωμένο όσο ποτέ το μπλογκ "xai lov giou" μετατράπηκε σε e-zine ... Τα καλύτερα έρχονται!

Προς το παρόν:

ΤΕΥΧΟΣ 1ο (Σεπτέμβριος 2008) :

Το 1ο τεύχος κυκλοφορεί και σε έντυπη μορφή , αναζητήστε το στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας (προς το παρόν) !

ΤΕΥΧΟΣ 2ο (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2008):

Περισσότερα στην έντυπη έκδοση...

παλαιότερες αναρτήσεις μπορείτε να αναζητήσετε δεξιά στο "Αρκίο"

ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ : xailovgiou@gmail.com

Δεκεμβρης 2008 και το Μανιφεστο Μιας Εξεγερσης

2008-12-27T09:48:00.000-08:00

Δεκέμβρης 2008 (με τη βοήθεια του Ex Negativo)

Το βράδυ της έκτης Δεκεμβρίου ένα περιπολικό διασχίζει δρόμο των Εξαρχείων. Κάποιοι νεαροί το παίρνουν στο κυνήγι και του πετούν διάφορα αντικείμενα. Οι μπάτσοι κατεβαίνουν απ το περιπολικό τους και κατευθύνονται προς τους νεαρούς βρίζοντας τους και επιδεικνύοντας τα γεννητικά τους όργανα. Οι νεαροί απαντάν και οι μπάτσοι σκοτώνουν έναν απ αυτούς. 16 χρόνων.

Μέσα στις επόμενες δυο ώρες χιλιάδες άνθρωποι που θεωρούσαν ότι μπορούσαν να είναι στην θέση του δεκαεξάχρονου κατεβαίνουν στο κέντρο διάφορων πόλεων της Ελλάδας καίγοντας και σπάζοντας σύμβολα της εξουσίας. Τράπεζες, σούπερ μάρκετ, μαγαζιά κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, δημαρχεία, αστυνομικά τμήματα…

Η αστυνομία αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση. Αναλαμβάνει το θέαμα. Μέχρι την επόμενη μέρα τα γεγονότα έχουν μετατραπεί σε ειδήσεις ώστε να επανανοηματοδοτηθούν με τον τρόπο που συμφέρει την εξουσία.

Ένας παράφρονας αστυνομικός αμαυρώνει την δημοκρατία μας σκοτώνοντας έναν μαθητή με πολύ καλές επιδόσεις στο σχολείο που απλά έτυχε να πάει για πρώτη φορά στην ζωή του στα Εξάρχεια. Διάφοροι κουκουλοφόροι σπεύδουν να καπηλευτούν το γεγονός για να πετύχουν τα σκοτεινά τους σχέδια. Καίνε και σπάνε τις περιουσίες του ταλαιπωρημένου απ την οικονομική κρίση κόσμου με τραγική συνέπεια να μην μπορούν οι άνθρωποι να καταναλώσουν.

***

Της αγιάτρευτης λύσσας:

Βρήκαμε την παραλία κάτω από την άσφαλτο.
Ξεχυμένοι στους δρόμους πλάι σε ποτάμια αίμα,
μέσα από φλόγες,
πίσω από φωτιές.

Στείλαμε θερμά μηνύματα στους εχθρούς μας,
κάνοντας σήματα καπνού.

Η βενζίνη εξατμίστηκε .
Τα μπουκάλια και πάλι άδεια.
Η βροχή έλουσε τους δρόμους.
Κι εμείς χαθήκαμε μες στις κουκούλες μας.

Μα θα ξαναρθούμε.
Και θα ραγίσουν οι δρόμοι
και τα πεζοδρόμιά σας.
Γιατί αυτός ο κόσμος δεν μας αντέχει...
και δεν τον αντέχουμε...

Και το Χάος τότε δεν θα ναι μερικές σταγόνες μόνο... θα ναι ολόκληρος καταράκτης ...

***

Μανιφέστο Εξέγερσης:

1. ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ Ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ – Ο ΠΑΛΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΤΗΣ ΠΛΗΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
2. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΕΚΔΥΟΜΕΘΑ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΔΕΡΜΑ – ΟΛΟΓΥΜΝΟΙ ΚΙ ΩΡΑΙΟΙ ΩΣ ΟΝΕΙΡΑ ΕΑΡΙΝΑ, ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ AYTO ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ
3. ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ – ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ
4. ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΙΡΙΔΙΖΟΥΣΕΣ ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΜΑΣ – ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΙΚΗΣΟΥΜΕ
5. ΠΥΡΠΟΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΕΦΥΡΕΣ “ΠΑΡΕΛΘΟΝ” ΚΑΙ “ΜΕΛΛΟΝ” – ΔΕΝ ΜΑ΄Σ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ – ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΜΕΤΕΩΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ “ΤΩΡΑ”
6. ΛΕΞΕΙΣ-ΜΟΛΟΤΩΦ ΣΚΑΝΕ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ – ΠΡΟΣΟΧΗ! ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΛΕΚΤΑ ΑΠ’ ΤΗ ΒΕΝΖΙΝΗ
7. ΘΡΥΜΜΑΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ – ΚΑΙΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ
8. ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΜΑΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΓΑΝΤΙΑ ΚΛΑΔΙΑ –ΔΕΣΤΕ! ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝΟΥΝ ΣΧΟΙΝΙΑ – ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΥΝΙΑ – ΓΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΚΡΕΜΟΥΝ ΕΝΑΝ ΧΟΝΤΡΟ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ
9. ΠΩ΄Σ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΝΑ ΔΙΚΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΘΩΩΤΗΤΑ; – Η ΑΘΩΩΤΗΤΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΣΕ ΑΧΡΗΣΤΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
10. ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΕΡΕΤΡΑ – Η ΤΑΞΗ, ΤΑ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΟΥΣ
11. ΔΕΣΤΕ! – ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΑΣ ΕΓΙΝΑΝ ΦΛΟΓΕΣ! ΨΗΛΑΦΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ
12. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΡΑΦΟ – ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΣΤΥΛΟ
13. Η “ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ – ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΧΙΖΕΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΟΥ – ΤΑ ΣΤΗΘΗ ΤΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΟΥΝ – ΣΤΗ ΘΕΑ ΤΟΥ ΑΙΔΟΙΟΥ ΤΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ
14. ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΕΝΟΜΥΑΛΟΥΣ: ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ – ΑΦΗΣΤΕ ΚΕΝΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ, ΝΑ ’ΡΘΟΥΝ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΝΑ ΦΩΛΙΑΣΟΥΝ. ΝΑ ’ΡΘΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ!
15. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ – ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ – ΤΩΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ – ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ
16. ΜΕ ΒΟΓΓΗΤΑ, ΣΚΟΤΑΔΙΑ, ΔΑΚΡΥΑ, ΚΡΟΤΟΥΣ, ΚΡΑΥΓΕΣ, ΛΑΜΨΕΙΣ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Θ’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΟ, “Σ’ ΑΓΑΠΩ”
17. ΜΕ ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΛΙΑΧΤΩΝ ΜΑΣ, Ο ΑΝΕΜΟΣ ΡΑΒΕΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ
18. ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ – ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ – ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΑΥΤΟ ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΑ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ
19. ΦΟΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ΄ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΤΕ – ΕΙΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΟΥΣΙΟ ΟΝΕΙΡΟ – ΜΟΛΙΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΔΙΑΛΥΘΕΙΤΕ ΣΑΝ ΠΡΩΙΝΗ ΟΜΙΧΛΗ – Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ
20. ΘΑ ’ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΤΙ ΜΑ΄Σ ΧΡΗΣΙΜΕΥΑΝ
21. ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΑΠΑΞ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ: Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ – ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ (ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ) – Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΡΟΥΦΑΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ – ΛΕΗΛΑΤΕΙ ΤΗ ΖΩΗ
22. ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ, ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ! ΕΜΦΑΝΙΣΤΕ ΚΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ
23. ΖΩ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ ΚΟΣΜΟΥΣ – Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗ, Ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ
24. ΔΕΣΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΓΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΥΡΠΟΛΗΜΕΝΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ, Η ΣΕΛΗΝΗ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΑΤΑΡΑΧΗ – ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΜΙΑ ΑΠΟΚΟΣΜΗ ΜΕΛΩΔΙΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ
25. ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΕΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΣΗΚΩΘΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ – ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑ ΟΡΘΙΟΣ
26. ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΕΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ – ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΟΤΙ ΖΕΙ

Κολλάζ Αφιερωμένο Στους Φυλακισμένους Αγωνιστές

2008-12-03T17:01:00.000-08:00

Απ' όλες τις ενέργειες που μπορούν να πραγματώσουν επαναστάτες, ως η απόλυτα αυτονόητη και χωρίς ανάγκη αιτιολόγησης προκύπτει η καταστροφή μιας φυλακής.

Θα αρκεστούμε λοιπόν να πούμε τα ελάχιστα για αυτήν την αντανακλαστική κίνηση των εξεγερμένων, ήδη από τη γαλλική επανάσταση. Από τότε πολλές Βαστίλλες έπεσαν. Άλλες τόσες -και πολύ περισσότερες- χτίστηκαν ενσωματώνοντας τα πλέον ανθρωποβόρα χαρακτηριστικά της ψυχολογίας και της αρχιτεκτονικής, στην υπηρεσία της χειραγώγησης και του ελέγχου, της στυγνής ή καλυμμένης βαρβαρότητας (σε εναλλασσόμενους ρόλους), του αντι-ανθρώπινου “σωφρονιστικού” εκβιασμού.

Λευκά κελιά στη Γερμανία, πτέρυγες Q.I. στη Γαλλία, καθεστώς F.I.E.S. στην Ισπανία, φυλακές τύπου F στην Τουρκία, υπόγεια κελιά απομόνωσης για τους κατηγορουμένους της 17Ν και “ΕΙΔΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΥΠΟΥ Α” στην Ελλάδα, στρατόπεδα τύπου Γκουαντανάμο και “κρυφές φυλακές” της CIA ανά τον κόσμο.....

Πυρήνας Αντάρτικης Δράσης

Σε όλες και όλους εσάς που δίπλα μας και τόσο κοντά μας, με αλληλεγγύη και ανιδιοτέλεια, αγωνίζεστε να δημοσιοποιήσετε και να βγάλουμε προς τα έξω τα προβλήματα των φυλακών της Ελλάδας και να φτάσουμε στο σημείο κάποια στιγμή να περπατήσουμε στα συντρίμμια τους, είναι αναγκαίο να επιδείξουμε εκ των έσω εκτίμηση, σεβασμό και θαυμασμό.

Εκτίμηση, γιατί σε αντίθεση με τις και τους ανυποψίαστους νέους και νέες που φραπεδιάζονται και καναπεδιάζονται, σχολιάζοντας και κριτικάροντας στην απόλυτη ασφάλεια του καναπέ, εσείς αγωνιάτε και αγωνίζεστε.

Σεβασμό, γιατί αγωνίζεστε και αγωνιάτε σε αντίξοες συνθήκες, που έχουν μερικές φορές προσωπικό κόστος απ' την αλαζονική συμπεριφορά της κατασταλτικής εξουσίας, που αλιεύει απ'τις αναγκαίες διαμαρτυρίες, διαδηλωτές στην τύχη και τους βαφτίζει όπως βολεύουν οι καιροι.

Και θαυμασμό γιατί ό,τι κάνετε το κάνετε για την ψυχή σας.

Χαιρετίζω όλες και όλους που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις στις 4 Νοέμβρη, αλλά και όλες και όλους που συμμετείχαν και στάθηκαν αλληλέγγυοι στις τελευταίες μαζικές εξεγέρσεις όλων των φυλακών,στις 23 Απρίλη, με αφετηρία τη φυλακή Μαλανδρίνου.

Β. Πάλλης

Και οι αυτοκτονίες.... Η αυτοκτονία ανήκει στο σωφρονιστικό κανόνα; Πριν έρθω από εδώ, δεν ήξερα ότι υπήρχαν τόσοι διαφορετικοί τρόποι για να κρεμαστεί κάποιος. Η συνηθισμένη πρακτική θέλει να περνάμε το σχοινί στο λαιμό και να πηδάμε από το σκαμνάκι. Και όμως όχι, μπορούμε να κρεμαστούμε καθιστοί, γονατιστοί κάτω από ένα ντουλάπι, ζαρωμένοι σα ρολό, όπως τα κτήνη... Επί πλέον, υπάρχει μία νοσηρή περιέργεια των άλλων κρατουμένων για το modus operandi. “Α, είναι επινοητικός!” Σα μέσα στη φωνή να μαντεύουμε “στο έλεγα ότι είχε κλάση”. Μερικές φορές απογοητευόμαστε: “Αχ, τι κωλοφαρδία... Βέβαια δεν υπόφερε...”. Νοιώθουμε ήδη να υποβόσκει η μομφή. Ορισμένοιδεν υπάρχουν στην μνήμη μας παρά από τον τρόπο του θανάτου τους...; Όντως θυμάσαι τον τσαγκάρη της Σαντέ... ναι, θυμήσου τον, αυτόν που δηλητιριάστηκε, κρεμάστηκε και στραγγαλίστηκε. Θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να σηκώσουμε και τις ταμπέλες μας σα μια κριτική επιτροπή γυμναστικής ή καλλιτεχνικού πατινάζ. “Ναι κύριε μου, τέτοιους πρωταθλητές δεν βάζουμε πια” ...

Γράμμα του επαναστάτη J.M. Rouillan από τη φυλακή

“...Είναι σύγχρονοι τάφοι στη μέση του πουθενά. Ακόμα και η ίδια η οικογένεια αποθαρρύνεται να επισκεφτεί το παιδί της. Είναι ένας πλήρης τάφος και για αυτό βάζουν εκεί τους βαρυποινίτες, γιατί θεωρούσαν ότι μπορούν να τους θάψουν όλους μαζί. Δυστυχώς όμως για αυτούς, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ακόμα και οι βαρυποινίτες που κάποιοι τους θεωρούν μιάσματα και μειδιούν, “τι είναι αυτοί οι άνθρωποι τέλος πάντων; Πώς τολμόυν και ξεσηκώνονται; Πώς τολμούν και απειλούν την έννομη τάξη; Πώς τολμούν και αμφισβητούν αυτόν τον σωφρονιστικό κώδικα;”

Αυτόν τον περίφημο σωφρονιστικό κώδικα με αυτά τα φοβερά συμβούλια φυλακής, με τον εισαγγελέα της φυλακής και τον κοινωνικό λειτουργό να αποφασίζουν αν είσαι ικανός να πάρεις άδεια (...) Τον αμφισβητώ 100% όπως αμφισβητώ και την ίδια την ύπαρξη της φυλακής. Είναι βέβαια ένας θεσμός 200 χρόνια, αλλά αν μπορούσαμε να συζητήσουμε πάνω στον Φουκώ, να δούμε ποιος είναι ο ρόλος της φυλακής στην κοινωνία, μάλλον για να διαχωρίσει τα εγκλήματα και τίποτε άλλο... παρά για να επαναφέρει στο σωστό δρόμο τον κρατούμενο...”

Από την απολογία του αναρχικού Γ. Δημητράκη

Θεωρούμε λοιπόν ότι δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από την καταστροφή της ίδιας της φυλακής. Δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα τον κρατουμένων , χωρίς όμως να αφήνουμε πίσω τα προτάγματά μας που μας εναντιώνουν σε αυτό τον απάνθρωπο θεσμό. Το πάθος για τη λευτεριά δεν σβήνει όσοι αγώνες κι αν μείνουν πίσω του. Είναι ο απόηχος της κάθε εξέγερσης και επαναστατικής δράσης , είναι το κατακάθι που αφήνουν τα κύματα που προκαλούνται από τις περαστικές απεργείες πείνας , τις φλόγες στα παράθυρα και τους κουκουλοφόρους φυλακισμένους μέσα και έξω από τα κάγκελα στα κάτεργα της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας. Το κατακάθι αυτό λειτουργεί ως ενισχυτής για τη λύσσα που έχουμε μέσα μας. Πάνω στα συντρίμμια των φυλακών θα σπείρουμε το χάος για να θερίσουμε την τελική νίκη , την ελευθερία και την αταξία . Τέρμα πια οι αυταπάτες..

...Όσες κι αν χτίζουν φυλακές και αν ο κλοιός στενεύει

Ο νους μας θα ναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει...

Για Τον Αντιφασισμό

2008-11-07T13:44:00.000-08:00

Ένα ακόμη βράδυ πολιτικής ζύμωσης στη Θεσσαλονίκη (στον πεζοδρόμιο μπροστά στην Ανδρομέδα) . Το θέμα της συζήτησης ήταν τόσο συνηθισμένο, όσο κλασικά μονομερές είναι:

"Αφού ο φίλος μου χτυπήθηκε απο φασίστες, γιατί δεν έγινε αντιφασίστας;"

Οι απόψεις κινήθηκαν στην κατεύθυνση του ερωτήματος και ασχολήθηκαν με την οικογενειακή κατάσταση του παιδιού και με τα μέσα επηρεασμού του.

Κανένας όμως δεν αναρωτήθηκε: "Γιατί να γίνει αντιφασίστας;"

Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το κατά πόσο ο αντιφασισμός μπορεί να συνεισφέρει στο επαναστατικό κίνημα.

Ο αντιφασισμός είναι μία πολιτική τοποθέτηση που θεωρεί το φασιστικό κράτος (ή τη φασιστική απειλή) σαν ένα πρώτο εχθρό που πρέπει να καταστραφεί με κάθε κόστος , π.χ. συμμαχόντας με τους αστούς δημοκράτες ως το μη χείρον (βλ. Ισπανία) , ή αναβάλλοντας την επανάσταση για όταν ο φασισμός θα έχει νικηθεί .
Συνεπώς ο "επαναστατικός αντιφασισμός" είναι ένα οξύμορο και οτιδήποτε αναρχικό-κομμουνιστικό πηγαίνει πέρα απ'το πλαίσιο του αντιφασισμού και αργά η γρήγορα συγκρούεται μαζή του.
Πέρα απ' αυτό, το ζήτημα που μας αφορά δεν είναι το αν υπάρχουν πολλά είδη αντιφασισμού , ή ότι μη-επαναστατικά αντιφασιστικά στοιχεία μπορούν να επαναστατήσουν, αλλά το ότι ο αντιφασισμός -ως τέτοιος- προκειμένου να αποφύγει ένα δικτατορικό κράτος, υποκύπτει στο δημοκρατικό κράτος.
Αν και υπάρχουν "αντιφασίστες" που με επαναστατικό χαρακτήρα εναντιώνονται εξίσου και στη δημοκρατία, οι επαναστατικές κριτικές του αντιφασισμού έχουν κατακριθεί πολλές φορές.
Ίσως ,λοιπόν, ο μη αντιφασίστας-θύμα των φασιστών , να αποτελεί περισσότερο επαναστατικό στοιχείο από πολλούς αντιφασίστες.
Μπορεί άλλωστε να αναγνωρίζει ότι το τσάκισμα του φασισμού σημαίνει να καταστρέψουμε τις προϋποθέσεις που τον γεννάνε , δηλαδή τα κοινωνικά του αίτια, δηλαδή το ίδιο το σύστημα.

Στοιχεία από γράμμα του κομμουνιστή
Gilles Dauve στο περιοδικό Aufheben

Ο ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ

2008-10-26T09:01:00.000-07:00

Δεν είναι λίγες οι φορές που , στα φθηνά καφενεία – ελεύθερους κοινωνικούς χώρους των διαφόρων στεκιών και καταλήψεων, παρατηρείται έξαρση των αλτρουιστικών ενστίκτων των σπουδαίων ατόμων του αναρχικού χώρου.

Οι νεομυστικιστικές ασκητικές-«ανθρωπιστικές» φρασεολογίες δίνουν και παίρνουν και εξαπολύονται δρυμήτατα «κατηγορώ» απέναντι σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για το ιδιαίτερο συμφέρον του.

Η επανάσταση όμως, αλλά και οποιαδήποτε εξεγερτική δράση είναι πρόβλημα μαθηματικής φύσεως που πρέπει να αναχθεί στην μονάδα.

Το ιδιαίτερο συμφέρον του είναι αυτό που θα οπλίσει τον οποιονδήποτε επαναστάτη (είτε υλικά είτε πνευματικά). Ο αναρχικός επαναστάτης πρέπει να βλέπει το άτομο ως αρχή και τέλος του ευθύγραμμου τμήματος του κοινωνικού συνόλου* .

Το κοινό συμφέρον , λοιπόν , ξεκινά από το ατομικό συμφέρον και όλες οι ενέργειες του αναρχικού επαναστάτη είναι αποτελέσματα του αγιάτρευτου εγωιστικού του συναισθήματος.

Η μόνη κατηγορία που ευσταθεί για τον εγωισμό είναι το γεγονός ότι είναι ολέθριος για το υπάρχον. Το ότι δεν αφιερωνόμαστε στην ευτυχία των άλλων , αλλά στη δικιά μας μέσω του να δείχνουμε στους άλλους τα δεινά τους και τους τρόπους απελευθέρωσής τους από αυτά στρέφεται ενάντια σε οποιοδήποτε «αλλοτρίωμα» (κοινωνικότητα, ηθική, ανθρώπινες δραστηριότητες)

Ο ατομικισμός του επαναστάτη διαφαίνεται και στους τρόπους με τους οποίους –εγωιστικά- διαμορφώνει τους τρόπους δράσης του.

Πάραυτα , ο επαναστατικός ατομικισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον αλλοτριωμένο ατομικισμό (του μικροαστικού φιλανθρωπισμού) . Είναι ανάγκη να κυρηχθεί πόλεμος ενάντια στην υπάρχουσα μορφή αλλοτριωμένου ατομικισμού, η οποία είναι κάτι παραπάνω από ελλιπής (φιλοτομαρισμός και θρησκεία της συσσώρευσης) .

Όπως ακριβώς το κοινό συμφέρον περνάει μέσα από το ατομικό, έτσι και η άρνηση του υπάρχοντος κόσμου περνάει μέσα από την άρνηση του υπάρχοντος ατομικισμού-φιλοτομαρισμού.

Αυτό που τείνουμε να μη συνειδητοποιούμε αμέσως είναι πως η επικρατούσα,στενή και πτωχαίνουσα μορφή του εγωισμού, της αυτοϊκανοποίησης, είναι βαθιά αναμεμειγμένη με το αντίθετο της, με την απάρνηση της αυτοϊκανοποίησης. Επίσης, πως η «απληστία» που κανονικά δοκιμάζουμε και νιώθουμε είναι μια απληστία ριζικά προσμεμειγμένη με την ίδια της την άρνηση, με την πικραμένη αποποίηση' με την απάρνηση της απληστίας που θεμελιώνεται αναγκαστικά στις στενές, περιορισμένες συνθήκες της αυτο-απόλαυσης, που επί του παρόντος είναι διαθέσιμη και, ιδιαίτερα, ήταν στο παρελθόν διαθέσιμη, στις παρελθούσες συνθήκες ακραίας σπάνης, απώλειας και μόχθου. Πιο ειδικά, η μορφή αυτο-απόλαυσης που είναι αποκλεισμένη, η μυστική αυτο-άρνηση που κρύβεται στην καρδιά τουιδιωτικοποιημένου εγωισμού, είναι η απάρνηση όλων των κοινωνικών απολαύσεων, όλων των κοινωνικών ηδονών, των ηδονών της κοινότητας, των από κοινού ηδονών της αυθόρμητης συναναστροφής και εξωστρέφειας, της ζεστασιάς της ανθρώπινης αλληλεγγύης του πλούτου της αυθεντικής γιορταστικότητας, των οργίων των αυθεντικών γιορτών - των ηδονών της συνεύρεσης και της κοινωνικής ικανοποίησης εν γένει. Τα χνάρια όλων αυτών είναι εγκλωβισμένα στα όρια του ολοένα σμικρυνόμενου κύκλου της ιδιωτικής οικογένειας, που η ίδια δεν είναι παρά το πυρηνικό απομεινάρι, το υιοθετημένο από το κεφάλαιο, των παρελθουσών πρωτόγονων κομμουνιστικών κοινωνιών συγγένειας και των «διευρυμένων οικογενειών» - απομεινάρι που δημοσιοποιεί την ύστατη αυτοκριτική του με τα αυξανόμενα ποσοστά διαζυγίων, καθώς μάλιστα το διαζύγιο αναγνωρίζεται και επισήμους χαρακτηρίζεται ως «αποξένωση», ως «απομάκρυνση». Και τούτο ιδιαιτέρως στις «προηγμένες» καπιταλιστικές χώρες, δηλαδή, στις χώρες που έχουν φτάσει στα προχωρημένα στάδια κοινωνικής αποξένωσης.

Η υστέρηση στην οικειοποίηση των νεότερων συνθηκών της «μη σπάνης», της δυνητικής και (ήδη σε κάποιο βαθμό) πραγματικής αφθονίας, είναι το γενικό πλαίσιο εντός του οποίου πρέπει να κατανοηθεί το παρόν ιστορικό στάδιο της «διαλεκτικής του εγωισμού». Η θετική στιγμή του αρχικού «hip» κινήματος (της οποίας οι μετέπειτα «επαγγελματίες χίπις» δεν είναι με καμία έννοια κληρονόμοι) - η όλη λιβιδική ανάδυση που άρχισε στη δεκαετία του εξήντα για να υποχωρήσει αρκετά με την ύφεση που ακολούθησε -είναι κατανοητή εν μέρει ως ξεκίνημα της οικειοποίησης εκείνων των νέων συνθηκών.

«Η απληστία, στην πλήρη της έννοια, είναι η μοναδική δυνατή βάση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Οι παρούσες μορφές απληστίας διαλύονται, εντέλει, διότι αποδεικνύονται ελλιπώς άπληστες.

Η ουσία του κομμουνισμού είναι ο εγωισμός, η ουσία του εγωισμού είναι ο κομμουνισμός.»

For Ourselves

Η αντιστροφή της προοπτικής που επιχειρούμε στον εγωισμό, η μεταστροφή μας (detournement) της απληστίας και το σκανδαλώδες αποτέλεσμα, η σκανδαλώδης επενέργεια που έχει και που σκοπεύουμε να έχει, στην επικρατούσα συνείδηση, δεν είναι απλώς ένα τυπικό τέχνασμα, δεν είναι ένα αυθαίρετο λεκτικό παιγνίδι. Οι λέξεις, εξαιτίας ακριβώς των νοημάτων τους, είναι ένα αληθινό μέρος της ιστορίας, της «ιστορικής ύλης» και της ιστορικής διαδικασίας. Το να τις εγκαταλείψεις στους σφετεριστές τους, να επινοήσεις καινούριες λέξεις ή να χρησιμοποιήσεις άλλες λέξεις εξαιτίας της δυσκολίας να ανακτήσεις τις αληθινές, ιστορικές λέξεις, σημαίνει να εγκαταλείπεις το πεδίο στον εχθρό. Είναι μία θεωρητική παραχώρηση, που δεν μπορούμε να ανεχθούμε. Το να κάνουμε μια τέτοια παραχώρηση θα σήμαινε μόνο το να συμβάλουμε στη σύγχυση, σε μία σύγχυση που, εν μέρει, σχηματίζει τη βάση της κατεστημένης τάξης. Η εκ μέρους μας αντιστροφή της προοπτικής, αντιθέτως, προχωρεί στη διαύγαση των ίδιων των όρων της σύγχυσης. Είναι ήδη μια επαναστατική πράξη στο επίπεδο των υποκειμενικών συνθηκών της επανάστασης: η αντεστραμμένη προοπτική - η ανατραπείσα προοπτική - είναι η προοπτική της ίδιας της επανάστασης. Η ιδεολογία είναι ο υπέρτατος απατεώνας. Η αξία χρήσης της ιδεολογίας είναι [σαν] ένα εργαλείο εκμετάλλευσης - ο ιδεολόγος χρησιμοποιεί την ιδεολογία για να σε εξαπατήσει, έτσι ώστε να του επιτρέψεις να θέσει τον εγωισμό του πάνω από τον δικό σου εν ονόματι του αλτρουισμού, της ηθικής και του «γενικού συμφέροντος». Η επανάκτηση εκ μέρους μας της θετικής σημασίας μιας λέξης όπως η «απληστία» ή ο «εγωισμός» - που έχει κεντρικά, παγκόσμια και αμοιβαία συμφωνηθεί να είναι υποτιμητική, μειωτική, από τις δύο ακραίες αναπαραστάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού (από την ιδεολογία του ιδιωτικού καπιταλισμού και από την ιδεολογία του κρατικού καπιταλισμού, που πασχίζουν να εγκλείσουν την ολότητα της πιθανής εναντίον τους αντίθεσης μέσα στον κόσμο τον περιορισμένο εντός της δικής τους ψευδο-αντιπαλότητας, της δικής τους ψευδο-αντίθεσης) μια τέτοια ανάκτηση, λοιπόν, είναι πράξη επαναστατική, διότι εντοπίζει ακριβώς το σημείο της ουσιώδους ενότητας αυτών των ιδεολογιών, το ακριβές σημείο εκκίνησης ενός αληθινά επαναστατικού κινήματος, το οποίο ξεσπώντας εκεί, ταυτόχρονα, πανομοιότυπα και μοναδικά έρχεται σε ρήξη και με τις δύο αυτές ιδεολογίες. Όχι λιγότερο επαναστατική είναι και η εκ μέρους μας απαλλοτρίωση (και χρήση) μιας λέξης όπως ο «κομμουνισμός», διότι πρόκειται για μια «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών». Ο «Ελεύθερος Κόσμος» δεν είναι ελεύθερος, και ο «Κομμουνιστικός Κόσμος» δεν είναι κομμουνιστικός.

«Πρωτ' απ' όλα πρέπει να αποφύγουμε να καθορίσουμε πάλι την "κοινωνία" σαν μια αφαίρεση απέναντι στο άτομο. Το άτομο είναι το κοινωνικό ον. Η ζωή του, ακόμα κι αν δεν εμφανίζεται με την άμεση μορφή κοινοτικές ζωής σε κοινωνία με άλλους, είναι λοιπόν έκφραση και επιβεβαίωση της κοινωνικής ζωής. Η ατομική και η ειδοποιός ζωή του ανθρώπου δεν διαφέρουν, όσο κι αν - πράγμα αναπόφευκτο - ο τρόπος ύπαρξης του ατόμου είναι ένας πιο ιδιαίτερος ή πιο γενικός τρόπος της ζωής του είδους ή η ζωή του είδους είναι μια πιο ιδιαίτερή πιο γενική ατομική ζωή [...] Ο άνθρωπος, στο βαθμό που μπορεί να είναι ιδιαίτερο άτομο - και ακριβώς αυτή του η ιδιαιτερότητα τον κάνει άτομο και πραγματικό ατομικό κοινωνικό ον - είναι και ολότητα, η ιδανική ολότητα, η υποκειμενική ύπαρξη της θεωρημένης και βιωμένης κοινωνίας για τον εαυτό της».

(ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ)

*Η επανάσταση ξεκινάει από εμάς και καταλήγει πάλι σε εμάς. Εμείς είμαστε η αφετηρία της επανάστασης, εμείς είμαστε η ίδια η επανάσταση ( παρ’ όλα αυτά, δεν είμαστε και λήξη της επανάστασης, καθώς η επανάσταση δεν έχει λήξη…) Μοναδικό επαναστατικό υποκείμενο είναι ο εαυτός μας. Επαναστατούμε, όχι αποδεχόμενοι μια επιβαλλόμενη –από τα πάνω- συλλογική ταυτότητα (προλετάριος, μετανάστης κλπ), αλλά αρνούμενοι τους επιβαλλόμενους ρόλους. Επαναστατούμε ως συλλογικότητα ατομικιστών.

Ασύμμετρη Απειλή

Ο ατομικισμός είναι η μόνη ορθή επαναστατική βάση. Μέσω του ατομικισμού θα επιτευχθεί η αναρχική κοινωνία.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ , Β. κ N. ΠΑΛΑΙΩΚΟΣΤΑ , Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ , Γ. ΒΟΥΤΣΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ

Η ΔΕΘ , η αντιπληροφόρηση και τα κεντρικά επικοινωνιακού χαρακτήρα

2008-09-10T12:45:00.000-07:00

Όπως όλοι -όσοι διαβάζετε και όσοι γράφουμε σε αυτή την έκδοση τουλάχιστον- γνωρίζουμε , το ουσιαστικότερο μέσο αντιπληροφόρησης στην χώρα στην οποία κατοικούμε είναι το ιντυμίντια Αθήνας. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προσπαθήσουμε είτε συνειρμικά είτε άμεσα να συνδιάσουμε κάποια γεγονότα προκειμένου να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα σχετικά με την αντιπληροφόρηση , την αντικειμενικότητα της και τον τρόπο λειτουργίας του ιντυμίντια.

Τα πρόσφατα γεγονότα που έχουν αποκρυφθεί ή έχουν προβληθεί αντιστρόφως από τα κοινά ΜΜΕ είναι : Η σύλληψη του ληστή Β. Παλαιοκώστα και συντρόφων ως συνεργούς του καθώς και τα γεγονότα της ΔΕΘ.
Σύμφωνα λοιπόν με την κοινή λογική το ιντυμίντια είναι ένα μέσο που προσπαθεί να παρουσιάσει μία εναλλακτική πλευρά των γεγονότων [προσπαθώντας να αναδείξει τον ελευθεριακό τους χαρακτήρα] . Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι το ιντυμίντια , λογικά , θα έπρεπε να προβάλει (ή να παρουσιάσει καλύτερα) το ουσιαστικό πρόσωπο του ληστή του συστήματος Β. Παλαιοκώστα ή να παρουσιάσει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις πορείες της ΔΕΘ χωρίς να επαναλαμβάνει κλισέ των μέσων μαζικής αποβλάκωσης .

ΔΕΘ: αμφιβολίες για τη χρονολογία και οι συλληφθέντες που ξεχάστηκαν!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ανάποδα. Εισερχόμενοι στον διαδικτυακό χώρο του ιντυμίντια , στην πρώτη σελίδα βλέπουμε τα λεγόμενα "κεντρικά" , τα σπουδαιότερα και σημαντικότερα τρέχοντα θέματα. Όπως είναι λογικό λοιπόν , υπάρχει "κεντρικό" που αφορά τη ΔΕΘ. Διαβάζοντας λίγο το κεντρικό έφτασα σε σημείο να κοιτάξω την ημερομηνία του υπολογιστή μιας και δεν βλέπουμε καμία αναφορά στη φετινή ΔΕΘ και στα γεγονότα της 6ης Σεπτέμβρη , αντίθετα γίνεται αναφορά στα περσινά γεγονότα. Παράλληλα στην πολιτική δημοσίευσης του μέσου διαβάζουμε ότι μεταξύ άλλων κρύβονται και οι δημοσιεύσεις που:

* Είναι εμφανώς ψευδείς, παραπλανητικές ή συκοφαντικές
Σαν χώρος αντιπληροφόρησης και διαδραστικής ενημέρωσης δεν είναι δυνατόν να συντηρούμε και να διαδίδουμε παραπλανητικές, ψευδείς, συκοφαντικές ή κατασκευασμένες ειδήσεις.

Ενώ στα τοπικά νέα τα ψεύδη δίνουν και παίρνουν με μέλη "αναρχικών" κινήσεων να κατηγορούν συντρόφους για τη δράση τους και να αμφιβάλλουν για την πολιτική τους ταυτότητα. Παράλληλα , εάν και έχουν δημοσιευθεί 3-4 αναλύσεις και σχολιασμοί των γεγονότων της ΔΕΘ καμία δεν έχει μπει στο κεντρικό . Όπως επίσης εάν και έχει ζητηθεί , δεν δημοσιεύθηκε ποτέ το κάλεσμα για συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του Σαββάτου.

Ένα κεντρικό που δεν έγινε ποτέ !

Δεν είναι όμως το μόνο γεγονός που έχει κρυφτεί από τα κεντρικά. Θυμόμαστε όλοι την υπόθεση της σύλληψης του σ. Βαγγέλη Μποτζατζή και την δίωξη άλλων τριών συντρόφων , καθώς και την υπόθεση Τσουραπά-Κοντορεβυθάκη . Όλοι αυτοί είναι σύντροφοι και οι υποθέσεις τους έγιναν κεντρικό στο Ιντυμίντια . Μήπως όμως η Σ.Ο. του ιντυμίντια κάνει διακρίσεις στους συντρόφους ή φοβάται να ασχοληθεί με λεπτά ζητήματα ; Δεν υπάρχει κεντρικό για την υπόθεση του Παλαιοκώστα και των δύο συντρόφων μας. Μήπως αυτοί οι σύντροφοι ξεπέρασαν κατά πολύ τα εσκαμμένα που ορίζει η Σ.Ο. σχετικά με την αποδοχή των επαναστατικών πράξεων; Κατά την ταπεινή μας και συντροφική πάντα άποψη θεωρούμε τον τρόπο δράσης της Σ.Ο. λανθασμένο και όχι τον τρόπο δράσης των συντρόφων μας.

Ένα κεντρικό που δεν θα έπρεπε να γίνει...!

Και σαν να μην έφτανε αυτό .. αμέσως μετά τη ΔΕΘ ακολουθεί ένα ακόμη τρισάθλιο κεντρικό , όχι αυτή τη φορά λόγο έλλειψης πληροφοριών όμως.. η ίδια του η ύπαρξη είναι εντελώς αμφιλεγόμενη (όπως και το γεγονός στο οποίο αναφέρεται) : Το σπάσιμο του αποκλεισμού της γάζας από την Free Gaza Movement

Όπως πληροφορηθήκαμε επισκεπτόμενοι τη σχετική ιστοσελίδα, η Free Gaza Movement είναι (συνοπτικά) μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με έδρα την Καλιφόρνια, και η μόνη διοργανώτρια της αποστολής. Το εγχείρημα στοίχισε 550.000 δολάρια, καλύφθηκε από την πλειονότητα των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης και μετέφερε βουλευτές, πολιτικούς, υψηλά ιστάμενους, επιχειρηματίες, στρατιώτες του... πολέμου του Κόλπου, ρωμαιοκαθολικές... μοναχές (όλοι αυτοί μάλιστα έτυχαν «πριγκηπικών» υποδοχών από τους κατά τόπους φορείς), αλλά ούτε ΕΝΑ ψίχουλο τρόφιμα ούτε ΕΝΑ σωληνάριο φάρμακα για τη δοκιμαζόμενη Γάζα...

Το θέμα βέβαια προκάλεσε και διαμάχες στα εσωτερικά της Σ.Ο. [δεν μπορεί πια όλοι να είναι τόσο κατευθυνόμενοι ] . Βλέπουμε λοιπόν στο θέμα που ανοίχτηκε στο φόρουμ του ιντυμίντια σχετικά με το συγκεκριμένο κεντρικό κάποιο μέλος της ομάδας να αντιδρά , και τελικά κάποια (ή κάποιο.. απλά δεν θέλω να γίνομαι τόσο κακός) μέλη της ομάδας να αποφασίζουν μόνα τους για το κεντρικό , υποστηρίζοντας ότι "οι αντιδρώντες πλέον εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους".

Τελικά το κεντρικό έγινε και κάποιοι ικανοποιήθηκαν. Ποιοι όμως;

ΔΕΘ 2008: Επειδή δεν είμαστε ικανοποιημένοι ούτε καν απ' τα "δικά μας" μέσα.

Κάλεσμα για ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία απ' την καμάρα το Σάββατο 06/09 στις 18.00 . Όλες οι γνωστές φάτσες ήταν εκεί. Από την Α.Κ. μέχρι το ΚΚΕ Μ-Λ . Η Α.Κ. με τη συλλογικότητα "πολίτες κατά του λιθάνθρακα" αποφασίζουν να πορευτούν μόνοι τους - χωρίς να διατυπώσουν βέβαια τους λόγους που τους οδήγησαν σε αυτή τους την απόφαση- μάλλον όμως ενοχλήθηκαν πολύ από την ύπαρξη κι άλλων αναρχικών στην συγκέντρωση (ναι και οι αλφακαπίτες αναρχικοί είναι , μην μπερδεύεστε ) . Ξεκινώντας περίπου στις 6.40 μας άδειασαν τη γωνιά ενώ κανένα τέταρτο αργότερα ξεκίνησε και ο κύριος πυρήνας της ανεξάρτητης πορείας. Με ένα black block να χει δημιουργηθεί πίσω από το πανό της Ε.Σ.Ε. . Από την έναρξη κιόλας της πορείας δεν φάνηκε κανένας μπάτσος , παράλληλα πραγματοποιήθηκε επίθεση σε διάφορους καπιταλιστικούς στόχους και τράπεζες (λεϋλασίες καταστημάτων έσπευσαν να πουν ορισμένοι μεγαλοαναρχικοί του ιντυμίντια) . Στο ύψος της Τσιμισκή εμφανίζονται ΜΑΤάδες οι οποίοι μας την πέσαν με δακρυγόνα και κροτίδες ενώ ορισμένοι μάζεψαν αρκετές γκλοπιές . Μέσα στον πανικό και δεχόμενοι την αρνητική διάθεση ορισμένων μπλοκ που συμμετείχαν στην πορεία διαλυόμαστε στα στενά. Στην Ιπποδρομίου συλλαμβάνονται 13 σύντροφοι οι οποίοι οδηγούνται στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα. Συνεχίζεται ένα είδος κλεφτοπόλεμου όταν ταυτόχρονα η Α.Κ. παίζει συμβολικά παλουκιές με τα ΚΝΑΤ για περίπου 1 λεπτό (αρκετός χρόνος για να γίνει πρώτο θέμα στα μέσα "μας" ) . 200 περίπου συμμετέχοντες στο black block καταλήγουν στην Καμάρα από την οποία εκείνη τη στιγμή διέρχεται πορευόμενο μπλοκ ένστολων μπάτσων . Οι μπάτσοι δεν γλυτώνουν το πέσιμο και τρων αρκετές πέτρες . Οπισθοχωρούν για λίγο και επιστρέφουν με αρκετούς ΜΑΤάδες γεγονός που ανάγκασε τους συντρόφους να τρέξουν στα στενά πάνω απ' τη Ρότοντα (τουλάχιστον μέχρι εκεί φτάσαν μπάτσοι) ενώ κατασκεύασαν πρόχειρα οδοφράγματα για να ξεφύγουν από τους διώκτες τους. Οι ασφαλίτες γυρόφερναν όλο το βράδυ στο κένρο , στα πανεπιστήμια και στην Άνω Πόλη και πραγματοποιήθηκαν αρκετές εξακριβώσεις και έλεγχοι . Τα γεγονότα τελείωσαν εκεί , ή τουλάχιστον εκεί τελείωσαν τα γεγονότα που θα αφορούσαν οποιονδήποτε απέχει από τέτοιου είδους δράσεις.. ο πόλεμος συνεχίζεται.
Α! οι συλληφθέντες είναι ελεύθεροι , ενώ το δικαστήριο τους πήρε αναβολή για τις 19/09 αλληλεγγύη σε όλους τους. Λευτεριά σε όλους μας..

Καλοκαιρινές Διακοπές ... Για Πάντα

2008-09-10T10:50:00.000-07:00

"Είμαστε Όλοι Γκρούβαλοι"
ή
"ΙΚΑΡΙΑ , ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ"

Αργήσαμε βέβαια να εκδώσουμε τον τουριστικό μας οδηγό , αλλά σας τον παρουσιάζουμε τώρα. Μετά την "Ικαριάδα" , τα ελικόπτερα , τα αεροπλάνα και τους οϋκάδες , αποφασίσαμε να επισκεφθούμε κι εμείς το φημισμένο κόκκινο νησί. Οπότε αυτό που σας παρουσιάζουμε είναι ένα είδος ριβιού.
Η Ικαρία είναι το πρώτο νησί πανελλαδικά που "κυβερνάται" ή καλύτερα .. καθοδηγήται από ούτε έναν , ούτε δύο αλλά τρεις "κομμουνιστές" δημάρχους ( ! ) . Οι 8.000 περίπου κάτοικοι του νησιού επηρεασμένοι από τους εξόριστους κομμουνιστές που στο παρελθόν έχουν πατήσει το πόδι τους στο νησί , εξακολουθούν να ψηφίζουν υπέρ του "Κ"ΚΕ.
Αυτό που περιμέναμε να δούμε με την άφιξή μας στο νησί ήταν ένα εναλλακτικό ελληνικό μέρος που δεν θα είχε υποστεί το τουριστικό πλιάτσικο. Πέσαμε βέβαια λίγο έξω , ειδικά την πρώτη μας νύχτα εκεί αφού την βγάλαμε στη χώρα του νησιού , τον Αγ. Κήρυκο . Μία περιοχή που έχει κατασπαραχθεί , όχι από τουρίστες αλλά από τους ντόπιους μικροαστούς κατοίκους που προσβλέπουν στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής τους χτίζοντας κλαμπς και μπιτς μπαρς (τα οποία βέβαια δεν έχουν καμία ουσιαστική αποδοχή) .
Την δεύτερη μέρα -όπως και όλες τις υπόλοιπες- την περάσαμε στη βόρεια πλευρά του νησιού όπου φτάσαμε μετά κόπων και βασάνων μέσω του μοναδικού δρομολογίου που υπήρχε. Φτάσαμε λοιπόν στον Αρμενιστή , υπέροχη τοποθεσία , με έναν οικισμό χτισμένο αμφιθεατρικά στο μικρό του λιμάνι , λίγο μακρύτερα η παραλία του Αρμενιστή η οποία φυσικά -λόγω της ομορφιάς της- δεν γλύτωσε από τα νύχια των εκμεταλλευτών [όπως ανακαλύψαμε αργότερα , η χρήση των κατά τ'άλλα άθλιων ομπρελών κόστιζε 8 ευρώ] . Ακριβώς δίπλα της , η πιο τουριστική παραλία του νησιού (το λεν και το περηφανεύονται οι κάτοικοι) , η Μεσακτή , πρόκειται για παραλία με υπέροχη θάλασσα και κύματα που εμπνέουν σέρφερς [!] . Την παραλία όμως οικειοποιείται ένα μπιτς μπαρ που φέρει καραϊβικό όνομα [επίσης 8 ευρώ..] .
Κύριος σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου , ωστόσο , δεν είναι η παρουσίαση των τουριστικών περιοχών του νησιού αλλά η παρουσίαση της παραλίας του Να και των γκρούβαλων . Γκρούβαλοι στην τοπική διάλεκτο είναι οι νεοχίπιδες που έχουν κατακλείσει την παραλία του Να δίνοντας μία άλλη χροιά στο νησί. Κατασκηνώνουν στην παραλία και μέσα στα δέντρα και γενικά την βγάζουν τσάμπα. Άγνωστης καταγωγής και προέλευσης οι γκρούβαλοι μπορεί να είναι πολιτικά συνειδητοποιημένοι λάτρεις ενός αναρχοχίπικου τρόπου ζωής ή ίσως γόνοι πλουσιοκρατών . Οι γκρούβαλοι λοιπόν , όταν δεν αράζουν στην παραλία του Να συχνάζουν ή στα ρεμπετάδικα του Αρμενιστή , ή στα καφενεία των Ραχών (όπου τα πάντα λειτουργούν μόνο τη νύχτα) , ενώ η πιο άμεση επαφή τους με τους ντόπιους και τους τουρίστες γίνεται στα φημισμένα επίσης πανηγύρια του νησιού όπου μπορεί να φαν και ξύλο αν παραβούν τα εσκαμμένα.
Θα ήθελα να κλείσω αυτό το ριβιού με το σχολιασμού ενός συμβάντος στην Νικαριά [όπως αυτό δημοσιεύτηκε στην εφ. Βαβυλωνία]
Σε ένα από τα πανηγύρια της ικαρίας , ένας κλασσικός νεοέλληνας τουρίστας απολάμβανε το παγωτό του σε ξυλάκι, όταν του συνέβη το εξής αναπάντεχο. Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, γκρουβαλίνα, τον πλησιάζει και του λέει με αφοπλιστική αφέλεια:
-Να γλείψω λίγο; (Εννοώντας το παγωτό)
-Παρ'το όλο , της απαντάει με αμηχανία ο τουρίστας . (Εννοώντας κι εκείνος το παγωτό) . Στη θέση του πολλοί θα απαντούσαν το ίδιο. Γιατί όμως;
Είναι απλό. Η ερώτηση της μικρής γκρουβαλίνας συνιστά γροθιά στο στομάχι του μοντέρνου νεοέλληνα. Στον αποστειρωμένο κόσμο των υποχόνδριων μικροαστών, αυτή είναι ένα μικρόβιο με μορφή ανθρώπου, στη θέα της οι περισσότεροι δυσφορούν.
Και γενικότερα , όμως , στην εποχή μας , η σιχαμάρα του ενός ανθρώπου για τον άλλον έχει αυξηθεί επικίνδυνα. Κατά ένα περίεργο τρόπο η καπιταλιστική "ανάπτυξη" τύπου Φρήντμαν , Θάτσερ , Ρήγκαν , Μητσοτάκη , Σημίτη και Καραμανλή επιδρά στον βαθμό σιχαμάρας που αισθανόμαστε οι άνθρωποι μεταξύ μας και τον απογειώνει. Μια ματιά , ελάχιστα κάτω απο την επιφάνεια , στις αντίστοιχες κοινωνίες , αρκεί για να το αποδείξει.
Για τον λόγο αυτό , μου προκαλεί , πλέον , μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι οι άνθρωποι συνεχίζουμε να φιλιόμαστε μεταξύ μας , κάνοντας βέβαια από μέσα μας τον χαρακτηριστικό μορφασμό της σιχασιάς ...

Υ.Γ.1 : Καλώς εχόντων των πραγμάτων , του χρόνου το Σεπτέμβριο σε αυτή τη σελίδα θα υπάρχει ριβιού για το ξακουστό ηφαίστειο του αιγαίου στους κύκλους των γκρούβαλων .
Υ.Γ.2 : Στην Νικαριά τελικά περάσαμε υπέροχα , αλλά μάλλον τον ρόλο της τον παίζει η καλή παρέα =]

Περι Ιδιοκτησίας

2008-09-08T07:55:00.000-07:00

Για την καπιταλιστική ιδιοκτησία [ Πωλ Λαφάργκ ] - (Ιούνης 1903)

Η ατομική ιδιοκτησία μπορεί να υπάρξει μονάχα σ' ένα πρωτόγονο στάδιο της ανθρώπινης ζωής, μιας και εξαιτίας των διαλεκτικής φύσης της είναι ταυτόχρονα το προϊόν της εργατικής δύναμης του παραγωγού της κι επίσης το εργαλείο αναπαραγωγής της. Αυτά τα δύο ποιοτικά χαρακτηριστικά, θεωρούμενα ως σύμφυτα και αξεχώριστα της ατομικής ιδιοκτησίας, έχουν αφήσει τόσο έντονο το στίγμα τους στον ανθρώπινο νου που οι απολογητές του καπιταλισμού θεωρούν ηλιθιωδώς πως η περιουσία είναι η ανταμοιβή του μόχθου. Παρά ταύτα η καπιταλιστική παραγωγή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον όταν η ατομική ιδιοκτησία αποχωρίζεται από τις δύο θεμελιώδεις συνιστώσες της που τη δικαιολογούν. Η ατομική περιουσία είναι ακόμα, πράγματι, αποτέλεσμα του μόχθου, δεν ανήκει όμως πια στους εργάτες που τη δημιουργούν. Τα παραγωγικά μέσα (γη, μηχανήματα, ορυχεία κλπ) δεν αποτελούν ιδιοκτησία των μισθωτών εργατών που τα χρησιμοποιούν αλλά των καπιταλιστών που ούτε τα δημιούργησαν ούτε τα χρησιμοποιούν. Η καπιταλιστική ιδιοκτησία, κατά συνέπεια, δεν εκδηλώνει τις δυο συνιστώσες της ατομικής ιδιοκτησίας. Οι οικονομολόγοι, οι ηθικολόγοι, οι φιλόσοφοι και οι πολιτικοί πασχίζουν να σουλουπώσουν τη διαφορά με δικαιολογίες. Όντες ανίκανοι να προσδώσουν στον καπιταλιστή τον χαρακτήρα παραγωγού, του χαρίζουν την ιδιότητα του επιχειρηματία: Ο πλούτος του είναι λοιπόν αποτέλεσμα συσσώρευσης, θα πούνε. Αλλά, καθώς ο ίδιος δεν συμμετέχει στην εργασία, θα πρέπει λοιπόν να συσσωρεύει από τον μόχθο των άλλων , με άλλα λόγια, να κλέβει από τους εργάτες ένα μέρος από τους καρπούς του μόχθου τους, για να πλουτίσει ο ίδιος. Το επιχείρημα της συσσώρευσης λοιπόν είναι τόσο γελοίο όσο και άβολο, οπότε οι σημαντικότεροι πολιτικοί θα δώσουν γενναιόδωρα στον καπιταλιστή την ιδιότητα του διαχειριστή της εργασίας, του επικεφαλής της επιχείρησης, που μέσα από μια ιδιοφυή συνεργασία με τη μάζα των μισθωτών εργατών, κέρδισε τα πλούτη του. Όμως, απαντούν οι σοσιαλιστές, μιας και αυτές οι αρετές δεν ανήκουν στον καπιταλιστή αλλά στους μάνατζερς και τους τεχνοκράτες του, δεν μπορούν να δικαιολογούν τον δικό του πλουτισμό. Τότε, φτάνοντας στα ακρότατα της εφευρετικής τους διάνοιας, μετασχηματίζουν τις αμφιλεγόμενες αρετές του καπιταλιστή σε μια μεταφυσική οντότητα. Είναι λοιπόν η πιθανότητα, η τυφλή τύχη που τον καθιστά ιδιοκτήτη της περιουσίας. Η εμφάνιση των συνεταιριστικών επιχειρήσεων διαλύει αυτή τη μυθολογία, που τόσο επιμελώς διατηρείται, παρ' όλες τις αποδείξεις περί του αντιθέτου. Ο καπιταλιστής που κατέχει μετοχές μιας επιχείρησης δεν έχει την παραμικρή σχέση με την παραγωγή. Ενδέχεται να αγνοεί πλήρως που διεξάγεται αυτή, ή ποια είναι η μορφή της. Λαμβάνει τα μερίσματά του και αυτό είναι το μόνο που αντιλαμβάνεται. Η συνεταιριστική επιχείρηση σπάει τα τελευταία δεσμά που ενώνουν τον ιδιοκτήτη με την ιδιοκτησία του, αποπροσωποποιεί την ιδιοκτησία. Οι μετοχές μιας συνεταιριστικής επιχείρησης μπορεί να ανήκουν στον έναν, στον άλλον, μπορεί να αλλάζουν χέρια κάθε μέρα στο χρηματιστήριο, τα εργοστάσια όμως συνεχίζουν την παραγωγή σαν να μην αλλάζει τίποτα. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις που δημιουργούν ένα είδος συλλογικής ιδιοκτησίας των μετόχων, αποδεικνύουν εν τέλει την απόλυτη αχρηστία της καπιταλιστικής παραγωγής και δείχνουν ξεκάθαρα την παρασιτική φύση της καπιταλιστικής τάξης. Δεν είναι οι κατέχοντες αλλά οι μη-κατέχοντες που αποδεικνύονται χρήσιμοι στο πεδίο της καπιταλιστικής παραγωγής. Η κοινωνική επανάσταση βέβαια θα φροντίσει για την εξάλειψη των καπιταλιστικών παρασίτων.

(το μετεφρασμένο κείμενο του Πωλ Λαφάργκ, γαμπρού του Κ. Μαρξ και συγγραφέα της γνωστής μπροσούρας "Το δικαίωμα στην Τεμπελιά", μας παραχωρήθηκε από το αρχείο των "εκδόσεων για τη διάδοση της μεταδοτικής λύσσας)

Το θέμα βέβαια είναι με ποιο τρόπο θα μπορέσει μία κοινωνική επανάσταση να οδηγήσει στην εξάλειψη των καπιταλιστικών παρασίτων. Η δράση και οι απόψεις του καθενός σίγουρα διαφέρουν . Όμως ας μην παραλογιζόμαστε σύντροφοι , το σύστημα πρέπει να καταστραφεί από τις ρίζες του . Και οι ρίζες του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι άλλες από τους ίδιους τους καπιταλιστές και τις επιχειρήσεις που διαχειρίζονται . Στον όρο βέβαια των επιχειρήσεων δεν εντάσσω τους εργαζομένους οι οποίοι γίνονται θύματα εκμετάλλευσης . Η καταστροφή όμως του πλούτου των καπιταλιστών θα εξισορροπήσει την κατάσταση και την τώρα διαφορά μεταξύ εχόντων και μη-εχόντων από την μία , ενώ από την άλλη θα διασφαλίσει την κατάπτωση και καταστροφή του καπιταλιστικού συστήματος το οποίο μέσω των επιχειρήσεων παρασιτεί πάνω στην εργατική τάξη. Αρκεί βέβαια να μπορέσει ο επαναστάτης να διατηρήσει μελλοντικά αυτή την ισορροπία ( εφαρμόζοντας πλέον στην πράξη την αναρχική θεωρία) .

Σταδιακά , λοιπόν , οι καρδιές των ανθρώπων που ανήκουν σε εκείνες τις τάξεις που υφίστανται την εκμετάλλευση γεμίζουν με μίσος. Και όταν μιλάω για εκμετάλλευση μπορώ να δώσω παραδείγματα. Ο εργαζόμενος 8 ώρες τη μέρα στην nike δεν έχει χρήματα για να αγοράσει ούτε καν immitation nike παπούτσια . Ο χτίστης των μεγαλύτερων οικισμάτων στα οποία πρόκειται να διαμείνουν μεγαλοκαπιταλιστές κατοικεί με την οικογένειά του σε ένα χώρο 30 τετραγωνικών. Ο εργάτης στη ζυθοποιία της amstel δεν έχει χρόνο (ούτε χρήμα φυσικά) για να μπορέσει να πιει μία μπύρα με τους συντρόφους του έξω από το εργοστάσιο. Σε αντίθεση με τους μεγαλοκαπιταλιστές-μετόχους που φορώντας τα ακριβότερα παπούτσια τις αγοράς , πίνουν σαμπάνιες με τους ομοίους τους στις βίλλες τους ενώ ταυτόχρονα πλουτίζουν χωρίς να καταβάλουν τον παραμικρό κόπο.
Όλοι λοιπόν οι εργαζόμενοι οφείλουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια τους χωρίς απλώς να απαιτούν υψηλότερους μισθούς και χαμηλότερη φορολόγηση. Οφείλουν να καταστρέψουν ό,τι τους καταστρέφει. Οφείλουν να σταθούν ενάντιοι στο καπιταλιστικό σύστημα και να πάρουν πίσω ότι τους ανήκει. Γι'αυτό σύντροφοι , μην περιμένετε κάποια μεταθανάτια τιμωρία των εκμεταλλευτών σας. Καταστρέψτε τώρα ότι σας καταστρέφει.
Σε κάθε γειτονιά υπάρχουν σούπερ μάρκετ με προϊόντα τα οποία σας ανήκουν. Χωρίς να το καταλαβαίνετε.. καταβάλετε κόπο και χρόνο από τη ζωή σας για να παραχθούν αυτά τα προϊόντα τα οποία αργότερα καλείστε να αγοράσετε προκειμένου να επιβιώσετε.

Η κλοπή είναι η αποκατάσταση, η απ-αλλοτρίωση της ιδιοκτησίας. Αντί να κλειστήτε σ'ένα εργοστάσιο που να μοιάζει με φυλακή, αντί να παρακαλάτε γι αυτό που δικαιούστε, προτιμήστε να σταθήτε όρθιοι και να αντιμετωπίσετε τους εχθρούς σας πρόσωπο με πρόσωπο, να κάνω πόλεμο στους πλούσιους, να επιτεθήτε στα καλούδια τους. Καταλαβαίνω βέβαια ότι θα προτιμούσατε να εχετε τους εαυτούς σας κάτω από τους νόμους τους. Να παράγετε, σαν καλοί και υπάκουοι εργάτες, πλούτο σε αντάλλαγμα με έναν ασήμαντο, γελοίο μισθό, και όταν το κορμί σας θα έχει χρησιμοποιηθεί και το μυαλό σας αχρηστευτεί, να σας πετάξουν σε κάποια βρώμικη γωνία του δρόμου. Τότε δεν θα μπαίνατε στον κόπο να αποκαλέσετε τον εαυτό σας «κυνικό κακοποιό» αλλά μάλλον «τίμιο εργαζόμενο». Με πόσο κολακευτική ευγνωμοσύνη θα κρεμούσατε το μικρό μετάλλιο της εργατικότητας στο λαιμό σας. Οι παπάδες υπόσχονται τον παράδεισο στα πρόβατά τους. Αυτοί είναι πολύ πιο συγκεκριμένοι: υπόσχονται απλά μικρά κομματάκια χαρτί.

Θα έπρεπε να ευχαριστήσετε τους αφέντες σας για αυτή την πράξη τους. Αλλά είστε βέβαιοι ότι προτιμάτε να μετατρέψετε τους εαυτούς σας σε ρομπότ .. σε μηχανές ... οι οποίες θα διακατέχονται από την αρετή του σεβασμού απέναντι στην ιδιοκτησία αγνοώντας ουσιαστικά ότι οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες ;

Από την άλλη , αυτή η αρετή πλέον γίνεται κτήμα όλο και περισσότερων πολιτών-ανθρώπων μετατρέποντας τους έτσι στους καλύτερους μπάτσους .
Βουτάτε λοιπόν σύντροφοι αλλά και γενικά άνθρωποι ότι σας ανήκει , χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές.

Κληρονομιά του αναρχικού επαναστάτη είναι η έννοια της εξέγερσης, ή της διάδοσης και δημιουργίας εξεγέρσεων για τους σκοπούς της απελευθέρωσης. Αυτό μπορεί να πάρει πολλές μορφές, αλλά ο μετασχηματισμός (reform) του συστήματος της κυριαρχίας δεν μπορεί να περνιέται για επαναστατικός. Αν και οι περισσότερες δράσεις που πραγματοποιούν οι αναρχικοί θεωρούνται μη-βίαιες, δεν μπορεί να τεθεί περιορισμός στην αντίστασή μας. Ως αναρχικοί, πρέπει να αρνηθούμε απόλυτα κάθε ιδεολογικό ή φιλοσοφικό πρότυπο αντίστασης. Η φυσική αλληλεπίδραση με την εξουσία πρέπει να ξεπεράσει την παθητικότητα και το συμβολικό. Στην πραγματικότητα, πολλοί αναρχικοί αγκαλιάζουν την επαναστατική βία σαν μια αναγκαία αντίδραση στην καταπίεση. Όπου κι αν κοιτάξουμε στο φυσικό κόσμο θα δούμε ότι η αυτό-άμυνα είναι ενστικτώδης. Αυτό δεν μπορεί να ξεπεραστεί με υποθετικά ιδεώδη. Είναι σημαντικό να αμφισβητούμε τους ιδεολογικούς περιορισμούς που προκύπτουν από μια ακραία προνομιούχο θέση. Οι περισσότεροι άνθρωποι στη γη δεν έχουν την άνεση να αποφασίσουν για την πιο «ορθολογική» απάντηση στην κυριαρχία, και συχνά είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Δεν είναι ζήτημα ατομικής προτίμησης ή ιδεολογικής καθαρότητας. Είναι ζήτημα DO OR DIE. Με αυτά δεν θέλουμε να πούμε ότι ο καθένας είναι αναγκασμένος να εμπλακεί στη βίαιη αντίσταση, παρά μάλλον, να παραδεχτεί ότι υπάρχει, ότι είναι δίκαιη (σε πολλές περιπτώσεις), και δε θα 'πρεπε να καταδικάζεται. Η πολύμορφη επαναστατική βία, είναι μια αναγκαία απάντηση στη θεσμοθετημένη βία του συστήματος, και απαραίτητη για τη συνέχιση της ζωής. Και ναι, θέλουμε να γλύψουμε τις πληγές που μας προκάλεσε αυτό το ταξίδι θανάτου που αποκαλούμε πολιτισμό, αλλά δε θα κλείσουν μέχρι να σταματήσουμε την μόλυνση της καταπίεσης. Όπως πρότεινε ο Franz Fannon, υπάρχει κι ένα είδος κάθαρσης που βαθαίνει τη σύνδεση ανάμεσά μας, στη πράξη της εξέγερσης και τη φυσική αφαίρεση του καταπιεστή μας. Όσο κι αν κάποιοι δε θέλουν να δουν μαζί μας τι υπάρχει στο πάτο της κάνης ενός όπλου, αυτό, δεν παύει να είναι εκεί, κι εμείς οφείλουμε να ανταποκριθούμε, αγωνιζόμενοι για την αυτό-άμυνα και την απελευθέρωση.

Ας έρθει η αναρχία...

Σύνδεσμοι:
http://www.geocities.com/anarcores/sabotage.html

Οι σύγχρονοι Ρομπέν του... καπιταλισμού

2008-09-07T12:00:00.000-07:00

Aφοί Παλαιοκώστα

...Δύο αδέρφια από το Μυριόφυλλο Τρικάλων που αντιστάθηκαν στους εξουσιαστές...

Πλέον και οι δυο στα κελιά της δημοκρατίας μας κατηγορούμενοι -αμφότεροι- για τις επαναστατικές τους δράσεις. Από την ιστορία βέβαια δε θα μπορούσαν να λείπουν άτομα του αναρχικού χώρου οι οποίοι κατηγορούνται λόγω των φιλικών τους σχέσεων με τον ληστή Β. Παλαιοκώστα (είναι γνωστή η τάση των διωκτικών αρχών να προσπαθεί διαρκώς να εμπλέκει αναρχικούς σε υποθέσεις της προκειμένου να ξεμπερδεύει απο δαύτους ) . Πιο συγκεκριμένα η βορειοελλαδίτικη παρέα κατηγορείται για συμμετοχή στην απαγωγή του καπιταλιστή Γ. Μυλωνά. Λίγοι όμως έχουν θέσει στον εαυτό τους το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: Ποιος είναι τελικά ο επικίνδυνος ;

Και ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο αντικειμενικά , μακριά από της επιρροές των δελτίων ειδήσεων.

Ένα κρας τεστ θα διαφώτιζε την κατάσταση.

Γ. Μυλωνάς

Πρόεδρος του συνδέσμου βιομηχάνων βορείου ελλάδος (μεγαλοκαπιταλιστής δηλαδή που έχει στη δούλεψη του εκατοντάδες εργαζομένων οι οποίοι δουλεύουν σκληρά καθημερινά προκειμένου το αφεντικό τους να αυξάνει την αξία της περιουσίας του)

Εκμεταλλευτής ανθρώπων που έχουν ανάγκη χρημάτων για επιβίωση , απαιτεί από αυτούς την ενοικίαση των ζωών τους στον ίδιο. Τους εξασφαλίζει την επιβίωση , εφόσον οι συγκεκριμένοι ζουν για πάρτη του. (Αν δεν θεωρείται αυτό απαγωγή τότε τί είναι;)

Παράλληλα ο Μυλωνάς προφανώς βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με όλους τους κρατικούς και κομματικούς φορείς που εξουσιάζουν και τον τόπο στον οποίο κατοικούμε αλλά και γενικά (τουλάχιστον ) τα Βαλκάνια . Θα πείτε "που το κακό σε αυτό;" . Σκεφτείτε όμως ότι η συνεργασία προφανώς δεν είναι μονόπλευρη , ο μυλωνάς ενισχύει οικονομικά τους κρατικούς και κομματικούς φορείς οι οποίοι με τη σειρά τους τον ενισχύουν νομικά και πολιτικά.

"Απαγωγείς"

Oι αδερφοί Παλαιοκώστα ήταν ληστές τραπεζών (αυτό σημαίνει ζημιά στο σύστημα ) τι είπαμε για τον μυλωνά? συνεργασία με τους εξουσιαστές..

Επίσης συνήθιζαν να βοηθούν οικογένειες που είχαν πραγματική ανάγκη χρημάτων (αυτό σημαίνει κοινωνική αλληλεγγύη) τι είπαμε για τον μυλωνά; εκμεταλλευτής...

Τέλος , οι αναρχικοί που κατηγορούνται για την ίδια υπόθεση ήταν ιδεολόγοι επαναστάτες αντικαπιταλιστές και αντιεξουσιαστές. Τι ήταν ο Μυλωνάς; μεγαλοκαπιταλιστής που έχει στη δούλεψη του εκατοντάδες εργαζομένων οι οποίοι δουλεύουν σκληρά καθημερινά προκειμένου το αφεντικό τους να αυξάνει την αξία της περιουσίας του.

Ποιος μίλησε για απαγωγή λοιπόν...;

Σύνδεσμοι:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=904428
http://halastor.blogspot.com

Blog is up again

2008-09-07T11:18:00.000-07:00

Λίγα λόγια για μια νέα αρχή

Από το συνοικιακό περίπτερο της γειτονιάς του , από το σαλόνι του σπιτιού του , από το δωμάτιο του , από όλους τους χώρους στους οποίους πατάει το πόδι του ο καταναλωτής δέχεται διαρκώς και αδιαλείπτως πληροφορίες τις οποίες επεξεργάζεται και διαμορφώνει μία γενική εικόνα για την κατάσταση γύρω του , διαμορφώνει τη δική του κοσμοθεωρία και οδηγήται σε αποφάσεις για τις ενέργειες και τις δράσεις που θα πραγματοποιήσει. Παρ' ότι λοιπόν όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ ότι τα ΜΜΕ βρίσκονται υπό την καθοδήγηση κρατικών φορέων και όχι μόνο (μεγαλοκαπιταλιστικών επιχειρήσεων και αφεντικών) , δεν παύουμε (αν όχι όλοι , τουλάχιστον μία σημαντική πλειοψηφία ) να τα εμπιστευόμαστε για την ενημέρωση , πληροφόρηση και γενικά στην πλειοψηφία της η καταναλωτική μάζα αφήνει την κοινωνικοποίηση της στα χέρια των καθεστωτικών ΜΜΕ.

Ο ρόλος του διαδικτύου

Το διαδίκτυο αποτελεί ένα μέσο που περιέχει και διαπραγματεύεται καθημερινά ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών σχεδόν ανεξέλεγκτα . Πέρα από αυτό αποτελεί ένα μέσο ψυχαγωγίας και επικοινωνίας ταυτόχρονα γεγονός που το φέρνει στην κορυφή όλων των άλλων μέσων της 4ης εξουσίας. Κατά τα άλλα , το γεγονός ότι οι πληροφορίες διακινούνται (όσο γίνεται) ανεξέλεγκτα κάνει το internet το πιο άναρχο ίσως μέσο , αρκεί να γίνεται σωστή χρήση του. Συμμετέχοντας λοιπόν στην πληροφόρηση (ελάχιστου έστω) αριθμού χρηστών , αποφασίσαμε ότι θα πρέπει να γίνουμε ενεργότεροι και πιο ουσιαστικοί .

Επανήλθαμε δριμύτεροι !

Και μετατρέψαμε το μπλογκ σε ένα e-zine το οποίο θα συνδράμει στην όσο το δυνατόν αντικειμενικότερη ενημέρωση των χρηστών σε θέματα που μας αφορούν. Αναζητούμε βέβαια ακόμη αρθρογράφους και ρεπόρτερς , παρ´ όλα αυτά είμαστε σε θέση να σας παρουσιάσουμε το πρώτο τεύχος.

CLICK HERE ΛΕΜΕΕΕ

ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΓΙΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΜΠΛΟΓΚ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ

Η αλήθεια είναι πως...

2008-05-15T10:33:00.001-07:00

Για το
http://autographcollectors.blogspot.com/

Αυτός ο νόμος είναι μόνο η αρχή...

2008-05-13T10:31:00.000-07:00

...Ενάντια σε ένα σύστημα που κλέβει τη ζωή

ξανά στους δρόμους

Αγάπη . Επανάσταση . Άνθη

2008-05-02T15:53:00.000-07:00

Το apognosi blog σας παρουσιάζει κατά αποκλειστικότητα την τριλογία Αγάπη-Επανάσταση-Άνθη βασισμένη στο ομώνυμο δημιούργημα της alltogethernow .

Αγάπη

Ο δημιουργός προσεγγίζει το πολύπλευρο συναίσθημα του έρωτα και της αγάπης
με έναν τρόπο εύθυμο. Παρουσιάζει όλες τις πτυχές του ενώ εκτοξεύει
ένα βαρύ "κατηγορώ" στα ΜΜΕ τα οποία και θεωρεί ως την αιτία
καταδυνάστευσης και κατακερματισμού της έννοιας της αγάπης.

Στην πόρτα σου κοντοστάθηκα κι απ' τους πολλούς τους ήχους
-μάλλον δεν θα χες και καλή ηχομόνωση στους τοίχους-
διέκρινα έναν γνώριμο σαν να ταν τραγουδάκι
μα ήταν η γλυκιά φωνή του Γιώργου Παπαδάκη

Κι αμέσως έσπευσα λοιπόν κουδούνι να χτυπήσω
καθόλου δε φοβήθηκα μήπως και σε ξυπνήσω
μου άνοιξες διάπλατα την πόρτα και είπες "γεια σου"
μα ήταν σαν να μου άνοιγες την πόρτα της καρδιάς σου

Μου είπες πως έχεις καφέ και πήγες στη κουζίνα
και το κανάλι άλλαξες και το έβαλες στη Ζήνα
Αμέσως ένα δάκρυ μου κύλισε απ' το ματάκι
Να ξερες πόσο σ' αγαπώ .. Γιώργο Παπαδάκη..

Επανάσταση

Στο συγκεκριμένο έργο ο δημιουργός χρησιμοποιεί ένα σουρεαλιστικό
τρόπο προσέγγισης των απόψεων του. Δημιουργεί ,όμως, ένα κλίμα που σίγουρα
προετοιμάζει τον αναγνώστη - συμπρωταγωνιστή για ότι πρόκειται να ακολουθήσει.

Ήταν πρωί του Μάη κοντά στη ροδαυγή
όταν το τέρας ξέφυγε από την κούφια γη
σαν πράσινα πλοκάμια , σαν σύννεφα αδειανά
τρέχανε και σφυρίζανε χιλιάδες ξωτικά

Διέγραφαν κινήσεις που μοιάζανε κυκλικές
έπειτα αποδείχθηκε πως ήταν υπερβολές
δεν τρόμαξε κανένας τους όταν συναντηθήκαν
και έμοιαζα να χαίρομαι που ξαναγεννηθήκανε

Ίσως να μην εχώραγε και ο τρόμος στην καρδιά μου
εκεί που η σκέψη καίγεται και λέει τα όνειρα μου:
"όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας θα ναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει"

Άνθη
Στο τελευταίο μέρος της τριλογίας "Αγάπη - Επανάσταση-Άνθη" ο δημιουργός αρκείται στην
μεταμοντέρνα προσέγγιση του ζητήματος των ναρκωτικών ουσιών.
Θεωρεί ότι οι ίδιες οι ουσίες είναι αιτία του σημαντικού κοινωνικού προβλήματος
της κεϋσιανής ανεργίας για της οποίας την αντιμετώπιση προτείνει μία σειρά από λύσεις

Ω! όνειρα που μου φέρνετε λουλούδια φουντωτά
πως θα θελα να μπορούσα
όχι.. όχι να σας μυρίσω ..
ίσως άλλωστε να μην σαγηνεύει το άρωμα σας
αλλά να.. θέλω να σας δω .. να σας γευτώ.. να σας πιω..

Ω! Άνθη της φύσης.. θεσπέσια ομορφιά
γιατί να απαγορεύουνε νόμοι κι αφεντικά
να σας καλωσορίσουμε σε αυτή τη ζώη ;
Όπως και να χει εμείς είμαστε.. ξέρετε.. φίλοι καλοί
και όλα τα εμπόδια τα περνάμε μαζί.. πετώντας ...
όχι σαν αυτόν τον γυαλαμπούκα με το σκουπόξυλο και
τον κεραυνό στο κούτελο.. απλά .. πετάμε...
παρέα.. βοηθήστε
και εμένα
και εσάς
και τα πάντα...
Σας ΑΓΑΠΩ ... ας ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΟΥΜΕ ... ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ μου!

Σε Είδα 1

2008-05-01T15:22:00.000-07:00

Σε είδα
.στην παραλία
Φορούσες ένα ψάθινο καπέλο

Ένα ταλαιπωρημένο σακάκι
Μαύρα παπούτσια
Και λυπημένο ,
στοχαστικό
βλέμμα

Έφυγες πριν έρθω
με ένα μυαλό ανοιγμένο..

Και ήσουν τόσο όμορφος..
εκεί χάμω..

μου λείπεις ...
έλα κοντά μου

ήλιο και μέρα κι ήλιο τους φορώ
ζώνη να τα χουν όταν θα νυχτώσω

May - Day

2008-04-30T07:18:00.000-07:00

1 Μάη 1886, Σικάγο
Οι ρίζες της Πρωτομαγιάς

WALTER CRANE, "The Vampire", 1885.
Ο κοιμισμένος εργάτης, που απομιζιέται από το βαμπίρ του καπιταλισμού,
ετοιμάζεται να ξυπνήσει από την αγγελική φιγούρα του Σοσιαλισμού.

Το 1887 τέσσερις αναρχικοί του Σικάγου εκτελέσθηκαν. Ένας Πέμπτος εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στη φυλακή. Τρεις ακόμη θα περνούσαν 6 χρόνια στη φυλακή μέχρι που πήραν χάρη από τον κυβερνήτη Altgeld που είπε ότι η δίκη που τους καταδίκασε χαρακτηρίστηκε από "υστερία, ένα τσούρμο ενόρκους και έναν προκατειλημμένο δικαστή". Το κράτος είχε, σύμφωνα με τα λόγια της δίωξης, θέσει την "Αναρχία … σε δίκη" και ήλπιζε ότι οι θάνατοί τους θα ήταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και η Πρωτομαγιά έγινε διεθνής ημέρα εργαζομένων για να θυμίζει τη θυσία τους. Καταδικάστηκαν με ψεύτικες κατηγορίες για τη ρίψη μιας βόμβας στην εισβολή της αστυνομίας σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Η διαδήλωση αυτή ήταν τμήμα απεργίας με αίτημα το 8ωρο, στην οποία συμμετείχαν 400.000 εργάτες του Σικάγου και ξεκίνησε την 1η Μάη του 1886.

Η αναρχική ιδέα δεν πέθανε στο Σικάγο το 1887. Σήμερα εμπνέει ένα νέο κύμα του αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ενώσου σε αυτόν τον αγώνα.

Παρίσι, Πρωτομαγιά 2000

Λονδίνο, Πρωτομαγιά 2000

Οι αναρχικές ρίζες της Πρωτομαγιάς

Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί η Πρωτομαγιά έγινε Διεθνής Ημέρα Εργαζομένων και γιατί πρέπει ακόμα να τη γιορτάζουμε. Όλα άρχισαν πριν από έναν αιώνα όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργαζομένων ενέκρινε ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυξε ότι «οκτώ ώρες θα αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά».

Τους μήνες πριν από αυτή την ημερομηνία χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο. Ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες όλοι ενώθηκαν.

Σικάγο

Στο Σικάγο μόνο, 400.000 συμμετείχαν στην απεργία. Μια εφημερίδα της πόλης ανέφερε ότι «καθόλου καπνός δεν έβγαινε από τις ψηλές καπνοδόχους των εργοστασίων και των μύλων, και τα πράγματα είχαν σαββατιάτικη μορφή». Αυτό ήταν το κύριο κέντρο της αναταραχής, και εδώ οι αναρχικοί ήταν στην πρώτη γραμμή του εργατικού κινήματος. Σε ένα μεγάλο βαθμό, λόγω των δραστηριοτήτων τους το Σικάγο έγινε ένα σημαντικό συνδικαλιστικό κέντρο και είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στο κίνημα του 8ωρου.

Όταν την Πρωτομαγιά του 1886, οι απεργίες για το 8ωρο συντάρασσαν τη πόλη, το μισό του εργατικού δυναμικού στο McCormick Harvester Co. μπήκε στον αγώνα. Δύο μέρες αργότερα μια μαζική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από 6.000 μέλη του «Σωματείου lumber shovers» που είχε μπει στον αγώνα επίσης. Η συγκέντρωση οργάνωθηκε μόνο σε ένα τμήμα από τις εγκαταστάσεις McCormick και αποτελούνταν από περίπου 500 απεργούς.

Οι εργαζόμενοι άκουσαν μια ομιλία από τον αναρχικό August Spies, από τον οποίο ζητήθηκε να απευθυνθεί στη συγκέντρωση από την Κεντρική Ένωση Εργατών. Ενώ ο Spies μιλούσε, καλώντας τους εργάτες να σταθούν μαζί και να μην παραδοθούν στους εργοδότες, οι απεργοσπάστες άρχισαν να απομακρύνονται από τις εγκαταστάσεις McCormick.

Οι απεργοί, βοηθούμενοι από τους «lumber shovers» βγήκαν στο δρόμο και ανάγκασαν τους απεργοσπάστες να γυρίσουν πίσω στο εργοστάσιο. Ξαφνικά μια δύναμη 200 αστυνομικών έφτασε και, χωρίς καμιά προειδοποίηση, επιτέθηκε στο πλήθος με γκλοπς και περίστροφα. Σκότωσαν τουλάχιστον έναν απεργό, τραυμάτισαν σοβαρά άλλους πέντε ή έξι και τραυμάτισαν έναν απροσδιόριστο αριθμό.

Σοκαρισμένος από τις βίαιες επιθέσεις στις οποίες ήταν αυτόπτης μάρτυρας, ο Spies πήγε στα γραφεία της Arbeiter - Zeitung (μια καθημερινή αναρχική εφημερίδα για τους Γερμανούς μετανάστες εργάτες) και συνέταξε ένα κείμενο καλώντας τους εργαζομένους του Σικάγου να παρευρεθούν σε μια συνάντηση διαμαρτυρίας την επόμενη νύχτα.

Η συνάντηση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε στο Haymarket Square και συντονίστηκε από τον Spies και δύο άλλους δραστήριους αναρχικούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τον Albert Parsons και τον Samuel Fielden.

Οι μάρτυρες του Σικάγου: οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν,
ο Lingg (στο κέντρο) αυτοκτόνησε στη φυλακή

Η επίθεση της αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια των ομιλιών το πλήθος ήταν ειρηνικό. Ο δήμαρχος Carter Harrison, που ήταν παρών από την αρχή της συγκέντρωσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν έμοιαζε να είναι πιθανό να συμβεί, που να απαιτήσει την παρέμβαση της αστυνομίας». Ενημέρωσε τον καπετάνιο της αστυνομίας John Bonfield για αυτό και πρότεινε να σταλεί στο σπίτι της η μεγάλη δύναμη εφέδρων της αστυνομίας που περίμεναν στο αστυνομικό τμήμα.

Ήταν κοντά στις δέκα το βράδυ όταν ο Fielden έκλεινε τη συνάντηση. Έβρεχε δυνατά και περίπου 200 άνθρωποι είχαν παραμείνει στη πλατεία. Ξαφνικά μια αστυνομική δύναμη 180 ατόμων, διευθυνόμενη από τον Bonfield, εισέβαλε και διέταξε τους ανθρώπους να διασκορπιστούν αμέσως. Ο Fielden διαμαρτυρήθηκε λέγοντας «είμαστε ειρηνικοί».

Βόμβα

Εκείνη τη στιγμή μια βόμβα ρίχτηκε στις τάξεις της αστυνομίας. Σκότωσε έναν, τραυμάτισε θανάσιμα έξι ακόμη και τραυμάτισε περίπου εβδομήντα άλλους. Η αστυνομία άνοιξε πυρ στους παρεβρισκόμενους. Πόσοι ακριβώς πληγώθηκαν ή σκοτώθηκαν από τις σφαίρες της αστυνομίας δεν εξακριβώθηκε ποτέ.

Η κυριαρχία του τρόμου πέρασε πέρα από το Σικάγο. Ο τύπος και οι ιεροκήρυκες καλούσαν για εκδίκηση, επιμένοντας ότι η βόμβα ήταν «δουλειά» των σοσιαλιστών και των αναρχικών. Οι αίθουσες συνεδριάσεων, τα γραφεία των ενώσεων, οι έντυπες εργασίες και ιδιωτικά σπίτια δέχτηκαν επίθεση. Όλοι οι γνωστοί σοσιαλιστές και αναρχικοί συνελήφθησαν. Ακόμη και πολλοί ανίδεοι για το νόημα του σοσιαλισμού και του αναρχισμού συλλήφθηκαν και βασανίστηκαν. «Κάντε τις επιδρομές πρώτα και κοιτάξτε το νόμο μετά» ήταν η δημόσια δήλωση του Julius Grinnell, κρατικού πληρεξούσιου.

Δίκη

Τελικά οκτώ άτομα δικάστηκαν ως «συμμέτοχοι σε φόνο». Ήταν ο Spies, ο Fielden, ο Parsons, και πέντε άλλοι αναρχικοί που είχαν επιρροή στο εργατικό κίνημα, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε δημόσια υποστηρίξει ότι «Διευθύνω αυτή την περίπτωση και ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Αυτοί οι συνεργάτες πρόκειται να κρεμαστούν τόσο σίγουρα όσο ο θάνατος».

Εξαρτημένο σώμα ενόρκων

Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε από το κράτος ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ.

Κανένα στοιχείο δεν προσφέρθηκε ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχαν υποκινήσει τη βία, μάλιστα στη κατάθεσή του στη ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε πως οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια ήταν προγραμματισμένη. Στην πραγματικότητα, ο Parsons είχε φέρει τα δύο μικρά παιδιά του στη συγκέντρωση.

Καταδικάζονται

Το ότι οι οκτώ δικάζονταν για τις αναρχικές πεποιθήσεις τους και τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες τους ήταν σαφές απ' την αρχή. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»

Στις 19 Αυγούστου εφτά από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο, και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Μετά από μια μαζική διεθνή εκστρατεία για την απελευθέρωσή τους, το κράτος «συμβιβάστηκε» και μετέτρεψε τις ποινές των Schwab και Fielden σε ισόβια φυλάκιση. Ο Lingg εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στο κελί του την ημέρα πριν από τις εκτελέσεις. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν.

Επίκαιρη ξυλογραφία της κηδείας των τεσσάρων κρεμασμένων ανδρών

Παίρνουν χάρη

600.000 εργάτες βγήκαν στο δρόμο για την κηδεία τους. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση των Neebe, Schwab και Fielden συνεχίστηκε.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε. Ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε τη χάρη επειδή πίστευε ότι τα άτομα είχαν υποφέρει αρκετά, αλλά επειδή ήταν αθώα για το έγκλημα για το οποίο είχαν δικαστεί. Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».

Οι αρχές θεωρούσαν κατά την διάρκεια της δίκης ότι μια τέτοια δίωξη θα έσπαζε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος για το 8ωρο. Πράγματι, αργότερα ήρθαν στο φως στοιχεία ότι η βόμβα ίσως είχε ριχτεί από έναν πράκτορα της αστυνομίας που εργάζονταν για τον καπετάνιο Bonfield, σαν μέρος μιας συνωμοσίας στην οποία ήταν μπλεγμένοι ορισμένοι ατσάλινοι προϊστάμενοι για να δυσφημήσει το εργατικό κίνημα.

Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά τη καταδίκη του σε θάνατο, ήταν βέβαιος ότι αυτή η συνωμοσία δεν θα πετύχαινε. «Εάν νομίζεται ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να πατάξετε το εργατικό κίνημα... το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία - εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας - και μπροστά σας, και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.»

Επαναστατική πολιτική

Πάνω από έναν αιώνα μετά από εκείνη την πρώτη Πρωτομαγιάτικη διαμαρτυρία στο Σικάγο, πού είμαστε; Περιφερόμαστε στη πόλη με τα εμβλήματα του σωματίου μας - για τη μοναδική μέρα της χρονιάς που μπορούμε να τα βγάλουμε έξω από τα γραφεία μας. Κατόπιν στεκόμαστε ακούγοντας βαρετούς (και συνήθως φοβερά ανούσιες) ομιλίες από τους εξίσου βαρετούς γραφειοκράτες του σωματίου. Πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η Πρωτομαγιά ήταν μία μέρα την οποία οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο έδειξαν τη δύναμή τους, διακήρυξαν τα ιδανικά τους και γιόρτασαν τις επιτυχίες τους.

Είναι σημαντικό ότι «μια φορά κι έναν καιρό» ήταν έτσι. Μπορούμε να το κάνουμε πάλι. Χρειαζόμαστε ανεξάρτητη εργατική πολιτική. Καμία συνεργασία με την κυβέρνηση και τους προϊσταμένους. Αληθινή αλληλεγγύη με τους συντρόφους εργαζόμενους στον αγώνα, όχι συντεχνιακές απόψεις με παρωπίδες. Χρειαζόμαστε ακόμη μια περαιτέρω μείωση των ωρών απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθών, για να δημιουργήσουμε εργασία για τους ανέργους.

Χρειαζόμαστε επαναστατική πολιτική. Αυτό σημαίνει πολιτική που μπορεί να μας οδηγήσει προς έναν γνήσιο σοσιαλισμό όπου η ελευθερία δεν ξέρει κανένα όριο εκτός από την μη παρεμπόδιση της ελευθερίας των άλλων. Έναν σοσιαλισμό που είναι βασισμένος στη πραγματική δημοκρατία - όχι την τωρινή επίφαση δημοκρατίας όπου μπορούμε να επιλέξουμε κάποιους από τους κυβερνήτες μας, αλλά δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε χωρίς κυβερνήτες. Μια πραγματική δημοκρατία όπου ο καθένας που επηρεάζεται από μια απόφαση θα έχει την ευκαιρία να έχει το λόγο για τη λήψη εκείνης της απόφασης. Μια δημοκρατία του αποτελεσματικά συντονισμένου εργασιακού χώρου και των κοινοτικών συμβουλίων. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή είναι για να ικανοποιεί τις ανάγκες, και όχι για να αποκτήσουν κέρδη οι λίγοι προνομιούχοι. Αναρχισμός.

«Θα έρθει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές
που καταπνίγεται σήμερα»

Το μνημείο στους μάρτυρες του Σικάγου έχει το παραπάνω κείμενο σαν επιγραφή στη βάση του. Οι μάρτυρες του Σικάγου κατάλαβαν ότι παρόλο που το κράτος έβαλε την «Αναρχία… σε δίκη» οι θάνατοί τους δεν θα γίνονταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Σήμερα το αναρχικό κίνημα είναι πιο εκτεταμένο γεωγραφικά από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία. Η Πρωτομαγιά έχει γίνει μια ώρα όχι μόνο για να θυμόμαστε τους μάρτυρες του Σικάγου αλλά επίσης για να προωθούμε την επίθεση ενάντια στον καπιταλισμό.

Πάρε μέρος σε αυτόν τον αγώνα.

ΙΔΙΩΝΥΜΟ 17

2008-04-29T13:37:00.000-07:00

Η λιτανεία έρχεται από πέρα μακριά απ' τα νησιά
Κάθε σαν σήμερα μεγάλη Παρασκευή Απριλίου/ο
χριστός σαλεύει ανάμεσα σε βαριά λιβάνια πρεζάκηδες
ξενηστικωμένα παιδιά παστρικές πουτάνες και φαγω
μένους επισήμους.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα γριές μοιρολογίστρες αδερφές
κρατάν καλάθια με άσπρα και σκούρα άνθια / ραίνουν
τ' αγόρια και το λείψανο με βαμένα άτσαλα βλέφαρα
κάτω από μαύρες δαντελένιες πλερέζες και κάλτσες με
ραφή.
Φαρδείς παπάδες σκουντάνε σκληρά τα παιδιά που
φοράνε γυαλάκια και κρατάν τα ξαπτέρυγα/αυτά/ με
τσαλακωμένη αξιοπρέπεια/ πατάνε σπρώχνουνε/ σκου-
ντάνε μπροστά τη λυπημένη φιλαρμονική/χάνουν
όλοι το τέμπο τη μεγάλη Παρασκευή ο χρίστος με
μακριά νευρένια πόδια σταυρωμένα καρφωτά τουμπα-
ρισμένα μάτια/ σπασμένη ραχοκοκκαλιά/αίμα πηγμένο
γυρμένο κεφάλι/όμορφος σαν τρομοκράτης ζωντανός
σα σε κρίση/ κάποιος κάποτε θα του τραβήξει το
ζωνάρι να φανεί το φύλο του όταν άλλοι με κατεβα-
σμένα τα ρολά στα καφενεία θα κρεμάνε το βαλέ
όταν άλλοι
θ'ανοίγουνε διάπλατες τις πόρτες των ψυχιατρείων
και τις φυλακές
Θα ξεκρεμάσουν τους ληστές
κι η Λιτανεία θα βρει το σωστό
το Νέγρικο ρυθμός της
τον πολεμικό
το θάνατο που άλλοι Ανάσταση τον λένε.

Υ.Γ. Δεν παραβρέθηκα ούτε φέτος σε κάποια περιφορά επιταφίου οπότε δεν μπόρεσα να φωτογραφίσω και κανέναν. Η φωτογραφία είναι απ' το μπλογκ του pisoglendis

Ι

2008-04-21T06:33:00.000-07:00

Τα σάλια μου να στάζουν απ' τα χείλη
και γω να μην προσμένω πια τίποτα απ' τους θεόυς
σας
Με αφήσανε σακάτη και μονάχο για να πάψω και γω να
γνωρίζω ότι
με μια κίνηση ή μια προσευχή με μια χειρονομία ή μια υπόκλιση
θα κερδιθεί ο κόσμος
Όταν πάλι οι γριές-κότες σκύβουνε μπροστά στα ματωμένα χέρια
ημίθεων
Μου προκαλούν αηδεία
Τα ξερατά μου φτάνουν στο λαιμό μου...
και όταν οι αντιπρόσωποι -και λέω αντιπρόσωποι γιατί περί εμπόρων
πρόκειται - αυνανίζονται μπροστά στα αμύθητα πλούτη... ξεχύνονται στο
πάτωμα.

Άντε τώρα κοράκι μου. γλυψ'τα , γλυψ' τα να μην αμαρτήσεις
Ίσως και εγώ να έχω πιθανότητες να γίνω θεός σας, άλλωστε
και εγώ ξέρω να τρώω και να κοιμάμαι.
Πόσο μάλιστα και αν με προσκηνούσατε
Δεν με ενδιαφέρει βέβαια αν με πεθάνετε κιόλας...

...καλή...(επ)-Ανάσταση.

...

2008-04-19T14:34:00.000-07:00

Θ α πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μεσ' στην κρύα μου κάμαρα, όπως έζησα μόνος'
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τον κούφιο τον θόρυβο που ανεβάζει ο δρόμος

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ'επιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεββάτι μου. θε ναρθεί ο αστυνόμος
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε-πότε χαρτιά
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: "-Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Εχει μέρες που χάθηκε!..."
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: "-Μ' αυτός έχει πεθάνει".

Μια στιγμή θα κιτάξουνε ο καθένας τον άλλον,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι,
θε να που: Τ' ειν' ο άνθρωπος!... Χτες ακόμα ζούσε!"
Και βουβά το παιγνίδι τους θ' αρχινήσουνε πάλι.

Κάποιος θάναι συνάδελφος στα "ψιλά" που θα γράψει
πως "προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένη,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, πούχε κάποτ' εκδώσει
συλλογήν με ποιήματα πολλά υποσχομένην".

Κι αυτός θάναι ο στερνός της ζωής μου επιτάφιος.
Θα με κλάψουνε βέβαια μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσιους παπάδες
όπου θάναι όλοι οι φίλοι μου κι ίσως-ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη στο πολύβοο Παρίσι,
και μια Α. θαρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην
θα μου γράψει ένα γράμμα -και νεκρό θα με βρίσει.

Back From Paris

2008-04-02T04:08:00.000-07:00

ΒΑΡΚΑΡΟΛΑ

Κυριακή σ' ένα βαπόρι
στριμωχτήκαν μπουρζουάδες
Ξεφωνίζει κάθε αγόρι
ξεμυξίζουν οι μαμάδες

Τα σκυλιά δεν λογαριάζουν
ο Σηκουάνας πόχει πνίξει
δεν φοβούνται διασκεδάζουν
την ευγενική τους πλήξη

Ω! τι ζέστη ... Θεέ μου βράζει
βεβαιώνουν οι κυρίες
επιπόλαιες και γελοίες

Ξεκουμπώνοντας με νάζι
τα χυδαία ντεκολτέ τους
διευκολύνουν τους εμέτους

Laurent Tailhead (1851-1910)
Γάλλος αναρχικός (μτφσ Κ. Καριωτάκης)

"Ο κόσμος βρίσκεται, για πρώτη φορά, αντιμέτωπος ενός φανατισμού άγνωστου ως τώρα,
ή μάλλον μιας λέπρας, της οποίας η ιστορία δεν μας έχει δώσει ακόμα κανένα ανάλογο παράδειγμα"
ο πρόεδρος της Γαλλικής Γερουσίας
σε μια δίκη αναρχικών το 1890

ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ

2008-03-24T17:29:00.000-07:00

Αγάλματα κινούμενα
σύμβολα μιας ζωής που απουσιάζει
μνημόσυνα του κόσμου των εμπόρων
τέχνη με τις σκιές
το μαύρο χρώμα γίνετ' ουρανός
ο ποταμός που φεύγει απ' την κοίτη
Έξω απ' τα μέσα τα επώνυμα
σ' ένα καινούργιο εντός ανώνυμο
με μια ουτοπία που τρελαίνει τους δασκάλους
Η νύχτα παίζει με τα μυστικά της
ένστολοι τραβούν περίστροφα
η τράπεζα που καίγεται σας χαιρετά

Αγάλματα κινούμενα
δρόμοι της ηδονής αδιάβατοι
η μουσική της βίας δεν ορίζεται
Τέχνη με τις φωτιές
η λάμψη της αγάπης είν' εδώ
ο κόσμος δεν κερδίζεται με προσευχές
Αυτό που λένε σεβασμό
είναι μια αντίστροφη δική τους ενοχή
μολότωφ ξαγρυπνούν στου ορίζοντα το χάος

Σας αφήνω για μια βδομαδούλα

Ο Παραμυθούλης

2008-03-24T06:44:00.000-07:00

Θέλει τρελά να χορέψει,
δυνατά να γελάσει
Γιατί άκουσε παλιά
πως γεννιέσαι μια φορά

Είναι φίλος της σιωπής
και του πόνου εραστής
Το μυαλό του σταματάει
το φεγγάρι σαν κοιτάει

Μυστικά που λες κρυμμένα
στην καρδιά του είναι θαμμένα
Και σαν έξυπνο παιδάκι
που διαβάζει Καρυωτάκη

Όλες οι ιδέες του παλεύουν
το πιστεύουν.. θα τον αρπάξουν
σκέψεις που συνέχεια τρέχουν
και γυρεύουν να τον κάψουν

Γιατί έμαθε καλά
πως γεννιέσαι μια φορά

Γιατί ήξερε καλά
πως πεθαίνεις μια φορά...

...Ποιο είναι αυτό το μεγάλο σφάλμα...
πες μου ποιο

Ο Κυρ Παντελής**

2008-03-20T08:27:00.000-07:00

Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή
Έχεις κατάστημα κάπου στην γη
Πουλάς εμπόρευμα
Βγάζεις λεφτά, πολλά λεφτά, πολλά λεφτά
Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
Σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά
Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή
Έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί
Μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη TV
Τρως τροφή πνευματική
Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά
Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά

Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή
Τι και αν πεθαίνουνε πάνω στην γη
Χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ψωμί
Μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι
Ο γιος σου μονάχα να 'ναι καλά
Ν' αφήσεις τ' όνομα και τον παρά

Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή
Σκέβρωσες, σάπισες στο μαγαζί
Τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
Για την δραχμή, για το πετσί
Δίπλα σου τ' όνειρο, η ζωή και το φως
Μα εσύ στο κουφάρι σου, κλεισμένος εντός

Ξέρεις πως δώσανε κυρ Παντελή
άλλοι τα νιάτα τους και την ζωή
Να γίνει τ' όνειρο φέτα ψωμί
Να φας και εσύ κυρ Παντελή
Κι εσύ τι έδωσες κυρ Παντελή
Πες μας τι έκανες σ' αυτή την γη
Πες μας τι άφησες κληρονομιά
Που να εμπνέει τη νέα γενιά

Έντιμε άνθρωπε κυρ Παντελή
Έντρομε, άβουλε, συ, φασουλή
Βρόμισες τ' όνειρο και την ψυχή
Άδειο πετσί, χωρίς πνοή
Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά
Θάψτε τους έντιμους μεσ' στα σπαρτά
Και αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
Σκουλήκι άχρηστο σ' αυτή την γη..

**Αφιερωμένο σε όλους τους απεργοσπάστες
κούνια που σας κούναγε κουφάλες...

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Η διπλωματία της υποκρισίας...

2008-03-16T07:44:00.000-07:00

Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το εθνικιστικό παραλήρημα των αρχών της δεκαετίας του '90 , παίζεται πάλι το παιχνίδι της κολοκυθιάς με το όνομα των γειτόνων, το παπαδαριό εφορμά ξανά με κηρύγματα μίσους και κόμματα και κομματίδια διαγωνίζονται επιδεικνύοντας τον "πατριωτισμό" τους

Θα ήταν όλα αυτά μια ιστορική φάρσα αν η υπόθεση δεν εξελισσόταν στα Βαλκάνια που ακόμη μετράνε τις πληγές τους από τους πολέμους και την ανέχεια, τα αδιέξοδα και την άγρια έφοδο του κεφαλαίου σε βάρος των λαών της περιοχής.
Η κυριαρχία στην Ελλάδα ακολουθεί διαφορετικές γραμμές πλεύσης απέναντι στο ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας , με την κυβέρνηση να ακροβατεί ανάμεσα στη σκληρή τακτική της χρήσης βέτο , προς ικανοποίηση των εθνικιστικών ενστίκτων των οπαδών της και στους ήπιους τόνους για να μη θιγεί το πολιτισμένο προφίλ της και κυρίως οι διαθέσεις των ισχυρών "συμμάχων" στην Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.
Το ΠΑΣΟΚ , με το φορτίο του εκδικητικού εμπάργκο και των συλλαλητηρίων των κυβερνήσεων Α. Παπανδρέου, επιμένει να πλειοδοτεί ζητώντας σκληρή στάση αλλά πιο πολιτισμένα αυτή τη φορά, απαιτώντας την οικονομική καθυπόταξη της Μακεδονίας αλλά και των άλλων βαλκανικών χωρών από το ντόπιο κεφάλαιο.
Με λεπτές ισορροπίες κινείται και η εντός και εκτός των καθεστωτικών τειχών αριστερά, προσπαθώντας από τη μια πλευρά να τηρεί αποστάσεις ασφαλείας από το εθνικοπατριωτικό μπλοκ και από την άλλη να μην προκαλέσει τα λανθάνοντα εθνικιστικά αισθήματα του ακροατηρίου της.
Την ώρα που στην Αθήνα παίζεται το παιχνίδι των εντυπώσεων προς τέρψιν των τηλεψηφοφόρων , στα Σκόπια τον τόνο δίνει η σχεδόν δουλική προσήλωση των εκεί κρατούντων στο "δυτικό μεγαλείο" που ανάγει σ κεντρικό στόχο την ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. .
Η πρόταση Νίμιτς , η διοχέτευση της οποίας σε εφημερίδα του συγκροτήματος Λαμπράκη προκάλεσε διαξιφισμούς στην Αθήνα, για τα Σκόπια αποκτά ιδιαίτερη σημασία ενόψει της κρίσιμης συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στις αρχές Απρίλη στο Βουκουρέστι όπου μεταξύ άλλων θα συζητηθεί και το θέμα της πρόσκλησης ένταξης της Μακεδονίας στην Βορειοανατολική συμμαχία.
Η πρόταση που απηχεί τις θέσεις των ΗΠΑ , δεν προκάλεσε ενθουσιασμό σε καμία από τις ενδιαφερόμενες πλευρές , αφού η Αθήνα εμμένει στο ζήτημα της ονομασίας απαιτώντας να μην παραπέμπει στην εδώ Μακεδονία και μάλιστα την αρχαία , τουλάχιστον όσο αφορά στο πως θα αποκαλείται η χώρα στους διεθνείς οργανισμούς.
Και στα Σκόπια όμως επικρατεί δυσφορία καθώς η πρόταση Νίμιτς θεωρείται ότι ευνοεί τις ελληνικές επιδιώξεις.
Το σίριαλ της ονοματολογίας αναμένεται να παιχτεί για καιρό ακόμη και τουλάχιστον μέχρι και την άνοιξη θα απασχολεί την ντόπια ειδησεογραφία , ωστόσο , η ουσία βρίσκεται αλλού.
Η γειτονική χώρα ονομάζεται Μακεδονία από την εποχή του Τίτο και ακόμη και μετά το όψιμο ελληνικό μένος οι κάτοικοι της αυτοπροσδιορίζονται μακεδόνες.
Το ελληνικό κατεστημένο ανεξαρτήτου αποχρώσεως , ωρύεται περί της ονομασίας παραβλέποντας τις επιχειρήσεις βίαιου εξελληνισμού των μακεδόνων, τον αποκλεισμό των αγωνιστών του δευτέρου αντάρτικου που πεθαίνουν χωρίς να μπορούν να επιστρέψουν στα χωριά τους μόνο και μόνο γιατί δεν είναι καθαροί έλληνες .

Επιλέγω να δημοσιεύσω το συγκεκριμένο κείμενο σήμερα , 16/03/2008 , την ώρα που πολλοί νέοι έχουν συγκεντρωθεί στην θεσσαλονίκη παραγνωρίζοντας την ουσία των πραγμάτων:
ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ , ΤΟΥΡΚΙΑ , ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ / Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ.

BTS Band

2008-03-05T13:57:00.000-08:00

... Το να σου λειπει μια χορδη ξεπερνιεται... το να σου λειπει η αξιοπρεπεια ομως? ....

Στα πλαισια του συστηματος της αναξιοπρεπειας δημιουργουμε νησιδες σωτηριας , οχι μονοι μας , οχι μεμονομενα , αλλα σαν μαζα -αυτονομουμενη και με αυτονομα μελη- . Ισως καποιοι να μην μπαιναν στον κοπο να ασχοληθουν με το αποχαυνωμενο απο τα Μεσα Μαζικης Επιδρασης κοινο , ουτε να αντισταθουν ενεργα στη ρουφιανια , ισως καποιοι απλα να προβαλαν την αντιθεση τους και ισως καποιοι απλα να προσαρμοζοντουσαν στις απαιτησεις της συγχρονης κοινωνιας. Ανηκοντας αρχικα στην δευτερη κατηγορια και βλεποντας τους εαυτους μας να κινουνται σταδιακα προς την τριτη , βλεπαμε μια αξιοπρεπεια να χανεται. Δεν ημασταν αυτο που πραγματικα ημασταν. Θεσαμε λοιπον εμποδια στους ιδιους μας τους εαυτους. Φραξαμε -ισως και θεμητα- την πορεια μας προς τον γκρεμο , και τωρα αποδεικνυουμε - πρωτα σε εμας και επειτα στους αλλους - οτι μεσα μας δεν σταματησε ενας πολεμος αλλα οτι ενας πολεμος τωρα ξεκιναει.

Ειμαστε αυτο που ειμαστε -και εισαστε-

Είμαστε πικετοφορία, οδόφραγμα, φλεγόμενο λάστιχο, καλυμμένο πρόσωπο, σφαίρες που σφυρίζουν στον αέρα, τραπεζαρίες που τα χέρια έχουν γίνει ένα και τα στόματα είναι χιλιάδες... Είμαστε κατάληψη εργοστασίου, μια μηχανή που κάνει θαύματα, που αναπαράγει αγάπη, που επιστρέφει στον άνθρωπο αυτό που του ανήκει... Είμαστε συνέλευση γειτονιάς, μια γυναίκα που αλλάζει τη ζωή της οικογένειάς της, νοσταλγικά μάτια, μια εξέγερση που εκφράζεται.

Δεν ειμαστε απλα 4-5 ατομα που ξορκιζουνε τους φοβους τους μεσα απο στιχους , δεν ειμαστε απλα 20-30 ατομα που δειλα-δειλα ανοιγουν το μυαλο τους , δεν ειμαστε 100-200 διαδηλωτες, δεν ειμαστε 1000-2000 ανταρτες. Ειμαστε εμεις , εσεις, το νερο, η φωτια , ο αερας, τα ζωα και τα δεντρα. Ειμαστε το βουνο , οι γκρεμοι , τα συννεφα και τα ψαρια και -επιτελους- δεν θα φερθουμε ευγενικα σε οσους θελουν να κυριευσουν τις ψυχες μας.

B.T.S.

"...Κι οι φυλακές , γεμίσανε κι αυτές ..."

2008-02-26T04:22:00.000-08:00

Η γέννηση και η εξέλιξη της φυλακής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γέννηση και ανάπτυξη του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας που συνολικά εγκαθίδρυσαν έναν νέο τύπο εξουσίας. Κατά τις αρχές του 1600 αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα ιδρύματα εγκλεισμού σε Γαλλία, Αγγλία και Γερμανία τα οποία χτίστηκαν κοντά στις πιο βιομηχανοποιημένες πόλεις, καθώς οι ριζικές και βίαιες αλλαγές που επέβαλε η εκβιομηχάνηση της κοινωνίας έδιναν ώθηση σε μαζικές εξεγέρσεις και κοινωνικούς αγώνες. Οι φυλακές άρχισαν να παίρνουν τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα το 18^ο αιώνα όπου μια μια καινούργια νομοθεσία καθορίζει την εξουσία της τιμωρίας ως γενικό δικαίωμα της κοινωνίας. Η φυλακή λοιπόν δεν υπήρχε πάντοτε, όπως και το έγκλημα το οποίο υποτίθεται πως τη γέννησε, ακόμη και όταν ο άνθρωπος ήταν βυθισμένος στην πλήρη άγνοια. Το έγκλημα, κατά βάση, το γέννησε η επιβολή της ανισότητας, της διαίρεσης και του διαχωρισμού των ανθρώπων, η ίδια η οργάνωση της εξουσιαστικής – ταξικής κοινωνίας που δημιούργησε και τη φυλακή κι επέβαλλε τον εγκλεισμό τιμωρώντας από τη μία τους παραβάτες των νόμων που διασφαλίζουν και διαιωνίζουν την ύπαρξή της κι εκβιάζοντας, από την άλλη, την υποταγή των υπολοίπων με την απειλή του εγκλεισμού. Η φυλακή διαφοροποιείται ποιοτικά από τις μεσαιωνικές πρακτικές βασανισμού και θανάτωσης στο βαθμό που δεν απορέει πια από έναν «θεϊκό» νόμο αλλά από έναν ανθρώπινο που επιδιώκει την εμπέδωση της παραγωγικότητας και της πειθαρχίας στην κοινωνία. Το μήνυμα είναι σαφές: να είσαι εργατικός, πειθήνιος και εντός των ορίων της συμβατικής κανονικότητας αλλιώς κινδυνεύεις να κλειστείς στη φυλακή ή στο ψυχιατρείο.

Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι η πλειονότητα των αδικημάτων που οδηγούν στη φυλακή σχετίζονται με την παραβίαση των νόμων που διασφαλίζουν το απαραβίαστο της ιδιοκτησίας και ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εγκλείστων στις φυλακές προέρχονται από τις λεγόμενες κατώτερες κοινωνικές τάξεις, τόσο γιατί εκεί είναι που ασφυκτικές, αλλοτριωτικές και καταπιεστικές συνθήκες ζωής θρέφουν εκείνη την εγκληματικότητα που διώκει ο νόμος, όσο και γιατί τα γιγαντιαία εγκλήματα που προέρχονται από τις ανώτερες τάξεις είτε μένουν, συνήθως, ατιμώρητα, είτε απλώς είναι νομιμοποιημένα.

Τα 2/3 περίπου των κρατουμένων στις φυλακές έχουν καταδικαστεί για χρήση ή μικρεμπόριο ναρκωτικών γιατί δεν τους αναγνωρίζεται το χαρτί της τοξικομανίας που δηλώνει ότι είναι εξαρτημένοι. Κατά συνέπεια, δίχως αυτό, δέχονται βαρύτατες ποινές ως έμποροι ενώ μαζί με όσους βρίσκονται μέσα για αδικήματα κατά της ιδιοκτησίας όπως μικροκλέφτες, ληστές, παράνομοι μικροπωλητές κ.λ.π. αποτελούν το 90% των κρατουμένων συνολικά. Επίσης, εκ των περίπου 10.500 κρατουμένων οι 5.000 είναι μετανάστες, όχι γιατί οι μετανάστες είναι εγκληματίες αλλά γιατί η δικαιοσύνη εγκληματεί εις βάρος τους. Είναι τα εύκολα θύματα σε μια γενικότερη προσπάθεια επιβολής της ξενοφοβίας ως φοβίας του διαφορετικού, ένα «σαφάρι» του ελληνικού εθνικισμού ενάντια σε ανθρώπους που θεωρεί αναλώσιμους, κατακρατώντας όσους του είναι χρήσιμοι και πετώντας τους υπόλοιπους.

Οι συνθήκες κράτησης μέσα στις φυλακές αποδεικνύουν έμπρακτα πως το υποτιθέμενο «σωφρονιστικό» σύστημα ευτελίζει την ανθρώπινη ύπαρξη και αποσκοπεί στην υποταγή του ατόμου στο σύστημα αξιών που το ίδιο έχει θέσει και όχι στην «κοινωνική επανένταξή» του. Πέρα από τη στέρηση της ελευθερίας, η διαβίωση 3, 4 ή και περισσότερων ατόμων σε έναν περιορισμένο χώρο που αντιστοιχεί σε έναν ή δύο, η έλλειψη υγιεινής που έχει ως συνέπεια την έκθεση των κρατουμένων σε μολυσματικούς παράγοντες και χρόνιες παθήσεις, το περιορισμένο συσσίτιο, ο ελάχιστος χρόνος προαυλισμού, η βιαιότητα των δεσμοφυλάκων, οι ταξικοί διαχωρισμοί, η σκόπιμη διάθεση ναρκωτικών και ψυχοφαρμάκων, η σεξουαλική αποστέρηση καθώς και η προκαθορισμένη και ελάχιστη επικοινωνία με φιλικά και συγγενικά πρόσωπα είναι κάποια από τα στοιχεία που περιγράφουν τη σκληρή καθημερινότητα των φυλακισμένων. Μια καθημερινότητα που συχνά οδηγεί τους κρατούμενους σε ψυχοσωματικές ασθένειες και αυτοκτονίες. Αξίζει να σημειωθεί πως από το 1977 έως το 2000 παρατηρείται μεγάλη αύξηση των θανάτων μέσα στις φυλακές. Ενώ από το 1981 έως το 1990 πέθαναν 191 κρατούμενοι, από το 1991 έως το 2000 πέθαναν 306. Οι συνθήκες αποκτήνωσης εντός της φυλακής οδηγούν σε αυτοκτονίες 30 φορές περισσότερο από ότι έξω από αυτήν.

Είναι βέβαιο πια πως η ανθρώπινη ύπαρξη, το μυαλό είναι ο στόχος. Αυτό όμως που δε γνωρίζουν οι βασανιστές είναι ότι ο στόχος αυτός έχει τη δύναμη και την οργή να αντιστρέψει τους όρους και να γυρίσει πίσω με όλο το μίσος του κόσμου τα βέλη που δέχτηκε. Και τότε, στην πραγματικότητα της εκδίκησης, κανένας τοίχος δε θα είναι πια αρκετός για να συγκρατήσει το βάρος της εξέγερσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα που επιβεβαιώνει τα παραπάνω είναι η εξέγερση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα, 23 Απριλίου 2007 στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Μαλανδρίνου. Αφορμή στάθηκε ο ξυλοδαρμός του αναρχικού Γιάννη Δημητράκη από τα «τσοπανόσκυλα» της αστικής δημοκρατίας και η βίαιη απάντησή τους στις διαμαρτυρίες των συγκρατουμένων του. Περίπου 100 κρατούμενοι ανεβαίνουν στην ταράτσα των φυλακών και ανάβουν φωτιές καθώς επίσης συντάσουν και παραδίδουν τα αιτήματά τους όσον αφορά τις συνθήκες κράτησης στις αρχές της φυλακής. Η εξέγερση στο Μαλανδρίνο εξαπλώνεται σε όλες τις πτέρυγες με την ίδια ένταση. Ακολουθούν οι κινητοποιήσεις κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού, Πάτρας, Λάρισας, Τρικάλων, Χανίων, Κέρκυρας, Διαβατών και Ναυπλίου. Συνεχίζουν την επόμενη μέρα οι φυλακές Μαλανδρίνου, Αλικαρνασού, Χανίων, Νεάπολης Λασιθίου, Κέρκυρας, Διαβατών, Κομοτηνής και το ειδικό σωφρονιστικό κατάστημα νέων στο Βόλο. Την τρίτη μέρα καταπνίγεται και η τελευταία εξέγερση αφού έχει προηγηθεί μια μέρα και νύχτα άγριας και βίαιης καταστολής με ξυλοδαρμούς των εξεγερμένων, δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου – λάμψης και ότι άλλο μέσο διαθέτει το κράτος για να καταστείλει μια τόσο δυναμική εκτροπή.

Είμαστε αλληλέγγυοι με όλους τους κρατούμενους που, σε έναν κόσμο που σιωπά, αποφάσισαν να φωνάξουν, σε μια κοινωνία που αδρανεί, αποφάσισαν να δράσουν, απέναντι σε «ανίκητους» και πάνοπλους μηχανισμούς είχαν το θάρρος να αντισταθούν. Οι φυλακές δεν μας χωράνε όλους, το πάθος για λευτεριά δε φυλακίζεται, μέρα με τη μέρα μεγαλώνει και παίρνει τους δρόμους για να συναντηθεί με όσους ανθρώπους σε αυτή την κοινωνία παραμένουν ζωντανοί, με όσους αρνούνται να αφήσουν την υπόθεση του μέλλοντός τους στους δυνάστες τους, με όσους βλέπουν το δίκαιο με τη μεριά των καταπιεσμένων.

Στα Οδφράγματα

2008-02-25T11:21:00.000-08:00

Image scaled down

"Στα οδοφράγματα" (A Las Barricadas) ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια των αναρχικών της Ισπανίας κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου.

To "A Las Barricadas" είναι βασισμένο στη μελωδία του Warszawianka 1831 roku. Οι στοίχοι γράφτηκαν το 1936 απο τον Valeriano Orobón Fernández.

«Η συνομοσπονδία» που αναφέρετε στο τέλος του τραγουδιού αυτού, ήταν η CNT (Confederación Nacional del Trabajo - «εθνική συνομοσπονδία της εργασίας»), που ήταν τότε το μεγαλύτερο εργατικό συνδικάτο και η κύρια οργάνωση των αναρχικών στην Ισπανία και μια σημαντική δύναμη που αντιτάχθηκε στο στρατιωτικό χτύπημα του Φρανθίσκο Φράνκο ενάντια στην ισπανική Δημοκρατία από το 1936-1939.

Στοίχοι

"Α las Barricadas" (1936)

Negras tormentas agitan los aires
nubes oscuras nos impiden ver
Aunque nos espere el dolor y la muerte
contra el enemigo nos llama el deber.

El bien más preciado
es la libertad
hay que defenderla
con fe y con valor.

Alza la bandera revolucionaria
que llevará al pueblo a la emancipación
En pie el pueblo obrero a la batalla
hay que derrocar a la reacción

¡A las Barricadas!
¡A las Barricadas!
por el triunfo
de la Confederación.

Μαύρες καταιγίδες σείουν τον ουρανό
Σκοτεινά σύννεφα μας τυφλώνουν
Μολονότι μας περιμένει θάνατος και πόνος
Ενάντια στον εχθρό, μας καλεί το καθήκον

Το πολυτιμότερο αγαθό
Είναι η Ελευθερία
και πρέπει να την υπερασπίσουμε
με θάρρος και πίστη.

Σηκώνοντας τη σημαία της επανάστασης
Που οδηγεί τον λαό στην χειραφέτηση
Εργαζόμενε λαέ εμπρός στη μάχη
Πρέπει να ανατρέψουμε το πραξικόπημα

Στα οδοφράγματα!
Στα οδοφράγματα!
Για τον θρίαμβο
του συνδικάτου.

26-1-2008 Lost Dogs

2008-02-08T07:04:00.000-08:00

ΣΈΝΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΣΤΕΝΟ ΤΗΣ ΤΣΙΜΙΣΚΗ...ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ UNPLUGED ΓΙΑ ΤΑ ΜΩΡΑ...
Η ΦΑΣΗ ΑΡΓΗΣΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ,ΚΑΠΟΥ ΣΤΙΣ 12 Ο ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΑΝΕΒΗΚΕ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΣΚΗΝΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΤΗΘΕΙ...ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ BAR ΕΙΧΕ ΓΕΜΙΣΕΙ 2 ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ...
ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ Μ Ω Ρ Ω Ν ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΗΝ ΚΛΕΒΕΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΤΩ...ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ "ΕΝΕΡΓΑ"...
ΤΟ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ Ε Ν Α ΣΤΟ ΚΟΥΒΑΡΙ ΕΝΟΣ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΥ ΤΡΕΛΛΟΥ ΧΟΡΟΥ...25 ΑΡΗΔΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΑΝ ΤΑ ΜΩΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (ΧΩΝΕΥΤΗΡΙ) ΠΟΥ ΔΙΨΟΥΣΕ ΑΠΟ ΜΟΥΣΙΚΗ..ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ...ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ '80..ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ 45 ΑΡΗΔΕΣ ΜΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ...ΤΡΑΓΟΥΔΑΝ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΟΠΩΣ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ...ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ..ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΗΝΗ..ΜΕ ΕΝΑ ΟΥΙΣΚΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΠΑΡ..ΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΨΥΧΗ...ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΤΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΩΡΩΝ..ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΝΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ..
ΑΠ'ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΗΤΣΙΡΟΚΑΔΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΛΑ..ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ...ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ...ΣΤΗ ΖΩΗ..ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥΣ....
ΜΕ ΜΙΑ ΜΠΥΡΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ..ΑΛΛΟΤΕ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΗ ΣΤΑ ΔΥΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΛΛΗΤΟ-Η...ΝΑ ΡΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝΟΥΣ ΙΔΡΩΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΤΗ ΦΩΝΗ...
ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ ΣΕ ΗΛΙΚΙΕΣ, ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Ο ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΡΙΧΝΕΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ...
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ GROUP ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΜΥΥΥΡΙΑ ΚΥΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ COMEBACK ΤΟΥ...ΙΣΩΣ ΝΑ ΛΕΙΠΟΥΝ ΔΙΣΚΟΙ...ΜΑ ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟ...KATI TETOIO ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ.
ΟΣΟ ΓΙΑ TO UNPLUGED...ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΑ...ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕ....ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ...ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΧΩΡΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ...ΟΛΟΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΔΙΝΟΥΝ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ..

ΑΡΓΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ UNPLUGED ΚΑΤΗΦΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ (ΓΥΡΩ ΣΤΙΣ 3 ΚΑΙ...)ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΠΟΤΟ...ΕΣΦΙΞΕ ΛΙΓΟ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΣΤΡΟΦΑΡΕΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΣΟ ΣΥΝΗΘΙΖΕΙ...ΟΤΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΣΟΔΟ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΜΕ 2 ΜΙΚΡΑ ΑΔΕΛΦΑΚΙΑ ΟΧΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 9ΧΡΟΝΩΝ...ΝΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΣΤΑΘΟΥΝ...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥΣ...ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΞΩ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ,ΟΥΤΕ ΘΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΗΣΑΜΕ,ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ,ΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ..ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΙΠΑ ΛΟΙΠΑ....ΑΠΛΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΜΑΣ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΝΑ ΨΑΧΤΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ...ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΩ..ΑΠΛΑ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΞΕ ΑΥΤΗ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ..ΚΑΙ ΣΦΥΡΙΖΕ ΑΔΙΑΦΟΡΑ...ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ...

ΥΓ1:ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΑΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΩΣ.. Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΗΛΙΚΙΕΣ...
ΥΓ2:ΤΑ ΘΛΙΜΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΩΝ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΑΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΠΩΣ ...ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΡΟΜΠΟΤ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΑ.....

Ντου γιου φιλ λαϊκ πανκ? (ή Η ιστορια του Γιωργου)

2008-01-27T04:56:00.000-08:00

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 γεννήθηκε στο χωρίο Ομόνοια , κάπου στην κεντρική Ελλάδα, ένα πανέμορφο αγοράκι, 4.5 περίπου κιλά. Ο Γιωργάκης. Ο Γιωργάκης απ'τις πρώτες κιόλας ώρες της ζωής του φαινόταν πως δεν θα είναι σαν τα άλλα παιδάκια. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του είχε μια συμπεριφορά -πώς να το πούμε- πιο ελαφρά, η συγκέντρωσή του ήταν αδύναμη, ο κώλος του ούτε μια στιγμή κάτω. Συνέχεια σε κίνηςη , κάπως αφελής, επιθετικός και πάντα εριστικός. Συχνά πυκνά και ο πατέρας του και ο δάσκαλος και ο παπάς τον κάνανε ασήκωτο στο ξύλο.
Πολύ σύντομα ο Γιώργης ανεβοκατέβαινε τον κντρικό δρόμο μπροστά από το σχολείο και την κεντρική πλατεία του χωριού. Κάθε ατασθαλία, κάθε αδικία, κάθε απλυτο το εβγαζε στη φόρα, έβριζε και τον δασκαλο και τον παπά και τον πατέρα και τον δήμαρχο και κάθε χωριανό τον έβαζε στη θέση του με λόγια κοφτερά. Αυτόν τον καιρό και μόνο η σκέψη μίας συνάντησησ με τον Γιώργη, έφερνε τρόμο στους χωριανούς και κυρίως όσων η φωλιά τους ήταν λερωμένη. ΜΕτον καιρό κάποιοι, αρκετοι θα λέγαμε, άρχισαν να βρίσκουν μια γοητεία στον Γιώργη:"Θέλει τσαμπουκά να τα λες έξψ από τα δόντια, είναι δύσκολο να γίνεις Γιώργης" λέγανε στις συζητήσεις, "στα μάτια σου ζει ένας Γιώργης , είσαι επαναστάτης", άκουγες, " ένας ευαίσητος άνθρωπος του χωριού μας" γράφανε σε εφημερίδες για προτοποριακούς ποιητές, άλλοι πάλι τον είχανε στα λόγια τους σαν απειλη "ένας Γιώργης σου χρειάζεται να σε στολίσει να σου πώ εγώ" φώναζαν σε καυγάδες. Όλοι σίγουροι πως αυτό που μοιάζει με τρέλα είναι η ιδιοφυϊα του. ΠΕρνώντας τα χρόνια η φήμη του γιγαντώθηκε -μόλις άρχισε να τελειώνει η εφηβεία του και αφού κανένας δεν του είχε γλιτώσει- ήταν σχεδόν μύθος. Παιδιά σε όλη την γύρω περιοχή ήθελαν να γίνουν σαν τον Γιώργη. Έφτιαχναν γαμάδια σε κύκλο στους τοίχους και τα θρανία τους. Ο Γιώργης συνέχιζε ακάθεκτος πάνω κάτω τον ίδιο δρόμο.. και δώστου βρισιές και δώστου σχόλια και κράξιμο και σε κάποιους ροχάλες, πλέον όμως είχε φτιάξει με το μυαλό του και έξτρα λόγους για επίθεση: Τον κυρ Θανάση με την κοιλιά τον έλεγε δεξιοκοιμητή γιατί κοιμόταν από τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού του- τον μπαρμπα Θόδωρα τον έλεγε κοψοκάρβελο, γιατί έκοβε τη γωνία από τη φρατζόλα όταν την έπαιρνε από το φούρνο- αυτόν τον έφτυνε, μια φορά τον είχε κλωτσήσει και στα αχαμνά- και άλλα τέτοια ακάληπτα έλεγε για τον καθένα, όσο περνούσε ο καιρός οι χωριανοί σιγουρέυονταν πως δεν ήταν ιδιοφυής αλλά τρελός, και ο Γιώργος απο Γιώργης έγινε Τρελογιώργης, η φήμη του άρχισε να εξασθενίζει -αλλά όχι να χάνεται- όσοι ήταν ακόμα ποιστοί σε αυτόν κάνανε μεγαλύτερα γαμάδια σε κύκλο ενώ πλέον γράφανε και διάφορα απο τα ρητά του: ¨ΕΞΩ ΟΙ ΚΟΨΟΚΑΡΒΕΛΟΙ" "ΠΙΣΩ ΔΕΞΙΟΚΟΙΜΗΤΕΣ" "ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΙ, ΔΕΞΙΟΚΟΙΜΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΨΟΚΑΡΒΕΛΟΙ" και άλλα τέτοια ακατάληπτα. Σύντομα μια συνάντηση με τον τρελογιώργη μπορούσε να αποτελέσει αστείο και ευκαιρία για δούλεμα, για κάποιους : " Που 'σαι Γιώργη με τα ωράια σου" άκουγες συχνά, ενώ τα σχόλια του μπορούσαν να γίνουν πολύ καλή τροφή για κουβέντα στο καφενείο: "Που σαι Θαναση δεξιοκοιμητή" ή "τρώγε τη γωνία απο το ψωμί μη σε δεί ο τρελογιώργης, χαχαχα" λέγανε και γελούσανε. Συνήθως όμως εξοργιζονταν: "άντε ρε τρελογώργη, τράβα απο δώ" ή "αντε γαμήσου ρε τρελογιώργη με τις μαλακίες σου" φώναζαν. Τριαναπέντε χρονων πια ο τρελογιώργης είχε καταντήσει για όλο το χωριό βαρετός, γραφικός και προβλεπόμενος. ΠΕρνούσαν από τον κεντρικό δρόμο και ενώ αυτός έδινε τον καλύτερό του εαυτό, στο εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια επαναλαμβανόμενο παιχνιδάκι του, βρίζοντας και φωνάζοντας στουσ πάντες, οι πάντες περνούσαν τελείως αδιάφοροι, όλοι είχανε μάθει τα στέκια του και τα βίτσια του, κάνανε την ανάλογη μανούβρα και έτσι έυκολα και χωρίς πολλά πολλά προσπερνούσαν - όσοι είχανε κάνει έστω και ένα γαμάδι στο παρελθόν τον κοιτούσαν είτε αναπολώντας είτε με ντροπή για το παρελθόν τους και την κάνανε όσο πιο γρήγορα μπορούσανε. Οι πιο τακτικοί του δρόμοου λέγανε "όχου μωρέ, κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια" , "γάμησε μας ρε Γιώργη καθε μερα..." με οίκτο και βαρεμάρα. Οι πιο συμπονετικοί του λέγανε: "Γιώργη παιδί μου, ηρέμησε πια" ή "Γιώργη μου, κάτσε παιδί μου, μεγάλωσες" ακόμα και οι χειρότεροι.. ο παπάς , ο πατέρας του και ο δάσκαλος μπορούσαν να τον συμπονούνε -και πιο πολύ το κάνανε για εκδίκηση- πέντε χρόνια αργότερα ο Γιώργης έβαλε όλη του τη δύναμη και το πάθος , έλεγε τις περισσότερες βρισιές, φώναζε πιο δυνατά παρα ποτέ, έκραζε τους πάντες και τα πάντα, είχε ξεφύγει τελείως. Αφροίαπό το στόμα του, φτυσιές και κραυγές, γκριμάτσες και χειρονομίες προς όλους, όμως ο καιρός είχε φτάσει, 40 χρόνια ό,τι και αν έκανε ήταν πια αναμενόμενος, δεν σόκαρε, δεν έλεγε τίποτα καινούριο, τα ακατάληπτα του είχανε γίνει εμμονή, δεν ήταν απρόβλεπτος, καθόλου απρόβλεπτος.. 40 χρόνια είχε πια συμβεί δυστυχώς το χειρότερο: ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΝ ΕΓΡΑΦΕ ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ. .. Το μόνο που τον θύμιζε ήταν τα γαμάδια στους τοίχους..

ΥΓ. Είμαι απο αυτούς που δεν μετάνιωσαν ποτέ για τα γαμάδια που φτάξανε στους τοίχους, ούτε και τα αναπολώ. Το μόνο που θέλω είναι ο τρελογιώργης να γίνει πάλι Γιώργης και να τροχίσει τα λόγια του που ακόμη κόβουν σαν ξυράφι...

Λευτερια στον αναρχικο Β. Μποτζατζη

2008-01-25T10:03:00.001-08:00

Βρίσκομαι ήδη σχεδόν 2 μήνες φυλακισμένος στα κάτεργα της δημοκρατίας. Στις φυλακές ομοίωμα της κοινωνίας φυλακής. Προφυλακισμένος με ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, που βασίζεται στη μαρτυρία ενός σεκιουριτά (που ισχυρίζεται ότι είδε τις πινακίδες του αυτοκινήτου μου) και στον κατάφωρο και απάνθρωπο εκβιασμό της συντρόφου μου, την οποία η ασφάλεια , μετά από πολύωρη κράτηση και εκφοβισμό, ανάγκασε να υπογράψει μια εξ’ ολοκλήρου κατασκευασμένη κατάθεση. Αυτή την κατάθεση, η ίδια η σύντροφός μου, μετά από λίγες μέρες, την κατήγγειλε και την αναίρεσε στον ανακριτή ως προιόν εκβιασμού. Προφυλακισμένος βάσει του τρομονόμου, ενός νόμου, που ως μόνο σκοπό έχει να απονοηματοδοτήσει πράξεις και πρακτικές αντίστασης, συμβολικές ενέργειες, ώστε να τις παρουσιάσει ως απειλή για την κοινωνία, αποκρύπτοντας παράλληλα ότι τρομοκράτες είναι αυτοί που θεσπίζουν τέτοιους νόμους. Σ’ αυτά τα πλαίσια εκδίδονται εντάλματα για άλλους 3 συντρόφους οι οποίοι αναζητούνται από την αστυνομία.

Τίποτα δεν είναι πρωτόγνωρο ή πρωτοφανές για όποιον έχει τα μάτια του ανοιχτά και δεν διακατέχεται από αυταπάτες. Δικαστές, εισαγγελείς και ανακριτές προφυλακίζουν για κάθε υπόθεση που φτάνει στα χέρια τους και μοιράζουν ισόβιες για να αποκρύψουν τη συμμετοχή τους σε παραδικαστικά κυκλώματα, που χρησιμοποιούν τη 18μηνη προφυλάκιση ως ποινή για υποθέσεις που ξέρουν ότι θα αθωωθούν στο ακροατήριο, ακολουθώντας τις προσταγές των εκάστοτε αφεντικών τους. Αστυνομικοί που εξευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στα αστυνομικά κρατητήρια, που πυροβολούν εν ψυχρώ άοπλους μετανάστες στα σύνορα, που πυροβολούν στο κεφάλι για να «σώσουν» ασφαλισμένα χρήματα, που «αυτοκτονούν» κρατούμενους, που ψεκάζουν με χημικά όσους αποφασίζουν να εναντιωθούν στη βούληση των κυρίαρχων. ΜΜΕ και δημοσιογράφοι, υπάλληλοι κομμάτων, υπουργών, βουλευτών και εφοπλιστών, παρουσιάζουν μια αντικειμενικότητα που δεν είναι παρά το συμφέρον των αφεντικών τους. Εντολοδόχοι που δεν διστάζουν να ξεπουληθούν με αντάλλαγμα τα λεφτά και την εργασιακή τους ανέλιξη. Και πλάι σε όλο αυτό το συρφετό των θεσμικών, ένας διάχυτος κοινωνικός χαφιεδισμός. Φορτηγατζήδες, καταστηματάρχες και φρουροί, καθημερινοί χαφιέδες, υπερασπιστές του «τίμιου ιδρώτα» των τραπεζών, σεκιουριτάδες και ένστολοι, παντού επιτήρηση και κοινωνικός έλεγχος. Απέναντι στη βουβαμάρα και την υποταγή που επιβάλλει αυτό το καθολικό πλέγμα εξουσίας, στέκονται αυτοί και αυτές, που με καθαρό βλέμμα και με αποφασισμένα βήματα, βαδίζουν στους δρόμους της εξέγερσης. Είτε μέσα από τα κάτεργα της κοινωνίας, είτε μέσα από την κοινωνία κάτεργο, ο αγώνας συνεχίζεται...

ΛΕΥΤΕΡΙΑ στους αναρχικούς Γιάννη Δημητράκη, Γιώργο Βούτση- Βογιατζή, Μάριο Τσουραπά, Χρυσόστομο Κοντορεβυθάκη, Νίκο Κουνταρδά. ΛΕΥΤΕΡΙΑ στον αγωνιστή Βαγγέλη Πάλλη Αλληλεγγύη στους 3 διωκόμενους συντρόφους ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ

Βαγγέλης Μποτζατζής,

Δικαστικές φυλακές Κομοτηνής 24/1/2008

"Δεν ειμαστε πια ποιητες παρα μοναχα συντροφοι
με μεγαλες πληγες... και πιο μεγαλα ονειρα"

Είναι κάτι ώρες περισυλλογής που...

2008-01-07T14:33:00.000-08:00

Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι θα είμαι αχάριστος αν ζητήσω κάτι παραπάνω από αυτό που ζω.

Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι απολαμβάνω πράγματα για τα οποία δεν έχω καταβάλλει ούτε καν μία ισχνή προσπάθεια για να τα αποκτήσω.

Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι το κάθε δευτερόλεπτο που περνά και χάνεται είναι τόσο μοναδικό, όσο το αστέρι που είδα ρεμβάζοντας το καλοκαιρινό εκείνο βράδυ.

Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι τελικά η ζωή είναι ένα αστείο με σοβαρές προεκτάσεις.

Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι το νόημα της ζωής είναι τόσο δυσεύρετο, όσο μία βυθισμένη καρφίτσα στον ωκεανό.

Είναι στιγμές που σκέφτομαι ότι ίσως πάλι το νόημα της ζωής είναι η αναζήτησή του.

Είναι στιγμές που σκέφτομαι και αυτό μου υπενθυμίζει ότι είμαι ελεύθερος.

Είναι κάτι ώρες περισυλλογής που...

eisai emo? pane ston terens! (Της garrison)

2007-12-19T10:43:00.000-08:00

Ελπιζω να με συγχωρεσει η Μαχη που ποσταρω δικο της θεμα ... γι' αυτο χωνω κ ενα λινκ καλου κακου :-Ρ : Mrs Garrison

Έτσι απλά? χωρίς πολλά λόγια 2 γράμματα επαναλαμβάνονται και είναι αρκετά για να εκφράσουν αυτό που νιώθω όταν παρακολουθώ τηλεόραση

Και ποτέ το κάνω αυτό?

Στο άκουσμα «emo» στο άκουσμα «gothic» και σε πολλά αλλά τέτοια, υπερκουλα.

Το μεγάλο αυτό θέμα είναι ένα κουφάρι μες το μυαλό μου, ειλικρινά δε ξέρω πώς να το ξετυλίξω. Γι αυτό λοιπόν θα το κόψω, και όπου βρεθώ βρέθηκα

Μια ωραία έκθεση αρχίζει με ιστορική ανάδρομη

Now?Shall we?

Ήταν κάπου στις εποχές του 80, που ένας άσχημος-(παύλα, έτσι να το διαβάζεται, ακούγεται πιο cool)έξυπνος, έφηβος αμερικανός σκέφτηκε την απόλυτη λύση για να δώσει τέλος στην αγαμία του, «θα γίνω η φίλη που μια γυναίκα πάντα θέλει για σύντροφο» Και έτσι δημιούργησε μια ψεύτικη δήθεν συναισθηματική εικόνα που θα συγκινούσε κάθε γκόμενα(χαζό). Πρώτη προσπάθεια να κινήσει τα βλέμματα?πνίγηκε. Γιατί? Επειδή μπορεί εσύ να υιοθέτησες την συμπεριφορά, η άλλη όμως που δε σε πλησιάζει λόγο κιλών σπυρακιων οστεοπόρωσης και δυσκοιλιότητας, πως θα καταλάβει ότι εσύ είσαι ο ευγενικός πρίγκιπας που ονειρεύεται τα βράδια και ξυπνάει στο βρεγμένο μαξιλάρι?

Μα δεν υπάρχει πρόβλημα που να μην επιδέχεται λύση

ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΝΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΞΕΙ. Πως? Γίνε παράξενος Τραβά τα βλέμματα πάνω σου με μια ηλιθιότητα. Δυστυχώς?όχι μόνο μια τελικά.

Και δωσ του τα μαλλιά, και δωσ του τα ρούχα και δωσ του τις τρύπες και δωσ του?το βάψιμο (καλε μου Θεέ.)

Όπως καταλαβαίνετε, η λέπρα και η μόδα εξαπλώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς.

Όχι όμως στην Ελλάδα?όχι καλέ μου?στην Ελλάδα τα πάντα έρχονται με καθυστέρηση. Αλλά δε πειράζει, περάσαμε και πόλεμους εμείς, λογικό να υπάρχει καθυστέρηση στην εξέλιξη του πολιτισμού?

20 χρόνια μετά ΠΑΡΑ ΤΑΝ ΤΑΝ

ΠΑΡΑ ΤΑΝ ΤΑΝ ΤΑΝ ΤΑΝ

ΤΟ ΕΜΟ ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΛΑΕ ΝΑΙ Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΟΝΟΗΣΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΞΙΑ

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ

ΑΛΛΑ ΟΧΙ .

ΟΧΙ

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΜΟΒ ΣΤΑ ΞΥΡΑΦΑΚΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΟΝΟΦΘΑΛΜΙΣΜΟ.

Η μήπως όχι?

Τι είναι το emo?

Το emo προέρχεται από την αγγλική λέξη emotional (ναι σας είπα κάτι που δε ξέρετε) Είναι ένα κίνημα ανθρώπων που έχουν αγγίξει βαθύτερα συναισθήματα μέσα τους, που εκφράζουν τη διαφορετικότητα τους με την παράξενη εμφάνιση τους.

ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Πάμε ξανά.

Τι είναι emo? ΑΡΧΙΔΙΑ.

Emo είναι παιδία με ψυχολογικά προβλήματα, γεννημένα σε πλούσια επί το πλείστον σπίτια, που επειδή ο εσωτερικός τους κόσμος είναι άδειος, και επειδή δεν έχουν ουσιαστικά προβλήματα μιας και γεννήθηκαν στα πούπουλα, γεμίζουν το κενό της προσωπικότητας τους με την εμφάνιση, έτσι έχεις και συ καλέ μου καταθλιπτικέ κάτι να συζητάς, μιλάς για τα καταθλιπτικά μπρατσάκια που αγόρασες μόλις χθες. Μιλάς για τα 200 εύρο κορδόνια που σου χάρισε μια φίλη σου. Έχεις κάτι να πεις βρε αδερφέ. Όσο για τα προβλήματα, διογκώνουν την τελευταία πετρούλα που πέταξε η ζωή στο δρόμο τους (το χω το ποιητικό ρε γμτ :D) την βλέπουν σα βράχο, σταυρώνουν τα χέρια, κάθονται οκλαδόν, και κλαίνε που δε μπορούν να σκαρφαλώσουν.

Οι emo ήταν αρκετά όμορφοι, στα μικρά μυαλά των άβουλων έφηβων? είδαν την πέραση που έχουν και είπαν «I can be a star»

Δεν ήξεραν όμως την βαθιά αλήθεια?που κρυβόταν πίσω απ το eyeliner.

Έτσι αντέγραψαν πιστά ό,τι είδαν, έχασαν όμως την ουσία,

Έχασαν τα χαρακώματα, τα κλάματα στις κηδείες. Έτσι λοιπόν έγινε το σχίσμα Σε true emos a.k.a Οι κλινικά ηλίθιοι και posers fakes h wannabez(διαλέξτε το επίθετο της αρέσκειας σας.) a.k.a οι παθητικά ηλίθιοι, αλλιώς πρόβατα.

Βασική αρχή της φυσικής όμως είναι η εξής. «Για κάθε Δράση, υπάρχει αντίδραση»

Έτσι λοιπόν για αυτό το στην Ελλάδα ραγδαία εκκολαπτόμενο κίνημα, δεν άργησε να εμφανιστεί η αντίδραση.

Τι εννοώ?

Υπάρχουν κι άλλες πολλές. Και εννοώ ΠΟΛΛΕΣ ομάδες παιδιών. Άντε να τις αναλύσεις. Τέσπα.

Κάποιες από αυτές, μόλις προ ολίγου έμαθα πως τις ονομάζουν καγκουρες τα Μ.Μ.Ε (τραγικό λάθος, αυτή η σημείωση όμως μας δημιουργεί 2 νέα παρακλάδια που θα αναλύσουμε παρακάτω.)Τι είναι αυτοί? Εγώ δε θα τους πω κάγκουρες.

Θα προτιμήσω τον όρο NoLifers. Δηλαδης. Άτομα χωρίς δική τους ζωή. Αυτοί λοιπόν εύχονται να μπορούσαν να είναι emo. Αλλά δε μπορούν, μιας και οι γονείς τους δε τους δίνουν τα απαραίτητα χρήματα για τα εξοπλιστούν με τα ρούχα που πρέπει. Έτσι.. όσα δε φτάνει η αλεπού?τα κάνει κρεμαστάρια J

If you can?t be like them, just vanish them!

Ρε φίλε καγκουρα ροκά μεταλλα ή ό,τι σκατά είσαι. ΤΙ πας και κάνεις? Άστα παιδία στον πόνο τους, άστα στη μιζέρια τους, Άντε γέλα λίγο με την πάρτι τους. ΑΛΛΑ ΦΤΑΝΕΙ. Είναι ανάγκη να κάνεις ΤΕΤΟΙΑ σκηνικά? Ντομάτες αυτά και πιπερίτσες? ΡΕ ΣΤΗΝ ΚΕΝΥΑ ΠΕΙΝΑΝΕ ΡΕ ΚΑΙ ΣΥ ΧΑΡΑΜΙΖΕΙΣ ΤΑ ΖΑΡΖΑΒΑΤΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥΣ? Δε καταλαβαίνεις? ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ!

Καν καμία δουλεία?βαλε καμία κονκάρδα στην τσάντα σου, αγόρασε κάνα δερμάτινο παντελονάκι, μάζεψε λεφτά για το F1 σου, και ας τον τρελό στην τρέλα του. Άλλα βλέπετε οι No Lifers που κατά καιρούς πάντα βρίσκουν κάποια ομάδα να ενοχλήσουν (ανάλογα με την μόδα της εποχής) είναι σα τους πρόσκοπους. Πως ο πρόσκοπος οφείλει να κάνει μια καλή πράξη την ημέρα, έτσι ο No Lifer οφείλει να κυνηγήσει έναν emo την ημέρα.

Για να μην φλυαρούμε και επαναλαμβανόμαστε, θα σταματήσω την ανάλυση ταμπέλων κτλ. Απλά τονίζω πως δεν ασχολούνται ΜΟΝΟ οι κάγκουρες με τους emo. Δεν ασχολούνται όλοι οι κάγκουρες με τους emo. Επισκεφτείτε το kamenoi.gr για να μάθετε τι είναι ο κάγκουρας στο αντίστοιχο άρθρο.

Anyhow?

Και ενώ υπάρχουν οι έφηβοι, πάντα υπήρχαν, και ενώ όλα γίνονταν underground όταν οι προβολείς σβήνουν, όταν ο chuck Norris ξεκουράζει τα μάτια του? ήρθαν οι κάμερες. Δε ξέρω αν το έμαθες αγαπητέ νυσταγμένε αναγνώστη? αλλά ο κόσμος δεν έχει πλέον προβλήματα. Το ασφαλιστικό λειτουργεί τέλεια? η παιδεία είναι σε άψογη κατάσταση? η υγεία αψεγάδιαστη? η καθαριότητα είναι τέτοια που μπορείς να φας μουσακά στο πεζοδρόμιο? και έτσι ασχολούμαστε με ανούσιου περιεχομένου γεγονότα.

Μα για μισο λεπτό. Παραπληροφόρηση. Η δημοσιογραφική μου δεοντολογία δε το επιτρέπει. Ας κάνουμε μια ιστορικη αναδρομή στην δράση των Μ.Μ.Ε. πάνω στο πιο καυτό θέμα των ημερών. Τους emo.

Ημέρα Χ και ώρα όταν παίζει η εκπομπή Tvtiglon.

Η Μαρία και ο Φώτης, ένα από τα πιο πετυχημένα δίδυμα της ελληνικής τηλεόρασης δίνουν το πράσινο φως και την αρχή μιας νέας εποχής στα δημοσιογραφικά δεδομένα. Φέρνουν στην εκπομπή τους 3 emo.

Τους κλινικά ηλίθιους όπως αναφέραμε πιο πάνω. Αυτούς που χαρακώνονται κλαίνε σε κηδείες άσχετων είναι bisexual χαρακώνονται κτλ. ΣΑΛΟΣ ΧΑΜΟΣ

ΟΛΟΙ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ. Και όχι άδικα. Είχε ενδιαφέρον. Το ομολογώ.

Άλλωστε είναι ελαφρού περιεχομένου εκπομπή, λογικό να παρουσιάζονται τέτοια θέματα. Ειδικά όταν έχεις πάρει συνέντευξη από την τελευταία κάμπια, και δεν τα αποτελέσματα του test DNA ενός γνωστού τραγουδιστή που μου διαφεύγει το όνομα του αυτή τη στιγμή, εκκρεμούν, επιτρέπεται το emo θέμα.

Μέρα δεύτερη. Η εξέλιξη?

Σε μεσημεριανή κοτσομπολίστικη εκπομπή. Η Λαμπίρη ζήλεψε. ¨Έκλαψε. ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ούρλιαξε. Βέβαια τα ινία ανήκουν δικαιωματικά στο δίδυμο.

Παρόλα αυτά, μια φορά δεν είναι ποτέ αρκετή. Έλληνες είμαστε, αν μη τι άλλο η αντίληψη μας είναι λίγο χαμηλή.

Μέρα τρίτη. Το παράχεσμα.

Ξυπνάω και ετοιμάζομαι για το σχολείο. Ήταν Τρίτη θυμάμαι, την επόμενη μέρα θα γινόταν η απεργία ΓΕΣΣΕΕ ΑΔΕΔΥ και ήθελα να μάθω τι παίζει με τους καθηγητές. Βάζω λοιπόν τις πρωινές πρώτες ειδήσεις? ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΔΩ? Ο κύριος ΤΕΡΕΝΣ ΚΟΥΙΚ αντί για να μιλάει για απεργίες, αντί να διαβάζει τίτλους από εφημερίδες, αντί να αναλύει τα θαύματα του Άγιου Ραφαήλ μεγάλη η χάρη του? είχε καλεσμένο ένα emo και του έπαιρνε συνέντευξη. Ε αϊ στο διάολο.

Και όχι τίποτα άλλο, τουλάχιστον το Μαράκι και ο Φωτάκης ήξεραν τι τους γίνεται, ο άλλος δεν ήξερε την μια του. Του λέει το άλλο η μουσική μας έχει στοιχεία hardcore και λέει «μα αυτό είναι σκληρό πορνό.» Εύγε κακάο μας, μόλις έγινες θέμα στο ΟΛΑ. Ο Κουίκ την έψαξε καλύτερα τη δουλεία από τη Λαμπίρη. Λέει emo nemo hemo θα βαρεθούν? WE GOT TO KEEP IT ROLLING! Το λοιπόν? έκανε τη διαφορά, πήγε ένα βήμα μπροστά. Ήταν το ασύρματο τηλέφωνο μετά το σταθερό. ΕΦΕΡΕ ΤΑ GOTHAKIA. Και πάλι? βλακείες.

Και ρε φίλε, δε πα να φέρεις και κατσαρίδες να μιλήσουν, χεστήκαμε? αλλά ένα πράμα που δε μπορώ να αφήσω ασχολίαστο είναι το εξής. ?ΟΛΟΙ? ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ

Όσοι μιλάνε για emo στην τηλεόραση, από κοινωνιολόγους και ψυχολόγους μέχρι γιαγιάδες και λεμόνια, ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΩΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ.

ΩΡΑΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΡΕ. ΚΑΝΤΕ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ. ΡΙΞΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ ΛΙΠΑΣΜΑ. Εδώ μέσω hi5 & my space και έχουν αγγίξει αστρονομικά νούμερα, τώρα που τους προώθησε και η τηλεόραση, θα εξελιχθεί σε πανδημία. ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΜΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΕ ΚΟΥΙΚ ΨΑΞΕ ΛΑΓΟΥΜΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ.

Από πότε είναι επανάσταση ο υπερκαταναλωτισμός και η μαζική υιοθέτηση μιας ανούσιας μόδας? Από πότε η διόγκωση κλασικών εφηβικών προβλημάτων και η άρνηση της πραγματικότητας, με κλάματα και αυτοτραυματισμό επιφέρει λύση?

Και από πότε προκαλεί αυτό αίσθηση σε κάποιον ώστε να κάνει κάτι ουσιαστικό πέραν του να γελάει με την πάρτι τους?

Αλήθεια, δεν πέταξα ποτέ αυγά σε emo. Αλήθεια δε ζήλεψα ποτέ τίποτα που έχουν. Αλήθεια δεν είχαν ποτέ κάτι που να θέλω.

Και γιατί έγραψα 3 σελίδες για αυτούς? Γιατί ασχολήθηκα? Γιατί έχει πλάκα.

Γιατί αύριο με τα 3-4 φιλαράκια μου που θα το διαβάσουν? θα γελάμε.

Καληνύχτα

Ένα Φάντασμα Πλανιέται Πάνω Από Την Πόλη

2007-12-08T03:04:00.000-08:00

ΑΘΗΝΑ 25/11/1985

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Αθήνα: το φάντασμα της αναρχίας. Όλες οι εξουσίες της ένδοξης Ελλάδας ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να το κυνηγήσουν: τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ, οι φασίστες και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ο Κουτσόγιωργας και ο Μελίστας, οι δημοσιογράφοι και οι πυροσβέστες, οι πρυτάνεις, τα κόμματα και οι καταστηματάρχες, οι ακροαριστεροί ηγέτες και οι νομοταγείς πολίτες.

Ευπρεπείς κύριοι που αναρωτιέστε ποιοι σας χάλασαν τον ύπνο τη νύχτα της Δευτέρας, κοιμάστε ακόμη πολύ βαθιά για να μη βλέπετε γύρω σας τους ταραξίες. Ήδη εκείνοι βρίσκονται παντού! Στα σχολεία και τα εργοστάσια, στους δρόμους και τα πανεπιστήμια, στα γιαπιά και τις πλατείες, σε κάθε γωνιά αυτής της πόλης-μαυσωλείο.

Είναι εκείνοι που, στο μέλλον όλο και πιο συχνά, θα σας αφήνουν «άγρυπνους». Είναι εκείνοι που καίνε τις Τράπεζες και τις συναλλαγματικές, τα μεγαλοκαταστήματα και τα εμπορεύματα, τις κλούβες και τους μπάτσους.

Είναι εκείνοι που το κράτος τρέμει και δολοφονεί, γιατί κάποια στιγμή μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν αδιαφορώντας για το αν η Αυλή είναι οπλισμένη. Είναι εκείνοι που αρνούνται να ξαπλώσουν και να εναρμονιστούν πετσοκομμένοι στο προκρούστειο κρεβάτι της κοινωνίας της εξουσίας και του κεφαλαίου. Είναι, με λίγα λόγια, οι Μιχάληδες.

Ένας απ’ αυτούς έπεσε νεκρός στο πεζοδρόμιο της Στουρνάρα. Ήταν 12 παρά τέταρτο της 17ης Νοεμβρίου 1985. Ο φόνος αυτός δεν ανήκει στον κακοπληρωμένο υπάλληλο Αθανάσιο Μελίστα, αλλά στους κρατικούς εργοδότες του. Ο «εν βρασμώ ψυχής» πυροβολισμός ήταν μια εν ψυχρώ πισώπλατη δολοφονία που διαπράχθηκε όταν η ομάδα, στην οποία συμμετείχε ο Μιχάλης Καλτεζάς, οπισθοχωρούσε στην πλατεία Εξαρχείων. Γι’ ακόμα μια φορά, το κράτος είχε σκοτώσει.

Ο νεκρός της Κυριακής ήταν ένας δεκαπεντάχρονος άγγελος, όχι σαν αυτόν που πασχίζουν να κατασκευάσουν οι εφημερίδες — με τα φτερά, τα γαμπριάτικα και τους επικήδειους των καθηγητών του — αλλά ένας άγγελος του «Σατανά», της εξέγερσης και της αναρχίας που, με τη Μολότωφ στο χέρι, είχε την τόλμη να μισήσει από τα δεκαπέντε του τον πολιτισμό της φρίκης, των τραστ, των φυλακών, των στρατών, των αστυνομιών, των ψυχιατρείων, των πολέμων, του λιμού, των δισεκατομμυριούχων, της ηρωίνης, της κατάθλιψης, των τσιμεντουπόλεων, των πυρηνικών όπλων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των εμπόρων, των πολιτικών, των αρχόντων και των σκλάβων. Ενάντια σ’ όλα τούτα, αυτός ο άγγελος είχε μόνον ένα μπουκάλι με βενζίνη· κι έπεσε νεκρός.

Κανείς πια δεν μπορεί να σκυλεύσει τη μνήμη του, κανείς να τον αγιοποιήσει. Αυτό το δεκαπεντάχρονο «τσογλάνι» δεν χωράει στα προσευχολόγια των υποκριτών της εξουσίας. Οι μόνοι που δικαιούνται να μιλούν για τον Μιχάλη και να τιμούν τη μνήμη του είναι αυτοί που ανέλαβαν να εκδικηθούν το αίμα του, δείχνοντας παραδειγματικά τον τρόπο με τον οποίο οι κολασμένοι τιμούν τους νεκρούς τους.

Οι πρώτοι που πληροφορήθηκαν το φόνο κατέλαβαν αυθόρμητα το Χημείο. Είναι γελοίοι όσοι μιλούν για τις φθορές και τη βία που προκάλεσαν οι καταληψίες επειδή προσπάθησαν να αμυνθούν ενάντια σε μια πάνοπλη στρατιωτική δύναμη που είχε περικυκλώσει το κτίριο. Στο τέλος, ειδικές μονάδες καταστολής, με ασφυξιογόνα αέρια και τα αυτόματα στα χέρια, κατάφεραν να εισβάλουν στο κτίριο και να συλλάβουν, κακοποιώντας βάναυσα 37 από τους συντρόφους. Ο «ευαίσθητος» αρχιδολοφόνος, Κουτσόγιωργας, που επόπτευσε την επιχείρηση και κατόπιν πρωταγωνίστησε στο θέατρο των «παραιτήσεων που δεν έγιναν δεκτές», είχε το θράσος να δηλώσει πως η εισβολή ήταν αναίμακτη. Παρ’ όλο, πάντως, το ζήλο των πραιτωριανών του Κράτους, 20 καταληψίες κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από τους υπονόμους του κτιρίου.

Το βράδυ της Δευτέρας, πολλές εκατοντάδες κολασμένοι της Αθήνας απάντησαν πειστικά στη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, τίμησαν τη μνήμη του όπως εκείνος θα ήθελε και εξέφρασαν έμπρακτα την άποψή τους για την αξία χρήσης της κοινωνίας-φυλακής: ολοσχερής πυρπόληση.

Κι ενώ αυτό το πλήθος νέων, και μη, δημιουργούσε τις εξαίσιες ταραχές στο κέντρο της πρωτεύουσας — συγκρουόμενο με τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ, τους φασίστες και τα κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ, υψώνοντας οδοφράγματα και πυρπολώντας Τράπεζες, μεγαλοκαταστήματα και εμπορεύματα — κάποιοι άλλοι, μέσα στο Πολυτεχνείο, είχαν αναλάβει να εκμεταλλευτούν και να εξαργυρώσουν πολιτικά το πτώμα του Μιχάλη, ξεπουλώντας την υπόθεση του. Τα αποκαΐδια του λενινισμού, η ηγεσία των ακρο-αριστερών αποκομμάτων, είχαν στήσει μέσα στη θαλπωρή των αμφιθεάτρων του Πολυτεχνείου μια σκιώδη «επιτροπή»-κυβέρνηση που κανείς δεν είχε εκλέξει. Αυτή η «επιτροπή», από την πρώτη στιγμή, επιχείρησε να τερματιστούν τα έκτροπα στους δρόμους καλώντας τους ταραξίες μέσα στο Πολυτεχνείο, ή επιχειρώντας ανεπιτυχώς να κλείσει την πύλη. Παράλληλα, προετοίμαζαν ήδη από την αρχή της κατάληψης τη συνθηκολόγησή της. Από την πρώτη στιγμή καλλιεργούσαν την ηττοπάθεια. Ήδη από νωρίς το πρωί είχαν συμφωνήσει με· τους κρατιστές δολοφόνους να προλειάνουν το έδαφος για λήξη της κατάληψης και «ομαλή» αποχώρηση.

Στη γενική συνέλευση της Τρίτης εμφάνισαν στους συγκεντρωμένους μια προκατασκευασμένη κατάσταση, επιτυγχάνοντας συγχρόνως να πανικοβάλουν με τερατολογίες όσους από το πλήθος των συμπαραστατών της κατάληψης δεν είχαν καταφέρει ακόμα να διώξουν με το αποκαρδιωτικό πολιτικό θέατρο που είχαν οργανώσει μέσα στο Πολυτεχνείο. Οι αναρχικοί, παρ’ όλο που είχαν την άποψη ότι η κατάληψη θα έπρεπε να συνεχιστεί, δεν μπορούσαν, λόγω αντικειμενικών δυσκολιών (μικρός αριθμός εναπομεινάντων, μεγάλος αριθμός τραυματιών, κλπ.), να την κρατήσουν. Αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας για τον εκφυλισμό της κατάληψης, που έγκειται στην αδυναμία μας να εμποδίσουμε τους αριστεριστές ηγέτες να μιλούν για μας. Δυστυχώς, κρατήσαμε για τον εαυτό μας μόνο τα οδοφράγματα και τις συγκρούσεις και αφήσαμε εν λευκώ το λόγο σ’ εκείνους που γνωρίζαμε πως θα λειτουργούσαν σαν οι δολιοφθορείς της πάλης μας. Αν και αυτά τα λάθη θα πρέπει να μας καταθλίβουν: από το Πολυτεχνείο του 1985 δε θα μείνει στην ιστορία το εμετικό παιχνίδι της άκρο-αριστερής ηγεσίας, αλλά η νίκη των δρόμων.

Ανάμεσα σ’ εκείνους που, μαζί με τις δυνάμεις καταστολής, επιτέθηκαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και των γύρω δρόμων ήταν, όπως έγινε γνωστό και από τις εφημερίδες, οργανωμένες νεοφασιστικές και χουντικές συμμορίες. Αυτό που συγκαλύπτουν οι κυβερνητικές τουλάχιστον εφημερίδες είναι πως, χέρι-χέρι και κάτω από την καθοδήγηση των εθνικιστών και των ΜΕΑ, έδρασαν τραμπούκοι από τις κλαδικές του ΠΑΣΟΚ που είχαν μεταφερθεί εκεί με ειδικά λεωφορεία. Η φάρσα των «αγανακτισμένων πολιτών», που οργανώθηκε και αυτή τη φορά από το κράτος (όπως και στο Χημείο το Μάη του 1985), είχε στόχο να απομονώσει κοινωνικά την κατάληψη και τους «προβοκάτορες» των οδοφραγμάτων. Για την επίτευξη του ίδιου στόχου, είδαμε να λαμβάνονται και άλλα ανάλογα «πρωτοφανή» μέτρα αυτές τις μέρες: π.χ. η εντολή να αποσυρθούν τα λεωφορεία που είχαν βαφτεί με συνθήματα από το μεσημέρι της Δευτέρας, 18 Νοεμβρίου· η διακοπή της κυκλοφορίας των λεωφορείων που εκτελούν το δρομολόγιο Αθήνας-Ζωγράφου πριν από την κηδεία του Μιχάλη Καλτεζά. Καταγγέλουμε επίσης τη σιχαμερή προσπάθεια των κονδυλοφόρων της ΚΑ.ΓΚΕ.ΜΠΕ. (ΕΘΝΟΣ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ) να εμφανίσουν τον συλληφθέντα σύντροφο μας, Κώστα Χατζόπουλο, σαν ασφαλίτη. Ήδη, οι γονείς του υπέβαλαν μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμηση.

Όσο για τις «κατηγορίες» των κωλοφυλλάδων περί λεηλασιών και πλιάτσικου, επιθυμούμε να δηλώσουμε ότι: 1. Οι ζημιές που προβάλλονται από τον κάθε καταστηματάρχη εύλογο είναι να μεγαλοποιούν την πραγματικότητα, ενόψει μάλιστα της αποζημίωσής τους από το κράτος· 2. Τα «λεηλατηθέντα» εμπορεύματα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την οργάνωση της άμυνας των ταραξιών ενάντια στις δυνάμεις καταστολής· 3. Εμείς οι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές πολεμήσαμε στα οδοφράγματα και για να έχουν τη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να «λεηλατήσουν»-απαλλοτριώσουν από τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα του κέντρου αυτά που έτσι κι αλλιώς τους ανήκουν.

Στις υποκριτικές μομφές της αριστεράς του κεφαλαίου για τις «λεηλασίες», θα απαντάμε σταθερά πως ο δρόμος της πάλης των εργαζομένων ενάντια στην οικονομική επίθεση κράτους και κεφαλαίου περνά και μέσα από την απαλλοτρίωση-επανοικειοποίηση των κλεμμένων απ’ αυτούς αγαθών.

Λίγες μόνο ημέρες μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, 36 νέοι από εκείνους που είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέπουν στο κράτος να δολοφονεί αδιαμαρτύρητα βρίσκονται υπόδικοι για την κατάληψη του Χημείου με βαρύτατες κατηγορίες (απόπειρα ανθρωποκτονίας, οπλοκατοχή, οπλοχρησία, εμπρησμός, σύσταση συμμορίας κλπ.). Πολλοί απ’ αυτούς έχουν ήδη προφυλακιστεί, ενώ οι υπόλοιποι «απελευθερώθηκαν» πληρώνοντας μεγάλη χρηματική εγγύηση.

Όλοι οι σύντροφοί μας, που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της εισβολής και παραβίασης του ασύλου στο Χημείο, κακοποιήθηκαν από τους κρατιστές βασανιστές τόσο κατά τη σύλληψη όσο και κατά την κράτησή τους. Δεν τους επιτράπηκε η χορήγηση της αναγκαίας νοσοκομειακής περίθαλψης. Παραπέμφθηκαν στον ανακριτή με κατάφωρες παραβιάσεις των νομικών κανόνων αυτού του ίδιου του κράτους των αφεντικών. Οι προφυλακισμένοι σύντροφοί μας έχουν αρχίσει απεργία πείνας και δίψας και ζητούν την αλληλεγγύη κάθε ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου με αίτημα την άμεση απελευθέρωση τους. Υπερασπίζοντας τους φυλακισμένους καταληψίες του Χημείου υπερασπίζουμε το ελεύθερο πνεύμα που εμμένει σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς να αντιστέκεται στην κρατική αλαζονεία εκείνων που αφαιρούν ζωές δεκαπεντάχρονων παιδιών. Υπερασπίζουμε το δικαίωμα της κοινωνίας να προφυλάσσει τον εαυτό της από το παμφάγο κρατικό τέρας και τα όπλα των μπράβων του. Υπερασπίζουμε την υπόθεση του Μιχάλη Καλτεζαά που δολοφονήθηκε επειδή απαιτούσε το δικαίωμα στη ζωή και αρνιόταν έμπρακτα τη στείρα επιβίωση και τον καθημερινό θάνατο που εγγυώνται οι ένστολοι εκτελεστές του.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΟΥ ΧΗΜΕΙΟΥ

ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Συγκέντρωση-Πορεία Τρίτη, 26 Νοεμρίου, Προπύλαια, 4 μ.μ.

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΤΕΖΑ
Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, έξι από τους κρατουμένους βρισκόμαστε ακόμη στη Γενική Ασφάλεια απ’ όπου σκοπεύουν να μας μεταφέρουν στις Φυλακές Βόλου, Λάρισας και Χαλκίδας.
Οι υπόλοιποι, που τους πήγαν χτες στον Κορυδαλλό, πρόκειται κι αυτοί να μεταφερθούν σε επαρχιακές φυλακές.
Οι προσπάθειες λοιπόν και οι προθέσεις τους είναι καθαρές: να μας διασπάσουν απομονώνοντάς μας σε μακρινά μέρη όπου δε θα έχουμε καμιά επαφή μεταξύ μας· κι ακόμη, να μας ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ψυχολογικά μια. και δε θα έχουμε συχνή επαφή με δικηγόρους, συγγενείς κλπ.
Είναι όμως ξεκάθαρο σ’ όλους μας ότι η απεργία πείνας είναι το μόνο μέσο που υιοθετούμε για να καταγγείλουμε την κράτησή μας και να απαιτήσουμε την άμεση αποφυλάκισή μας.
Σήμερα, Σάββατο, βρισκόμαστε στην 5η μέρα απεργίας.
ΠΑΠΑΠΟΛΥΜΕΡΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΚΟΤΣΑΜΑΝΗΣ Θ., ΠΑΚΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ, ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΚΟΡΔΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΑΡΓΙΟΝΟΥΛ ΓΙΝΤ.

Κείμενο του προφυλακισμένου αναρχικού Βαγγέλη Μποτζατζή

2007-11-30T14:03:00.000-08:00

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26/11/2007 και ενώ κοιμόμουν στο σπίτι της συντρόφου μου, ένα συμβατικό αυτοκίνητο της ασφάλειας ήρθε και με προσήγαγε στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης, παίρνοντας μαζί και το αυτοκίνητο. Όπως μου είπαν, κάποιος είχε δει το αυτοκίνητό μου στο σημείο που σημειώθηκε εμπρησμός σε αντιπροσωπία αυτοκινήτων. Στις 12 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, με μια θεαματική επιχείρηση, 20 άνδρες της ασφάλειας και της σήμανσης με οδήγησαν σιδηροδέσμιο στο σπίτι της συντρόφου μου, ώστε να κάνουν έρευνα. Την ίδια στιγμή, μια άλλη ομάδα αστυνομικών έκανε έλεγχο στο σπίτι που μένω με τον αδερφό μου. Το απόγευμα της Τρίτης, στις 17:30 και ενώ δεν μου είχαν επιτρέψει ως τότε καμμιά επαφή με δικηγόρο, μου ανακοινώνουν το κατηγορητήριο. Αυτό περιλαμβάνει 5 κακουργήματα και 3 πλημμελήματα, και πιο συγκεκριμένα εμπρησμό τελειωμένο και σε απόπειρα, από κοινού και κατ’ εξακολούθηση, έκρηξη τελειωμένη και σε απόπειρα, από κοινού και κατ’ εξακολούθηση, κατασκευή και και κατοχή εκρηκτικού μηχανισμού, διακεκριμένη περίπτωση φθοράς ξένης ιδιοκτησίας, εγκληματική οργάνωση, τρομοκρατικές πράξεις από κοινού και κατ’ εξακολούθηση, παράνομη οπλοκατοχή. Ταυτόχρονα μου είπαν ότι σε μισή ώρα θα περνούσα από τον εισαγγελέα. Παράλληλα μου ανακοίνωσαν ότι για την ίδια υπόθεση καταζητούνται άλλοι 3 αναρχικοί, που αντιμετωπίζουν το ίδιο κατηγορητήριο.
Από την πρώτη στιγμή τους δήλωσα πως είμαι αναρχικός και πως δεν αποδέχομαι καμμιά κατηγορία.

Είναι περισσότερο από εμφανές ότι η χρονική συγκυρία που συμβαίνουν όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία. Σε μια περίοδο αναδιάταξης του ελέγχου και της καταστολής και επίθεσης σε κάθε μορφής δικαιώματα και κοινωνικές κατακτήσεις, το κράτος και οι μηχανισμοί του ενεργοποιούν κάθε δυνατό μέσο για να πετύχουν την εδραίωσή τους. Στην προκειμένη περίπτωση, ποινικοποιώντας πολιτικά φρονήματα και συντροφικές σχέσεις, ενεργοποιούν τον λεγόμενο αντιτρομοκρατικό νόμο και δημιουργούν τον εσωτερικό εχθρό: τους «τρομοκράτες» αναρχικούς. Από κοντά και τα Μ.Μ.Ε. που κομματιάζουν κάθε έννοια αξιοπρέπειας στο βωμό του θεάματος.

Από το βράδυ της Πέμπτης 29/11/2007 βρίσκομαι προφυλακισμένος στις δικαστικές φυλακές Κομοτηνής, περιμένοντας τη δίκη.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν τέλειωσε και όλα συνεχίζονται.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ

Βαγγέλης Μποτζατζής 30/11/2007

Δικαστικές Φυλακές Κομοτηνής

Terra Incognita

2007-11-28T08:51:00.000-08:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Τα ξημερώματα της 26^ης Νοεμβρίου προσαγεται στα κεντρικά της ασφάλειας θεσ/νίκης ο αντεξουσιαστής Β.Μ. υπό καθεστώς απαγωγής. Κατά τη διάρκεια της Δευτέρας, κινηματογραφικού τύπου σκηνές εκτυλίσσονται στο κέντρο της πόλης.

Το μεσημέρι, ομάδα ασφαλιτών υπο τη συνοδεία διμοιρίας των ΜΑΤ, εισβάλλει σε καφενείο και προσάγει 2 συντρόφους. Λίγες ώρες αργότερα κι ενώ η αστυνομοκρατία έχει εξαπλωθεί στην ευρύτερη περιοχή κέντρου- Άνω Πόλης προσάγονται-απαγάγονται άλλοι 2 σύντροφοι και μάλιστα την ώρα που εργάζονταν.

Η συμπεριφορά της κρατικής ασφάλειας της σύγχρονης ελληνικής δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να κρυφτεί κατά τη διάρκεια των επίδοξων ανακρίσεων: «Εμείς είμαστε το κράτος και θα σας γαμάμε», «ξέχνα δικηγόρους και μαλακίες εδώ γίνεται ό,τι λέμε εμείς» και άλλα περιφραστικότατα που αφήνουν έκπληκτους μόνο εκείνους που νομίζουν πως η αστυνομία είναι ένα σώμα που σφύζει από δημοκρατία, ευγένεια και άλλα αγαθά χαρακτηριστικά.

Το βράδυ της ίδιας μέρας και μετά απο πολύωρη και αναίτια κράτηση των συντρόφων στα κεντρικά αφήνονται όλοι ελεύθεροι εκτός του Β.Μ., ενώ έχει προηγηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας από αλληλέγγυους αναρχικούς και αντεξουσιαστές.

Την Τρίτη 27/11 το πογκρόμ των μπάτσων, αντιτρομοκρατικής και ασφαλιτών παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Ολόκληρη η Άνω Πόλη αστυνομοκρατείται από διμοιρίες των ΜΑΤ που φτάνουν το σημείο να κρύβονται ακόμα και μέσα σε μοναστήρια!!!

Ταυτόγχρονα σπάζοντας πόρτες εισβάλλουν σε σπίτια συντρόφων και αφαιρούν (ή ενδεχομένως προσθέτουν) ό,τι επιθυμούν. Ξανα γίνεται προσαγωγή μιας συντρόφισσας η οποία αφήνεται αρκετές ώρες αργότερα ελεύθερη και για ακόμα μια φορά η πολύωρη και αναίτια κράτηση αναδεικνύεται σε κανόνα αστυνομικής ταλαιπωρίας.

Εν μέσω της εξάπλωσης αυτού του πογκρόμ που κυνηγάει ό,τιδήποτε άπτεται πολιτικών, κοινωνικών, φιλικών ή συγγενικών σχέσεων δεν δικαιούμαστε να σιωπήσουμε.

Οι τρομοκράτες της αστυνομίας είναι γελασμένοι αν νομίζουν πως θα αφήσουμε έρμαια τους συντρόφους μας στα χέρια των βασανιστών της που απαγάγουν όποιον θέλουν, που εισβάλλουν σε σπίτια σαν στρατός κατοχής, που απειλούν και εξυβρίζουν αγωνιστές.

Είμασταν, είμαστε και θα είμαστε απέναντί τους!

Είμασταν, είμαστε και θα είμαστε στο πλευρό των συντρόφων μας!

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ – ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

Κατάληψη Terra Incognita

Θεσσαλονίκη 27/11/07

...για την καθημερινότητα και την πόλη...

2007-11-25T15:22:00.000-08:00

Τρέχω/ βιάζομαι/ να φτάσω σπίτι/ στη δουλειά/ στο στόχο μου/ να προλάβω/ να κόψω δρόμο/ να αποφύγω άλλους/ που τρέχουν/ βιάζονται/ να φτάσουν στο σπίτι/ στη δουλειά/ στο στόχο τους/ δεν κοιτάω γύρω μου/ δεν ξεφεύγω από την πειθαρχημένη μικρή ζωή μου/ σταματώ ίσως να κοιτάξω αγχωμένα μια βιτρίνα/ μαζί με άλλους περαστικούς καταναλωτές/ κάτω από το βλέμμα των φρουρών της τάξης/ της κρυμμένης κάμερας/ πασχίζω/ πασχίζουμε/ να κρύψουμε τη διαφορετικότητά μας/ μη την προσέξουν οι φρουροί της τάξης/ οι κρυμμένες κάμερες/ μη χάσω τον κόσμο μου/ το μικρό, ψεύτικο κόσμο μου/ μη θυμηθώ/ ότι δεν με συνδέει τίποτε/ μ΄αυτούς που διαλέγουν το ίδιο παντελόνι/ το ίδιο αυτοκίνητο/ την ίδια ταινία/ το ίδιο μπαρ/ να βγάλω μια και καλή από το μυαλό μου/ ότι την ταυτότητά μου δεν την αγόρασα από τη βιτρίνα που κοιτάω αγχωμένα/ μαζί με άλλους περαστικούς καταναλωτές/ την έφτιαξα/ πάντα θα τη φτιάχνουμε/ στους δρόμους της πόλης/ στις πλατείες/ στα πάρκα της παραλίας/ στους ανοιχτούς χώρους/ ανοιχτούς για όλους/ χωρίς αποκλεισμούς/ χωρίς τεχνητά κριτήρια/ χωρίς ελέγχους από τους φύλακες της ομοιομορφίας/ στους τόπους συνάντησης των επιθυμιών/ των αντιφάσεων/ των αλλαγμένων ρόλων/ της ετερόκλητης κουλτούρας/ στους δρόμους/ στις πλατείες/ που κλειδώνονται/ απολυμαίνονται/ νεκρώνονται/ δεν θέλω/ εκεί θέλω να ζήσω/ σε μια πόλη ανοιχτή/ ζωντανή/ να δω πράγματα που ποτέ δεν πρόσεξα/ να βγω από τη δουλειά μου/ το σπίτι μου/ το αυτοκίνητό μου/ την τηλεόρασή μου/ τη μικρή ζωή μου/ να βγω στο δρόμο/ εκεί που συμβαίνουν όλα/ να βγω στο δρόμο/ γιατί αλλιώς δεν γίνεται/

Traveling Soul

2007-11-19T09:40:00.000-08:00

click on the pic

Για Αυτους Που Καπειλευονται Την Ιστορια

2007-11-19T03:40:00.001-08:00

Με Αφορμη Την 17η Του Νοεμβρη

2007-11-11T06:17:00.000-08:00

...Φαντασματα πια αντιστασιακα...**

Καθε χρονο η ιδια ιστορια... στεφανια, πορειες, και ποιο το νοημα? Ποιο το νοημα να γινεσαι "αντιστασιακος" μονο οταν το θελει μια επετειος? Η επέτειος των γεγονότων του πολυτεχνείου θα έπρεπε να αποτελεί αφορμή για κάτι νέο , για μία νέα εξέγερση κατά των εχθρών της κοινωνικής μας ελευθερίας. Φυσικά βέβαια και δεν πρέπει να ξεχάσουμε την ιστορία μας, την ιστορία αυτή της εξέγερσης.. "τη φωτια που αναψε, τοτε , στον καμπο"

ΤΟ ΧΘΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Αυτή είναι μια άλλη εποχή, που όμως δεν μπορεί να σβήσει τις μνήμες και τις εμπειρίες της προηγούμενης.
Εξεγέρσεις, συγκρούσεις με φράγμα, στους εχθρούς της ελευθερίας, τα κάγκελα του Πολυτεχνείου, τα οδοφράγματα στους δρόμους της Αθήνας, τα στήθη και το ανυπότακτο πνεύμα των ανθρώπων που συγκρούονταν με τις δυνάμεις της τυραννίας, του κράτους, των εξουσιαστών.

Δεν πρόκειται για ανυπόστατα λόγια. Δεν πρόκειται για τα καμώματα κάποιων ανθρώπων, που θέλουν να μεγαλοποιήσουν καταστάσεις και γεγονότα του παρελθόντος. Είναι η πραγματικότητα της σύγκρουσης, της εξέγερσης, της αυταπάρνησης. Όλα αυτά τα συστατικά που κάνουν τον καθένα κι όλους μαζί να δείχνουν στους κρατιστές τι σημαίνει ανθρωπινότητα. Αυτό το «κάτι» που διαχωρίζει τον εξαρτημένο, υποταγμένο και βολεμένο φιλοτομαριστή, που το έπαιζε ή το παίζει ακόμα «αγωνιστής», άλλοτε με τις πλάτες των επίσημων κρατικών συμμοριών κι άλλοτε με τους εκάστοτε πρόθυμους σφογγοκολάριους εκκολαπτόμενων -και μη- αφεντικών. Αυτό το «κάτι» που ξεχωρίζει αυτόν που δρα χωρίς ιδιοτέλεια για την πανανθρώπινη και ατομική απελευθέρωση, από εκείνον που εξακολουθεί να είναι βουτηγμένος μέσα στο βούρκο των «προσφορών» του κρατισμού.

Αυτήν την ανθρωπινότητα, που για περισσότερο από τρεις δεκαετίες προσπαθούν να οικειοποιηθούν τα κομματικά παραρτήματα του κράτους και να συκοφαντήσουν οι άσχετοι χάφτες και κάθε είδους προπαγανδιστές εξουσιαστικών αντιλήψεων.

Κι όμως, οι εμπειρίες παραμένουν και ενισχύουν τη θέληση για αδιάλλακτη και επίμονη στάση και δράση απέναντι και ενάντια στους οποιουσδήποτε δήθεν νεωτεριστές και στην ουσία φανατικούς εχθρούς της ελευθερίας και της αναρχικής προοπτικής της ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.

Εμπειρίες που ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΝ στο καλούπι του όποιου κινήματος, ακόμα και εκείνου που θα μοστράρει σαν ανατρεπτικό και επαναστατικό, ενώ θα στοχεύει στην αλλοίωση των χαρακτηριστικών της πηγαίας κοινωνικής αντίθεσης στο κράτος και τους μηχανισμούς του, προβάλλοντας και εκθειάζοντας τεχνικές διαχωρισμού και εκπροσώπησης, αναγνώρισης τους κράτους, των θεσμών και των ιεραρχικών δομών του καθώς και άλλες κοινωνικά απαξιωμένες εξουσιαστικές μεθοδεύσεις.

Εμπειρίες που δεν μένουν σε εφτασφράγιστα δωμάτια, που δεν γίνονται συνταγές κλεισμένες σε μπουκάλια, αλλά απλώνονται και δημιουργούν. Πολλές φορές, μάλιστα, η ανθρώπινη δημιουργικότητα γίνεται ανυπέρβλητη μπροστά στη στενοκεφαλιά των εξουσιαστικών τεχνικών, που μάταια πάσχιζαν και πασχίζουν να επιβληθούν ολοκληρωτικά.

Σκόνη στον άνεμο…

Οι σιδερόφραχτες στρατιές, οι λεγεώνες των κυρίαρχων του 21ου αιώνα, των σύγχρονων σταυροφόρων κατατεμαχίζονται, από τους κουρελήδες των «υπανάπτυκτων» χωρών, με τον ίδιο τρόπο που οι απολίτιστοι, οι βάρβαροι και οι σκλαβωμένοι διέλυαν τις αυτοκρατορίες. Για μια ακόμα φορά οι συνασπισμένες αυτοκρατορικές δυνάμεις της παγκόσμιας κυριαρχίας αντιμετωπίζουν το πείσμα και την οργή των καταπιεσμένων.

Αυτό το πείσμα και η οργή ήταν και παραμένει το ανυπέρβλητο εμπόδιο στα σχέδια των κάθε είδους μορφών της κυριαρχίας. Ο αυτοσεβασμός, απέναντι στις προσπάθειες εξευτελισμού της ανθρώπινης και ανυπότακτης θέλησης και δράσης. Η συνεχής δράση, απέναντι στην υστερόβουλή προσπάθεια να αποκομιστούν οφέλη από τον ανθρώπινο πόνο και τα αδιέξοδα που προκαλεί το κράτος και οι συνθήκες που έχουν επιβάλλει οι εξουσιαστές και οι εκμεταλλευτές.
Αυτό το πείσμα και η οργή έστησε τους όρους για την εξέγερση το Νοέμβρη του 1973.
Αυτήν που οι ύστεροι τιμητές προσπαθούν μάταια να καρπωθούν και να συκοφαντήσουν άλλοτε «από τα έξω» κι άλλοτε «από τα μέσα».

Πέρασαν 34 χρόνια…

Όμως, όσα και να περάσουν, η ανθρωπινή θέληση για ελευθερία και δημιουργικότητα θα ξεπερνά όλα τα εμπόδια και την νωθρότητα της «σιγουριάς» και της βόλεψης, που θέλει να πλασάρει το κράτος.
Παραμένουμε ανήσυχοι, παραμένουμε ανυπόταχτοι, θυμόμαστε και απλώνουμε την εμπειρία. Η εμπειρία είναι το εργαλείο και το φάρμακο για την κακομοιριά, που προσπαθεί να επιβάλλει το κράτος και οι κομματικοί (και όχι μόνο) υπηρέτες και συνοδοιπόροι του. Και είναι όλοι αυτοί που ποτέ δεν θα μπορέσουν να δεχθούν αυτά που δημιουργούν οι εξεγερμένοι. Ακόμα κι αν τα δουν να ορθώνονται μπροστά τους όπως εκείνες τις άγριες και ζωντανές νύχτες και μέρες του Νοέμβρη του 1973, 1975, 1980…, 1985..., 1991… του 2001…

Μέρες οργής και ανυποταξίας, χρόνια αγώνων, συγκρούσεων και εξεγερτικών γεγονότων.
Στιγμές αληθινές.
Στιγμές ΑΝΑΡΧΙΑΣ.

**Π. Σιδηροπουλος

Μπουρλότο Και Φουρνέλο Σε Τούτο Το Μπουρδέλο

2007-11-04T13:40:00.000-08:00

Τοπος: Διαβατά , Κορυδαλλός, Αλλικαρνασσός .. κλπ
Ώρα: 12:00
Μέρα: 4/11/2007

Τη είναι αυτό που διαταράσει τη σιωπή των ήρεμων κατα τ'αλλα αυτών περιοχών?
Ενα σύνθημα που όλους μας ενώνει..
Ποιοι είναι αυτοί οι κοκκινόμαυροι; Τι θέλουν απο εμάς;.. Από εμάς τίποτα.. αρκεί να δουν και το τελευταίο κελί να γκρεμίζεται.. Ισως τοτε να νιωσουμε ολοι ελευθεροι!

Περιπου 800 ατομα πλησιάζουν αυτό το σφαγείο.. Αρκετοί κρανοφόροι (μάλλον αντίπαλοί τους) προσπαθούν να τους σταματήσουν. Μα γιατί ? Δεν πηράζουν κανεναν ! «Εμείς θα κάτσουμε εδώ… και εσείς θα κάτσετε εκεί…» φώναξε ένας σ. απευθυνόμενος στους κρανοφόρους. Τα γουρουνάκια όμως δεν κατάλαβαν τίποτα και επέμειναν. .επέμειναν και οι σ. όμως.. Και όλη η περιοχή δονήθηκε.. "Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά" , "Λευτερια σ'οσους είναι στα κελιά"..
Καποια χέρια άρχισαν να ξεπροβάλουν πίσω από τα κάγκελα του ψυχοπορνείου.. Σφυρίγματα.. χειροκροτήματα.. Γιατί άραγε βρίσκονταν αυτοί εκεί; Ποινικοί και πολιτικοί , όλοι ενωμένοι ήταν .. Αποτελούν κίνδυνο για την κοινωνία ; Αυτό ίσως θα πρεπε να το κρίνει η κοινωνία. .. Ξαφνικά , στα συρματοπλέγματα κ στα κάγκελα ξεπροβάλουν πανιά.. ρούχα .. χαρτιά.. λάβαρα.. Ολά για τη λεφτεριά...
Και η ελευθερία όλων και των μέσα και των έξω σαν από σύμπτωση ενώνονταν στην αυλή ενός σχολείου όπου έπαιζαν μαθητούδια, που πνίγηκαν λίγο αργότερα από τα χημικά των δυνάμεων καταστολής και τρομοκρατίας.
Και όμως κανείς δεν το κούνησε ρούπι απο κέι.. ούτε οι μέσα, ούτε οι έξω, ούτε οι περαστικοί που συμμετήχαν ούτε τα παιδιά στην αυλή του σχολείου. Γιατί ολων η ψυχή ενωνόταν πάνω απτα κάγκελα , πάνω απ'τους τοίχους, πάνω απο κάθε καταστολή και τρομοκρατία.. Γιατι.. οσες κι αν χτιζουν φυλακες, κι αν ο κλοιος στενευει.. ο νους μας ειναι αληταριο που ολο θα δραπετευει...

Οδηγίες Για Να Μετρήσεις Τη Ζωή

2007-10-31T13:49:00.001-07:00

Παίρνεις ένα κομμάτι σπάγγο, σε όποιο μέγεθος θέλεις και αρχίζεις να το βάζεις στη δεξιά τσέπη του παντελονιού σου μέχρι να συμβεί κάτι απ' τα παρακάτω:
α) να γεμίσει η τσέπη σπάγγο
β) να κουραστείς να βάζεις σπάγγο στην τσέπη σου.

Όταν συμβεί κάτι απ' τα δύο προαναφερθέντα, ή και τα δύο, περίμενε κάποιο βροχερό βράδυ. Τη στιγμή ακριβώς που η βροχή αρχίζει να είναι αβέβαιη για το αν θα πέσει ή όχι στη γη, βγαλ' το σπάγγο και πέταξε τον ψηλά, όσο πιο ψηλά μπορείς, με μαγικές κινήσεις, και ταυτόχρονα ψιθύρισε τα παρακάτω λόγια: "Κοιτώ, μετράω, υπάρχω, η ζωή". Αν έχουν ακολουθηθεί οι οδηγίες κατά γράμμα, ο σπάγγος θα παραμείνει ακίνητος στον αέρα για μερικές στιγμές πριν επιστρέψει στη γη ένα μάτσο νήματα.

Μ' αυτόν τον τρόπο έχεις μετρήσει ένα κομμάτι ζωής. Αν, παρ' όλο που έχεις ακολουθήσει τις οδηγίες σωστά, το σκοινί δεν ανταποκρίνεται στα όσα είπαμε παραπάνω, μην ανησυχείς και δοκίμασε μ' άλλον σπάγγο. Καμιά φορά υπάρχουν και σπάγγοι που αρνούνται πεισματικά να μετρήσουν τη ζωή (έχουν ήδη αρκετά προβλήματα -λένε- με το να δένουν μπότες, παπούτσια και άλλα απίθανα πράγματα).

Γραμμα Της Συντροφισσας Χριστινας Τονιδου (Απο e-mail)

2007-10-29T14:18:00.000-07:00

Όπως όλοι γνωρίζετε συνελήφθηκα ξημερώματα στις 09-09-2007 στη διάρκεια συμπλοκής με αστυνομικούς που εισέβαλαν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο δεν είναι οι κατηγορίες που μου αποδόθηκαν (σ΄αυτές πιστεύω πως θ΄ανταπεξέλθω) αλλά η αντιμετώπισή μου απ΄την αστυνομία καθώς εκμεταλλευόμενη τη ψυχολογική μου κατάσταση, το γεγονός δηλαδή ότι τρομοκρατήθηκα απ΄την ώρα της σύλληψης μου μέχρι και την ώρα που μ΄έφεραν εδώ, θέλουν ν΄αποσπάσουν πληροφορίες για οτιδήποτε άσχετο ή σχετικό. Για να είμαι ειλικρινής θα προτιμούσα ν΄ακολουθούσαν τη γνωστή τακτική τους και τον παραδοσιακό τρόπο μεταχείρισης των κρατουμένων παρά αυτό το ψυχολογικό παιχνίδι που συνεχίζουν. Τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση θα δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό.

Τώρα όσον αφορά την ιδεολογική μου ταυτότητα έχω να σας πω δύο λόγια. Καταρχήν, πολλές φορές αυτά που δηλώνουμε δε σημαίνει ότι τα αντιπροσωπεύουμε κιόλας, δηλαδή δεν είμαστε πάντα αυτά που δηλώνουμε κι΄αυτό φαίνεται στην πράξη. Πολλοί θεώρησαν τον εαυτό τους επαναστάτη, αλλά οι πράξεις τους έδειξαν το αντίθετο.

Για μένα το να δηλώνει κάποιος/α αναρχικός/ή προϋποθέτει βαθειά αναζήτηση στον εαυτό του/της ωριμότητα και μια ολοκλήρωση απ΄όλες τις απόψεις ( ηθική, πνευματική κ.τ.λ.).

Ας επανέλθω όμως, αν εσείς κρίνετε, τουλάχιστον όσοι με γνωρίζουν, πως η δράση μου μπορεί να με χαρακτηρίσει αναρχική, τότε κάντε το. Το μόνο σίγουρο είναι οτι διαπνέομαι από αναρχικές ιδέες και μακάρι να πιστεύω μέχρι να πεθάνω, γιατί είναι κάτι πολύ δυνατό.

Από κει και πέρα το πώς θα κινηθείτε, εσείς το γνωρίζετε. Ελπίζω να έγινα κατανοητή.

Τέλος θέλω να κλείσω με κάτι που απευθύνεται σε όσους γεύονται την εξουσία, σε όσους μας αμφισβήτησαν, σε όσους γενικά δε μας πήραν στα σοβαρά: ΄΄είμαστε ένα ηφαίστειο που βράζει συνέχεια και η λάβα είναι η οργή μας. Αλίμονο αν εκραγεί το ηφαίστειο...η λάβα που θα ξεχειλίσει θα κάψει τα πάντα΄΄. Ευχαριστώ όσους ενδιαφέρονται.

Κρατητήρια Αστυνομικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης
Τονίδου Χριστίνα

ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ...

Για Τις Παρελασεις Και Τις Εθνικες Εορτες ΙΙ

2007-10-27T16:28:00.000-07:00

ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΑΥΝΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια. Από πιτσιρίκια θυμόμαστε να υμνούμε τα εμβατήριά τους και να απαγγέλουμε τα ποιηματάκια τους, κρυμμένοι πίσω από τη μάσκα της σοβαρότητας που αρμόζει σε κάθε υπερήφανο Ελληνόπουλο. Σημαιάκια παντού και σε όλο το σχολείο να αντηχούν οι γλυκιές μελωδίες των επετειακών τραγουδιών.... "βάζει ο Ντούτσε τη στολή του", "αχ πατρίδα μου γλυκιά, πόσο σ'αγαπώ βαθειά" κ.λπ.

Το σχολείο δυστυχώς, ως βασικός κρατικός θεσμός, παίζει ίσως το σημαντικότερο ρόλο στην εθνικιστική προπαγάνδα, διατηρώντας μέσα από τα βιβλία, τις υποχρεωτικές παρελάσεις (βλ. ειδήσεις//απειλή καθηγητή προς μαθητή με αποβολή σε περίπτωση άρνησης συμμετοχής) και τις εθνικές εορτές.

Επομένως, το σχολείο προσπαθεί με όλα τα δυνατά μέσα να ετοιμάσει στρατιώτες έτοιμους να πεθάνουν για την πατρίδα, παρελαύνει στρατιωτικά και τη σημαία την κρατούν πάντα έλληνες. Τα βιβλία ιστορίας, σε δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο, έχουν αναλυθεί επιστημονικά και έχει επισημανθεί ότι καλλιεργούν μια εθνική ταυτότητα εύθραυστη και ανασφαλή, η οποία ανήκει σε άλλες εποχές, επεκτατισμών και ηρώων.

Αν πάψει η σχολική ιστορία να εμφανίζει ανεύθυνους όλους τους κρατικούς ηγέτες, θα σταματήσει να εξυμνεί τον Μεταξά για το ηρωϊκό του "όχι" και θα αποπυραθεί να ερμηνεύσει γιατί ο φιλοναζιστής δικτάτορας τοποθέτησε την Ελλάδα στο πλευρό των Άγγλων.

Δεν είναι αντιφατικό το γεγονός ότι απ' τη μία ζητάμε την πλήρη ισότητα των μεταναστών με τους έλληνες μαθητές, και απ' την άλλη το εθνικιστικό πνεύμα μαστιγώνει τις προσωπικότητες όλων μας; Καθώς τα σχολεία μας έχουν γεμίσει από "παρείσακτους", από προσφυγόπουλα που είναι πρώτα στα μαθήματα και στον αγώνα της ζωής, οι κλειστοφοβικοί της "μητέρας πατρίδας" έχουν μετατρέψει τις παρελάσεις σε νέα "Μεγάλη Ιδέα" του έθνους.

Όταν μαθητές, στο όνομα της "εθνικοφροσύνης", απαιτούν να καταπατηθούν τα δικαιώματα των αλλοδαπών συμμαθητών τους, τότε κανείς -τουλάχιστον εκπαιδευτικός- δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι στο σχολείο οι εθνικές εορτές γεννάνε συν τοις άλλοις έντονα ρατσιστικές αντιλήψεις, παρ' όλες τις προσπάθειές μας να τις εξαλείψουμε. Όλα τα παραπάνω, αγαπητοί φίλοι, είναι και αυτά παρακλάδια του φασισμού.

Γιατι η "αγάπη για την πατρίδα" είναι ένα δόγμα της κρατικής προπαγάνδας γεμάτο με μύθους, φαντασιώσεις και ψέμματα, που αποτελούν τη βάση κάθε εθνικιστικής ιδεολογίας.

Γιατί η "εθνική υπερηφάνεια", στηριζόμενη στο ιδεολόγημα της φυλετικής καθαρότητας, εξωθεί σε ρατσιστικές συμπεριφορές.

Γιατί η "εθνική ενότητα" είναι η βάση που συντηρεί την ύπαρξη κρατών και συνόρων..... Είναι μία ενότητα ΒΑΜΜΕΝΗ ΜΕ ΑΙΜΑ.

Γιαί οι παρελάσεις είναι ένας θεσμός συγκεκαλυμένης βίας, που αναπαράγει το μιλιταριστικό πρότυπο (πειθαρχία, υπακοή, ομοιομορφία, ύψωση σημαίας) και καταπνίγει κάθε αφορμητισμό.

Επειδή λοιπόν οι κοινωνικοί αγώνες καταγράφονται ως "εθνικοί" των υπερήφανων ελλήνων εναντίον των "αλλόθρησκων" και "κακών" γειτόνων, επειδή.... δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση και τους διαχωρισμούς.

ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ...
ΓΙΑΤΙ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΑΥΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ενθύμιο Από Τα Χρόνια Της Χολέρας

2007-10-27T03:19:00.000-07:00

Σκληρή, αλλά με μια τρομερή κρυφή τρυφερότητα είναι η πιό κινηματογραφική απ' όλες τις κινηματογραφικές ταινίες που έχουν γυριστεί στην Eλλάδα.
P. Σώκου - AΠOΓEYMATINH

Whitewash Is Brainwash

2007-10-25T17:52:00.000-07:00

Our TV sets are drenched in pseudo reality,
when the truth is endemol can't save you from mundane existence.
Twelve unknowns light up 7 million homes,
yet the news at ten is barely watched,
as it's the same old war again.
Lets talk about romance,
romance is dead.
An ideology exploited for commercial gain.
They want you to fall in love
with the idea of being in love,
because nothing says I love you better than flowers and chocolates and cards.

But its all right now,
I can see clearer now,
its all right now,
now your head is up out of the clouds.

You can call me a cynic,
but at least I'm realistic.
I went to Ikea today,
it didn't change my life.
Yet everyone in my street is going Scandinavian,
it's like the upper east side in semi-detached suburban Britain.
You have to ask yourself why?
Its like whitewash is brainwash,
they're diluting out style

Με Αφορμή Την Επέτειο Του Θανάτου Του Brad Will

2007-10-25T06:45:00.000-07:00

Ενα χρόνο μετά τη λαϊκή εξέγερση και τη βίαιη καταστολή της που έφεραν την Οαχάκα στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, η πόλη και το ομώνυμο κρατίδιο του νότιου Μεξικού ζουν έναν νέο κύκλο πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής που εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους:

Με την αντίσταση του κόσμου απέναντι σε μια διεθφθαρμένη και φασιστική τοπική αρχή. Με τη μαζική αποχή από την κάλπη στις πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη νέου κυβερνήτη. Με άγρια αστυνομική καταστολή, αυθαίρετες συλλήψεις και βασανιστήρια. Με αναίμακτες βομβιστικές επιθέσεις σε στόχους-κλειδιά που υπενθυμίζουν ότι η «τάξη και ασφάλεια» για την οποία καυχιέται ο διαβότητος κυβερνήτης Ουλίσες Ρουίς δεν είναι παρά μια οφθαλμαπάτη.

Παράλληλα, έρχεται και η έκθεση-καταπέλτης της Διεθνούς Αμνηστίας που μιλάει για συνέργεια και συγκάλυψη των αρχών στους ανεξιχνίαστους θανάτους 18 διαδηλωτών, καθώς και σε σωρεία αυθαίρετων συλλήψεων και βασανιστηρίων από το Μάιο του 2006, οπότε ξεκίνησε η εξέγερση.

Μέχρι πέρυσι, η Οαχάκα ήταν γνωστή ως τουριστικός προορισμός. Η μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών εξελίχθηκε σε ένα λαϊκό κίνημα που ζητούσε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, άμεση δημοκρατία και την απομάκρυνση του αυταρχικού και διεφθαρμένου κυβερνήτη, ο οποίος φερόταν να έχει κερδίσει τις εκλογές του 2004 με νοθεία.

Χάρη στο κίνημα της ΑΡΡΟ Λαϊκή Συνέλευση των Λαών της Οαχάκα) που συσπείρωσε στους κόλπους του εργάτες, αγρότες, συνδικαλιστές, φοιτητές, κοινότητες ιθαγενών και ακτιβιστές του ευρύτερου αριστερού και αναρχικού χώρου, το Μεξικό ήταν σαν να ξαναζούσε την εποχή που το κίνημα των Ζαπατίστας ήταν στις μεγάλες του δόξες.

Αλλωστε, οι συνθήκες που οδήγησαν στην εξέγερση τους κατοίκους της Οαχάκα δεν ήταν πολύ διαφορετικές από εκείνες που γέννησαν το αντάρτικο στο γειτονικό Τσιάπας: μεγάλη φτώχεια, διεφθαρμένοι πολιτικοί, φασιστική αστυνομία, επιχείρηση φίμωσης του συνδικαλιστικού κινήματος και κάθε αντίθετης φωνής...

Ο Ρουίς, στέλεχος του PRI (Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα) που διαφέντευε το Μεξικό για περισσότερα από 70 χρόνια, και οι τοπικοί λειτουργοί απάντησαν στην εξέγερση με τακτικές «βρόμικου πολέμου»: άγρια στυνομική βία, αυθαίρετες φυλακίσεις, βασανιστήρια, στημένες δίκες...

Ο Ουλίσες Ρουίς επανεξελέγη τυπικά το καλοκαίρι σε μια εκλογική αναμέτρηση από την οποία απήχε το 80% των ψηφοφόρων. Ο περισσότερος κόσμος αμφισβητεί τη νομιμότητά του, απαιτεί να διαλευκανθούν τα εγκλήματα της προηγούμενης χρονιάς, να απομακρυνθούν οι διεφθαρμένοι κρατικοί λειτουργοί και να γίνουν ριζικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, διαφορετικά θα βγουν ξανά στους δρόμους, όπως βγήκαν τον περασμένο μήνα.

Η έναρξη ενός δεύτερου γύρου στην Οαχάκα δεν πρέπει να εκπλήξει κανέναν...

Que Son De La Barricada...

Εξωτερικες Διαδρομες 1

2007-10-24T14:26:00.000-07:00

Στο Πήλιο, στην Αργαλαστή
πιάσαν τον Λιόντα τον ληστή
πού 'χε τα χέρια τέσσερα
τα πόδια δεκατέσσερα
κι έβλεπε κι απ' την πλάτη
μ' ένα μεγάλο μάτι!

"Τι φταίει πού 'γινες ληστής;"
τον ρώτησε ο δικαστής
"Φταίει πού 'χα χέρια τέσσερα
και πόδια δεκατέσσερα
μα πιο πολύ το μάτι
που έβλεπε απ' την πλάτη!"...

Δεν είχε κάνει φονικά
ούτε χρωστούσε δανεικά
μόνο που αυτό το μάτι του
το πίσω από την πλάτη του
πήραε τον αγά τον ψεύτη
τον γενίτσαρο τον κλέφτη..

Λευτεριά Σ' Όσους Είναι Σε Κελιά

2007-10-23T14:49:00.000-07:00

O εγκλεισμός του ανθρώπου μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα αποτελεί ένα διαρκές έγκλημα. Ο εντοιχισμός του μέσα σε αδιαπέραστους τοίχους και αγκαθωτά σύρματα καταλήγει στον αργό θάνατο, στον μαρασμό σώματος και μυαλού. Ο συνεχής βομβαρδισμός του κρατούμενου με μηνύματα υποταγής και υποδούλωσης, ως μέτρο πρόληψης για αποφυγή εκδήλωσης οποιαδήποτε παρεκλίνουντος συμπεριφοράς που δε συνάδει με ότι επιτάσσει η αθλιότητα και η χυδαιότητα της φυλακής βαφτίζεται σωφρονισμός.

Οι έννοιες και λέξεις όπως υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, αγωνιστικότητα, πετσοκόβονται, ξεριζώνονται και αλλοιώνονται, άμεσα, όπου και σε όποιον εντοπιστούν. Όποιος δεν υποκύπτει εξαγοράζεται ή συμβιβάζεται. Αλλιώς έχει να αντιμετωπίσει τις ραδιουργίες, τα βρώμικα σχέδια και τις κατασταλτικές μεθόδους που εφαρμόζουν οι ανθρωποφύλακες και οι προϊστάμενοι του, υποβοηθούμενοι ενίοτε και από κατάπτυστους σιχαμερούς συγκροτούμενους.

Αν κάποτε, πριν αιώνες, η επιβολή της τιμωρίας είχε σαν κύριο στόχο το σώμα του κρατούμενου, σήμερα οι σύγχρονες μέθοδοι «ορθοπεδικής» και «αναμόρφωσης», ενισχυμένες από επιστήμες όπως η ψυχολογία, κοινωνιολογία, ιατρική, αρχιτεκτονική και εγκληματολογία, προσδιορίζουν και υποδεικνύουν, τον εγκέφαλο και τη ψυχή του. Εκεί θα εφαρμοστούν οι εξελιγμένες τακτικές καθυπόταξης και πειθαναγκασμού, προσδοκώντας στο καλύτερο, «ποιοτικότερο» και αμεσότερο αποτέλεσμα.

Στην επαναφορά του ατόμου στην επιβαλλόμενη και κυρίαρχη κανονικότητα, στην επανένταξη του ως πειθήνιου εντολοδέκτη και άβουλης μονάδας στην παραγωγική διαδικασία, στον τερματισμό του κοινωνικού παραβατισμού.

Μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα, τις διαπιστώσεις και τις εμπειρίες, προσδιορίζεται και διαμορφώνεται ο αγώνας και η αντίσταση των εξεγερμένων, στη ψυχή και το μυαλό, κρατούμενων, ενάντια στη φρικαλεότητα του εγκλεισμού, στον κατακερματισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μέχρι την τελική κατάρρευση του σωφρονιστικού συστήματος και το γκρέμισμα των φυλακών.

Στην πορεία μας προς την ελευθερία όμως, δεν είμαστε μόνοι. Υπάρχουν κομμάτια αυτής της κοινωνίας που συναισθάνονται, συμπαρίστανται και συντάσσονται μαζί μας, με την αγνότητα και την καθαρότητα που τα χαρακτηρίζει, δίνοντας μας τα εφόδια και το κουράγιο να συνεχίζουμε απτόητοι να αντιμαχόμαστε και να θρυμματίζουμε τη σκοτεινή και μίζερη καθημερινότητα του εγκλεισμού. Είναι τα ίδια άτομα που κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων στις 23 Απρίλη, στις φυλακές όλης της χώρας, έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα στο κράτος και τους υποτελείς του, ότι οι κρατούμενοι δεν είναι κοινωνικά απόβλητα για τα οποία δεν αξίζει κανείς να ασχοληθεί, να κινητοποιηθεί και να δραστηριοποιηθεί, ριψοκινδυνεύοντας ακόμη και την ίδια τους την ελευθερία.

Στις 4 Νοέμβρη θα διεξαχθούν μαζικές συγκεντρώσεις έξω από πολλές φυλακές της Ελλάδας, γεγονός που εγώ προσωπικά, αλλά πιστεύω και η πλειονότητα των κρατουμένων, το προσδοκά, το αναμένει και το αγκαλιάζει με όλη την καρδιά της.

Εκφράζω εκ των προτέρων ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους και όσες θα συμμετάσχουν σ’ αυτή τη κίνηση και θα σταθούν έμπρακτα αλληλέγγυοι στο πλευρό μας.

Όσον αφορά τις ταλαιπωρίες και δοκιμασίες που κάποιοι από μας υπόκεινται κατά τη διάρκεια της ομηρίας τους στα σωφρονιστικά καταστήματα αυτής της χώρας, διαβεβαιώνουμε τους πάντες ότι το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ποτίζουν με ζωογόνες σταγόνες το άγριο άνθος της οργής και της εκδίκησης.

Τέλος, όσοι στέκονται εμπόδιο στο δρόμο μας προς την ελευθερία, να ξέρουν ότι θα γευτούν την κοφτερή λεπίδα της αλήθειας μας.

Το δίκιο το έχουν οι εξεγερμένοι
και όχι οι ρουφιάνοι και οι προσκυνημένοι

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Γιάννης Δημητράκης

Λίγα Λογια Για Το Νεο Μπακραουντ

2007-10-22T03:43:00.000-07:00

Φωτογραφία απο το άγαλμα του Βενιζέλου. 'Η Συμφωνία Της Βάρκιζας Τελείωσε'

Η Συμφωνία της Βάρκιζας ήταν η συνθήκη που υπογράφηκε στις 12 Φεβρουαριου 1945, λίγο μετά τα Δεκεμβριανα με σκοπό τον τερματισμό του εμφύλιου πόλεμου μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και του ΕΑΜ. Σύμφωνα με την συνθήκη ο ΕΛΑΣ (το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ) θα παρέδιδε τα όπλα, παρεχόταν αμνηστία για τα πολιτικά αδικήματα και προβλεπόταν η διενέργεια εκλογών. Η συμφωνία ακολουθήθηκε από διώξεις κομμουνιστων και δεν κατάφερε να αποτρέψει τον Εμφυλιο Πολεμο που ξεκίνησε το 1946 και έληξε το 1949.

Η συμφωνία

Φύλακας Άγγελος

2007-10-21T12:07:00.000-07:00

Σ' έχω δει στα πιο παράξενα και όμορφα μέρη
όπου κρατούσα μικρόφωνο βρισκόσουν εκεί
με ένα τσιγάρο ή μ' ένα ποτήρι στο χέρι
κάπου στο βάθος μακριά από τη σκηνή
σ' είδα χειμώνα σ' ένα χώρο ζεστό μικρό
και καλοκαίρι σε φευγάτο νησί
σ' είδα σε γήπεδο σε κάποιο μακρινό χωριό
και στην Αθήνα σε μεγάλο μαγαζί.
Σ' είδα κι αλλού με κόσμο πολύ στριμωγμένο
και σε μέρος που ήμασταν εμείς κι εμείς
σ' είδα να γελάς και άλλοτε θυμωμένο
και γούσταρα λόγω τιμής
σ' έχω ακούσει δυνατά να τραγουδάς και να φωνάζεις
να τα κάνεις τριγύρω σου κομμάτια
σ' έχω πιάσει για ώρα προσεκτικά να κοιτάζεις
τα 'χουμε πει τόσες φορές με τα μάτια.
Σ' είδα να μου χτυπάς την πλάτη και να φεύγεις
να δακρύζεις και το κεφάλι να σκύβεις
σ' έψαχνα κάπου στο φως, αλλά κι εσύ τ' αποφεύγεις
στην αρχή μου φαινόταν πως κι εσύ κάτι κρύβεις
με την πάρτη σου που λες είχαν πολλοί τρελαθεί
σ' είχαν περάσει για χαμένο ή ασφαλίτη
τώρα ξέρω το Low Bap όπου βρεθεί
έχει ένα φύλακα άγγελο αλήτη.
Ρε, δε με νοιάζει από που 'ρθες σου λέω
κι εμείς εδώ είμαστε περαστικοί
στον ουρανό ν' ανέβω και να τα λέω
πάω στοίχημα πως θα 'σαι και εκεί
Ρε, δε με νοιάζει ποιος σ' έστειλε, τι θες
ούτε αν είσαι από άλλο πλανήτη,
εδώ χρωστάμε λύπες και χαρές
σ' ένα φύλακα άγγελο αλήτη.
Δε σ' έχω πιάσει πάνω απ' άλλους να θέλεις ν' ακουστείς,
όμως μαντεύω πως καλά με τα λόγια θα τα πας
δεν αγριεύεις χωρίς λόγο κι αν πιαστείς
τότε κουλάρεις ξανά και στο τοίχο ακουμπάς
υποψιάζομαι περίπου ποιο τραγούδι γουστάρεις
και νιώθω πως ακούς πάντα τ' "Ονειρολόγιο",
ωραία, ακόμα ένας τρελός ταξιδιάρης
που είν' η ζωή του ένα Low Bap δρομολόγιο.
Υπάρχουν φίλοι που δεν έχουν δώσει δραχμή,
ενώ εσύ πληρώνεις μάλλον εισιτήριο
υπάρχουνε κι αυτοί που δεν είχανε τιμή,
ποιο θα τους διάλεγες, για πες μου, εσύ μαρτύριο
υπάρχουν κι άλλοι όχι και τόσο κουρασμένοι
θυμίζουν μαθητές μέσα στην τάξη
μπροστά που κάθονται οι καλά οι διαβασμένοι
και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα και οι εντάξει
Μου 'παν στα δύσκολα πως ρώταγες για μένα
τότε γέλασα πολύ κι η ψυχή μου το χάρηκε
τους είπα να σε βρουν, όμως τα ίχνη σβησμένα
κάποιος τους είπε πως ο αλήτης χάθηκε
εγώ όμως ξέρω την επόμενη φορά
όταν θα ψάξω από πάνω απ' τη σκηνή
σε μια γωνιά, στη τελευταία τη σειρά
πάω στοίχημα ξανά πως θα 'σαι εκεί.

Για εναν αδερφό...

Για τις δυσκολες ωρες... (ή Τα μυστικά της φυσούνας)

2007-10-18T14:29:00.000-07:00

Η χρήση των δακρυγόνων μπορεί να γίνει με πολλές μορφές.

Με χειροβομβίδα δακρυγόνου. Λειτουργεί με παρόμοια τρόπο όπως μια χειροβομβίδα. Μετά την απασφάλιση και τη ρίψη της η χειροβομβίδα αρχίζει και απελευθερώνει το δακρυγόνο σε αέρια μορφή. Η χειροβομβίδα δακρυγόνου μπορεί να ριφθεί με το χέρι ή εναλλακτικά από εκτοξευτήρα χειροβομβίδων.

Με εκτοξευτήρα δακρυγόνου σε μορφή σπρέι (γνωστό και ως φυσούνα). Η δακρυγόνα ουσία που εκτοξεύει είναι oρθοχλωροβενζαμαλονονιτρίλη (CS) αναμιγμένη, για τις ανάγκες της εκτόξευσης, με συμπιεσμένο διοξείδιο του άνθρακα (CO2). Το ψεκαστήρι αδειάζει με συνεχή χρήση 16 δευτερολέπτων, φτάνει αμέσως σε απόσταση 20 - 30 μέτρων και το δακρυγόνο διαχέεται σε απόσταση 200 - 300 μέτρων. Οι κατασκευαστές του ισχυρίζονται οτι δεν επηρεάζεται από τη βροχή ή τη Θερμοκρασία της ατμόσφαιρας. Ωστόσο, πολλοί έχουν παρατηρήσει ότι το δροσερό νερό μέσα σε 15 λεπτά έχει εξουδετερώσει τη μισή δράση του δακρυγόνου.

Μέτρα Προστασίας

Τα δακρυγόνα της παλιότερης εποχής, όπως αυτά που χρησιμοποιήθηκαν από την αστυνομία το 1973 στο Πολυτεχνείο ήταν βασικές ουσίες και για την εξουδετέρωσή τους απαιτούνταν η ένωσή τους με όξινες ουσίες (πχ. λεμόνι).

Τα σημερινά δακρυγόνα είναι όξινες ουσίες και για την εξουδετέρωσή τους απαιτείται η δράση τους με βασικές ουσίες. Διαδεδομένη είναι η χρήση της αντιοξέας ουσίας Maalox, η οποία κανονικά χρησιμοποιείται για την εξουδετέρωση ή μείωση των στομαχικών οξεών σε άτομα που έχουν προβλήματα. Διατίθεται σε μορφή σιροπιού και χαπιού.

Μάτια

Όσοι φορούν φακούς επαφής, ενδείκνυται να τους αντικαθιστούν με γυαλιά. Για ανακούφιση από τα δακρυγόνα μπορεί να χρησιμοποιηθεί κολύριο, το οποίο είναι τεχνητό υποκατάστατο δακρύου.

Πρόσωπο και Λαιμός

Ο λαιμός και γενικά το πρόσωπο είναι πιο ευπαθείς περιοχές. Μια καλή προστασία είναι να πλένονται οι συγκεκριμένες περιοχές με πολύ αλκαλικά στερεό σαπούνι, αφήνοντας πυκνό διάλυμα σαπουνιού πάνω στο δέρμα για περίπου ένα δίλεπτο.

Θα πρέπει να αποφεύγονται λιπαρές ουσίες όπως λιπαρή κρέμα στο δέρμα ή τα χείλη (πχ βαζελίνη, liposan ή μακιγιάζ). Η βαζελίνη και τα λεμόνια είναι καταστρεπτικά για το δέρμα. Η χρήση πούδρας στο δέρμα μετά το πλύσιμο, το βοηθάει να παραμείνει ξηρό.

Τα βαμβακερά υφάσματα μειώνουν την αίσθηση του καψίματος και αποφεύγεται η άμεση επαφή του δέρματος με τις χημικές ουσίες. Συνήθως διαδηλωτές φοράνε μαντήλια στο λαιμό τους και καλύπτουν το στόμα όταν γίνει χρήση δακρυγόνων. Το μαντήλι είναι καλό ν' αλλάζεται, ειδικά αν η ποσότητα δακρυγόνων είναι μεγάλη γιατί τ'αποτελέσματα θα είναι αρνητικά. Αν το μαντήλι βραχεί θα πρέπει ν' αλλαχθεί αμέσως γιατί κατακρατάει ποσότητα χημικών ουσιών και μπορεί να επέλθει ξαφνική λιποθυμία.

Αναπνοή

Μάσκες οι οποίες βοηθούν την αναπνοή σε περιβάλλον όπου έχουν ριχθεί δακρυγόνα είναι οι μάσκες με εσωτερικά ψήγματα ενεργού άνθρακα. Είναι οι ίδιες που χρησιμοποιούνται και από τους άνδρες της Ελληνικής Αστυνομίας.

Υπόλοιπο Σώμα

Επειδή η δράση του δακρυγόνου ενισχύεται από τη λιπαρότητα του δέρματος, ένα μέτρο προστασίας είναι το πλύσιμο του σώματος για να εξαφανιστούν οποιαδήποτε ίχνη λιπαρότητας και να μειωθεί η ικανότητα του ατόμου να ιδρώνει.

Για να μειωθεί η επαφή του σώματος με τη χημική ουσία, είναι προτιμότερο να καλύπτεται όσο μεγαλύτερη επιφάνεια του δέρματος είναι δυνατή. Τα συνθετικά ρούχα (πχ. μπουφάν flying) απορροφούν μεγαλύτερη ποσότητα χημικών, ενώ επιπλέον ενισχύουν τον ιδρώτα που βοηθά τη δράση τους. Τα βαμβακερά υφάσματα (κολεγιακά, φούτερ, τζην, βαμβακερές φόρμες) είναι προτιμότερα.

Μετά την έκθεση των ρούχων σε δακρυγόνα, θα πρέπει να πλένονται με άφθονη ποσότητα σαπουνιού ή εναλλακτικά σε διάλυμα σόδας για περίπου 15 λεπτά. Μετά μπορεί να γίνει κανονικό πλύσιμο τους.

Μια κοινωνική προσφορά του Χαι Λοβ Γιου για όλους τους σύντροφους-συντρόφισες που απο σήμερα είναι ξανά στους δρόμους..

Προς Μαθητές Δημοσίων Σχολείων

2007-10-17T05:02:00.000-07:00

Η 4η Αυγούστου του 1936 υπήρξε μέρα που σημάδεψε για τα καλά την ελληνική ιστορία. Φιλογερμανοί πολιτικοί και στρατιωτικοί , υπό την καθοδήγηση του κυρίου Ιωάννη Μεταξά, πραξικοπιματικά ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας... Αφορμή; Η πολιτική αστάθεια και η αδυναμία των δύο μεγάλων κομμάτων να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της εποχής τους... Αιτία; Η τάση για ολοκληρωτικά και δικτατορικά καθεστώτα που επικρατούσε στην ευρώπη εκείνη την εποχή (Χιτλερ, Γερμανία.. Μουσολίνι, Ιταλία.. Φράνκο, Ισπανία)
Ο ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ και ΦΙΛΟΝΑΖΙΣΤΗΣ Ιωάννης Μεταξάς εξέφρασε την απάντηση του ελληνικού λαού απέναντι στο ιταλικό δικτατορικό καθεστώς που επιζητούσε συνεργασία. Παρ'ολα αυτά , ο ίδιος , όπως και το κίνημα το οποίο εκπροσωπούσε ανέμεναν και ήλπιζαν σε μία ασθενέστατη άμυνα του ελληνικού λαού απέναντι στα ιταλικά στρατεύματα γελάστηκαν όμως.. Γι΄αυτό το λόγο δημιουργήθηκε και η γραμμή Μεταξά και έδωσε τη δυνατότητα στα γερμανικά στρατεύματα να εισέλθουν στην Ελλάδα. Υπάρχουν όμως γεγονότα που δεν πρέπει να μάθει ο ελληνικός λαός... Στους γερμανούς δωρίστηκαν πάρα πολλές αποθήκες πυρομαχηκών από έλληνες στρατιωτικούς που υποστήριζαν το εγχείρημα των πρώτων για παγκόσμια κυριαρχία. Ο συγκεκριμένος λοιπόν 'πατριώτης πολιτικός' έχει συνδέσει άμεσα το όνομα του με το ΟΧΙ ααα"που τόλμησε να ξεστομίσει απέναντι στη φασιστική ιταλία που ήθελε να εισέλθει στα ελληνικά εδάφη" ..
Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν εμπνευστής του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού. Οι Μεταξικοί θεωρούσαν οτι είναι οι συνεχιστές του Αρχαίου(Α΄) και Βυζαντινού(Β΄) Πολιτισμού και οτι είχαν ως στόχο την φυλετική ενότητα του έθνους καθώς και την διατήρηση των παραδόσεων. Tο ιδανικό πολίτευμα κατα τον Μεταξά δεν ήταν η Αθηναϊκή Δημοκρατία αλλα η στρατοκρατική Σπαρτη. Ουσιαστικά ο Μεταξάς προσπαθούσε να προβάλει τον εαυτό του ως την μοναδική ελπίδα σωτηρίας για το Ελληνικό Έθνος γι'αυτό καθώς και την μοναδικότητα του Ελληνικού πολιτισμού απέναντι στα ξένα πρότυπα. Οι βασικές διαφορές με το Γ΄ Ράιχ έγκεινται στο οτι η Ελλάδα δεν εφάρμοσε μια ιμπεριαλιστική πολιτική, σε αντίθεση με την Γερμανία, η οποία προκάλεσε τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, καθώς και στο ότι η ιδεολογία περί «Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού» δε βρήκε την πλατιά απήχηση στις μάζες που βρήκε η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία στη Γερμανία. Επί κυβερνήσεος Ιωάννη Μεταξά ένα νέο έθιμο άρχισε σιγά σιγά να κατακλίζει τις λαϊκές μάζες. Οι παραλάσεις.. Η δικτατορία του Μεταξά εξανάγκασε εργάτες και μαθητές να συνταχθούν σε σειρές και να παρελάυνουν με τέλειο βηματισμό προς τιμήν του πραξικοπήματος.
Αυτόν τον άνθρωπο καλούνται να τιμήσουν οι έλληνες μαθητές κατα την 'Επετειο Του ΟΧΙ' στις 28 Οκτωβρίου, και με ποιον άλλο τρόπο; Με τον τρόπο που αυτός εισήγαγε στην Ελλάδα. Η ιδέα των παρελάσεων, «ανακάλυψη» του Φρειδερίκου της Πρωσίας που μέσα στο χρόνο εκτός από στρατιώτες επιβλήθηκε και στους μαθητές ήταν ανύπαρκτη πριν τη δημιουργία των εθνικών κρατών. Η επιβολή της κρατικής κυριαρχίας, ντυμένη με το μανδύα της εθνικής ιδεολογίας και προπαγάνδας, έφερε στο προσκήνιο σημαίες και παρελάσεις προκειμένου να εμπεδωθεί η μονοδιάστατη επιβολή της εθνικής συνείδησης.
Ο πολεμικός χαρακτήρας των εθνικών εορτασμών έμελλε στο εξής να συμβολίζει, και συνεχίζει να το κάνει, τον καθαγιασμό των ανθρώπινων σφαγείων. Προβάλλοντας στο παρόν και στο μέλλον τον προορισμό των υπηκόων κι όχι των ελεύθερων ανθρώπων, προς το βωμό του εθνικού θυσιαστηρίου παίρνοντας τα χαρακτηριστικά του καθήκοντος με όλες τις κυρώσεις που επιβάλλει η αμφισβήτηση ή η άρνησή του.
Και κυρώσεις επιβάλλει η άρνηση συμμετοχής στην παρέλαση. Σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στη δυτική Θεσσαλονίκη οι μαθητές και οι μαθήτριες που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτήν την αντιπαιδαγωγική διαδικασία, δέχθηκαν απειλές για τριήμερες αποβολές τους, από τη διεύθυνση του σχολείου.
H μαθητική, όπως και κάθε παρέλαση, είναι επί της ουσίας μια στρατιωτική εκδήλωση, όπου «οι διακρίσεις μεταξύ των μαθητών και μαθητριών ξεπερνούν κάθε προηγούμενο εκπαιδευτικής δραστηριότητας, με τα αγόρια μπροστά και τα κορίτσια πίσω, τους ψηλούς μπροστά και τους κοντούς στην ουρά και τα παιδιά με αναπηρίες στην αφάνεια εκτός της παρέλασης, με στόχο την παρουσίαση ενός δημόσια εκτεθειμένου ψέματος, αυτού μιας γενιάς ετοιμοπόλεμης απέναντι σε ένα φαντασιακό (μελλοντικό) εχθρό.
Γι' αυτό τον λόγο, ο τομέας 'Πρωτοβουλίας Για Τις Κοινωνικές Ελευθερίες' του Κινήματος 'Χαι Λοβ Γιου' καλεί τους μαθητές όλής της Ελλάδας σε αποχή από αυτό το έθιμο-κατάλλοιπο ολοκληρωτικών καθεστώτων .

Από αυτή την επέτειο, μην πας να παρελάσεις. Είναι και αυτό μία αρχή,
όπως η κατάργηση των καταναγκασμών (εξετάσεις, βαθμοί, παρουσίες).
Καλύτερα διαδήλωση παρά παρέλαση. Με την πρώτη κάτι μπορεί να βγει!

Πρωτοβουλία Για Τις Κοινωνικές Ελευθερίες, Κίνημα ΧΑΙ ΛΟΒ ΓΙΟΥ
Διαδώστε το

Λευτεριά σ'όσους είναι στα κελιά..

2007-10-14T14:18:00.001-07:00

Σήμερα αποδείχθηκε για μια φορά ακόμη, ότι η αθλιότητα δεν έχει όρια και ο κατήφορος δεν έχει πάτο. Ο εκπρόσωπος των Γιωτόπουλου και Τζωρτζάτου, ο μόνος συνήγορος «υπεράσπισης» που επιμένει να μιλά για τρομοκράτες και δολοφονίες και να καταγγέλλει συνεχώς την Οργάνωση, αναπαρήγε μέσα στο δικαστήριο τα άθλια σενάρια περί «συνεργασίας» μου με την Ασφάλεια. Αν έπρεπε να απαντήσω με τα ίδια μέσα, θα έλεγα κι εγώ ότι τη στάση των δύο που εκπροσωπεί ερμηνεύουν τα εξής «σενάρια»:
Πρώτο: εμπάθεια-ηλιθιότητα.
Δεύτερο: Συναλλαγή.
Τρίτο: προσφορά της μόνης υπηρεσίας που απόμεινε να προσφέρουν, σπίλωση και απαξίωση της Οργάνωσης.

Ομως, δεν χρειάζεται ν' απαντήσει κανείς με σενάρια γιατί υπάρχουν τα γεγονότα:
Ο ένας από τους «εντολείς» του συνεργάστηκε την περίοδο των συλλήψεων, υπογράφοντας εκθέσεις απολογίας που οδήγησαν συγκατηγορούμενούς του και αυτόν τον ίδιο σε βαριές καταδίκες και δεν έχει αρθρώσει μέχρι σήμερα ούτε μια λέξη συγνώμης για όλα αυτά.
Ο δεύτερος, καλυπτόμενος πίσω από διάφορα ονόματα, ενορχηστρώνει την επιχείρηση σπίλωσης της Οργάνωσης, πλήττοντας το σημαντικότερο κεφάλαιο αυτής της δίκης, το κεφάλαιο της αλληλεγγύης.

Εχω δεσμευτεί να μην απαντήσω σ' όλα αυτά, όσο διαρκεί αυτή η δίκη. Τους ζητώ, όμως, να μου απαντήσουν με θάρρος, τι είναι αυτό από το οποίο κινδύνευε η γυναίκα και μάλιστα το παιδί μου ώστε να «συναλλαγώ» για να «τους σώσω», κι αν υπάρχει οτιδήποτε, που ξέχασαν να πουν και δεν το έμαθε ακόμη η κοινωνία, ο δρόμος είναι ανοιχτός και θα τους ακούσουμε όλοι με μεγάλο ενδιαφέρον.
Οσο για τα υπόλοιπα θα ήθελα να θυμίσω ότι ο καθηγητής φιλοσοφίας Ευτύχης Μπιτσάκης, που είχαν τη τιμή να καταθέσει σαν μάρτυρας υπεράσπισης για έναν από αυτούς, είχε σημειώσει σε μια συνέντευξή του, ότι «όταν ένα μέλος παράνομης οργάνωσης συλλαμβάνεται δεν ομολογεί. Αν όμως η οργάνωση εξαρθρωθεί τότε ο αριστερός υπερασπίζεται την οργάνωσή του, δεν διαχωρίζει τη θέση του ? μια άλλη στάση είναι μια πράξη ποταπή» .

Κι εγώ επιμένω να είμαι αριστερός.

Δημήτρης Κουφοντίνας

Φυλακές Κορυδαλλού, 15/3/2007

Myspace

2007-10-13T14:58:00.000-07:00

If you have any doubt (or hope) that humans per se is the the most advanced product capitalism is trying to sell, then try to spot a serious difference between the personal profile pages of blogs or myspace and the online catalogues of shops.

FRIEND OR FOE?
are you my friend or my space friend?

The ceasessly growing degradation in human communication reached a temporary peak with MySpace. Very rarely had i the choice before to see such despair, desolation and abjection in a modern phenomenon. People even thank each other for letting them be their "friend". After revolution which tends to mean "innovative product", friendship will no doubt sooner or later stink of corporate, ugly aesthetics and meaningless, junk, info or exchange of idiotic comments.
If there will ever be a science of an ecology of cyber space then MySpace will be one of the very first to have people from greenpeace chained outside its disgusting pages. Such a waste of information and digital space is scandalous. This is the definition of polution.
True, people do get contacts through it. But then again life flourishes in swamps and even sewage systems, but we still prefer (i hope) to breathe the forest or sea air.
There is nothing yours in MySpace. MySpace will never be YourSpace. And it will also look like SHIT. And all of your 23.162 friends are IDIOTS.

Και εγένετο θεϊσμός και εξουσία!

2007-10-12T14:24:00.000-07:00

Μια φορά και ένα καιρό, πολύ πολύ παλιά, στις σπηλιές ενός μακρινού δάσους ζούσε ένα τριχωτό ον, που περπάταγε στα τέσσερα και το μέτωπο με το πίσω μέρος του κρανίου του σχημάτιζε γωνία σχεδόν 0 μοιρών… Όλη μέρα μπουσούλαγε αμέριμνο, έσκαβε για να βρει ρίζες και έντομα, σκαρφάλωνε στα δέντρα για να συλλέξει καρπούς. Το βράδυ γύριζε στη σπηλιά… Οι μέρες περνούσαν και το κεφάλι του όντως άρχισε να μεγαλώνει… Μεγάλωνε ,μεγάλωνε ώσπου άρχισε να μετατρέπει τις άναρθρες κραυγές σε λέξεις… Μη φανταστείτε βέβαια σπουδαία πράματα, ίσα ίσα κατάφερνε να συνεννοείται με τα άλλα όντα που ζούσαν μαζί του στη σπηλιά.. Ώσπου ήρθε ο χειμώνας. Ο αέρας λυσσομανούσε, γκρίζα σύννεφα σκέπαζαν απειλητικά τον ουρανό. Το ων κοίταγε τρομοκρατημένο την όλη κατάσταση ανήμπορο να αντιδράσει. Ξάφνου «ξατσουπουξου, ξατσουπουξουμπουμ ξατσουπουξου»!! Κεραυνοί άρχιζαν να σκίζουν τον αέρα, η βροχή έπεφτε βαριά στο έδαφος και όλα φαινόταν καταστροφικά. Γρήγορα σύρθηκε στη σπηλιά όπου ένα άλλο ον μεγαλύτερης ηλικίας είπε:

- Θε-ος

- Αααααα, έκαναν τα υπόλοιπα όντα

- Ουγκ, πρέπει πέσετε κάτω προσκυνήσετε εμένα προφήτη του!

- Αααααα, έκαναν πάλι τα υπόλοιπα όντα καθώς σκηβαν το κεφάλι τους στο κρύο πάτωμα της σπηλιάς!

- Για τον ησυχάσετε, ουγκ, πρέπει κανετε ότι σας πω!

- Αααααα, αποκρίθηκαν για άλλη μια φορά τα όντα!

- Εγώ γίνει βασιλιάς, γαμησει όλους σας, ουγκ!

- Μάλιστα αρχηγέ μας, έλεγαν ένας ένας καθώς γύριζαν τα οπίσθια τους στο μέρος του.

Στην άλλη άκρη της σπηλιάς, ένα ανήσυχο νεαρό ον που δεν έμοιαζε πολύ με τα άλλα και που είχε αναπτύξει σε μεγαλύτερο βαθμό τις νοητικές του λειτουργίες άκουγε τα πάντα καχύποπτα.

- Γιατί δε σκύβει εσύ; , είπε ο νέος αρχηγός

- Διότι επρόκειτο απλά για μια ηλεκτρική εκκένωση, είπε με ψηλά το κεφάλι.

- Θεό ήταν. Δεν είδε δύναμη; , ξανάπε ο αφέντης

- Δε νομίζω η δύναμη αυτή να οφείλεται σε αιτία-πρόσωπο. Θα ήταν καλύτερα να το ψάξουμε σε βάθος!

- Πίστευε και μη ερεύνα, αποκρίθηκε σηκώνοντας απειλητικά τα χέρια του ο βασιλιάς

- Θα το ερευνήσω όσο μπορώ, είπε ο νέος.

- Σκοτώστε το στο όνομα του θεού! , φώναξε

Και τα άλλα όντα έπεσαν πάνω στο νέο και τον κατασπάραξαν… Όλα πια είχαν αλλάξει ριζικά. Τα άλλα όντα υπάκουαν στον αρχηγό πιστά. Του έχτισαν παλάτια ενώ αυτά ζούσαν ακόμα στις σπηλιές, έδιναν τα μισά φρούτα τους σ’αυτόν και τα άλλα μισά τα έριχναν στο ποτάμι για να καλοπιάσουν το θεό, την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι πέθαιναν από την πείνα. Του έδωσαν πολύτιμα ρούχα ενώ αυτοί κυκλοφορούσαν γυμνοί ακόμα και το χειμώνα Το καλοκαίρι του έκαναν αέρα και μόνο αυτός μπορούσε να μπαίνει στο ποτάμι που ήταν ιερό. Πέρασαν πάλι μέρες, μήνες, χρόνια, αιώνες και οι γιοι και οι κόρες του πρώτου αρχηγού εξουσίαζαν τους γιους και τις κόρες των πρώτων όντων. Δεν υπήρχαν πολλές φωνές αντίρρησης, στο όνομα της «ευσέβειας» και του φόβου σιωπούσαν όλοι. Αν καμιά φορά κάποιος αντιδρούσε έστω και λίγο ή έλεγε κάτι αντίθετο με τη γνώμη του θεού ή του αφέντη τον κατασπάραζαν. Ο χρόνος συνέχιζε να περνά και το κρανίο άρχισε να μεγαλώνει, χωρούσε περισσότερο εγκέφαλο. Οι αντιρρησίες πολλαπλασιάστικαν και άρχισαν αυτό που ονομάζουμε σήμερα επιστήμη και φιλοσοφία. Αποδείκνυαν καθημερινά πράματα που έκαναν τη ζωή τους πιο εύκολη. Οι δούλοι όμως των βασιλέων τα αρνούνταν. Ήταν συνηθισμένοι να ζουν κάτω από το ζυγό και να αφήνουν τη ζωή τους στο θεό και τον αρχηγό τους. Είχε πια ξεσπάσει μια μάχη σε ανάμεσα σε δυο στρατόπεδα, τους σκλάβους και τους ελεύθερους. Οι πρώτοι ήταν εχθρικοί απέναντι στους δεύτερους, οι οποίοι κατέβαλαν προσπάθειες να τους ελευθερώσουν. Έτσι κύλησε ο καιρός και φτάσαμε στο σήμερα… Τα υπόλοιπα τα ξέρεις… Όχι; Τοτε κοίταξε τον καθρέπτη και δες ότι το μέτωπο σου είναι ορθό προς τα πάνω και διάβασε προσεκτικά ότι θα πω παρακάτω:

Ο θεϊσμός και η εξουσία είναι ανθρώπινη επινόηση που αποσκοπεί στην εκμετάλλευση του συνανθρώπου στο όνομα «ανώτερων» θεσμών. Το ξέρω σου είναι δύσκολο να αποβάλεις την ιδέα του εξουσιαστή- θεού από το μυαλό σου μιας και κει είναι καρφωμένο πολύ πριν από τη γέννηση σου. Εκεί βρίσκεται και το τέλος του θεού, της εξουσίας και της καταπίεσης. Ίσως είναι κρυμμένο βαθιά και βοηθός σου σ’αυτή την αναζήτηση μπορεί να είναι η επιστήμη και η φιλοσοφία. Θυμήσου ότι αφεντικά έχουν τα σκυλιά και αρχηγούς οι αγέλες! Εσύ τι είσαι; Σκυλί, αγελάδα ή άνθρωπος;

Ακόμα το σκέφτεσαι;

Οι Κ.Α. Για Το Schoolwave Festival

2007-10-08T05:09:00.001-07:00

ΠΟΣΟ ¨ΑΘΩΟ¨ ΕΙΝΑΙ ΤΟ SCHOOLWAVE???

Αθώος είναι ο ανεξάρτητος, ο ανιδιοτελής, ο ανεπιτήδευτος, ο ειλικρινής, ο αυθεντικός ή στην τελική, όποιος επιδιώκει την αθωότητα χρησιμοποιώντας αθώα μέσα. Αθώος είναι αυτός που πάει να παρακολουθήσει ένα μουσικό φεστιβάλ σχολικών συγκροτημάτων και αρχίζει να νιώθει ένοχος. Αρχίζει να νιώθει μέρος ενός τεράστιου διαφημιστικού κόλπου, ενός τεράστιου καπελώματος, ενός φυτώριου απομιμήσεων και μιας γιορτής επιβράβευσης της κοινωνίας της εκμετάλλευσης και του θεάματος. “Μήπως είμαι υπερβολικός?”, αναρωτιέται, κι έρχεται και το dvd του περσινού Schoolwave να του απαντήσει.
Ξεκινώντας, να ξεκαθαρίσουμε πως δεν επιδιώκουμε καμία επιβράβευση αντικειμενικότητας. Ομολογουμένως είμαστε αρνητικά προκατειλημμένοι απέναντι στα μέσα μαζικής εξημέρωσης και σε όσους συνδιαλέγονται μαζί τους και τα στηρίζουν με οποιοδήποτε τρόπο. Ωστόσο αν το παίξουμε ευκολόπιστοι και αποδεχτούμε ότι οι συνεργάτες μιας ακόμη αστικής φυλλάδας είχαν υγιή κίνητρα, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως ο σκοπός (τεράστια σκηνή, ρομποτικά φώτα και όλα όσα χρειάζονται για την δημιουργία επίπλαστων ρόλων ινδάλματος-οπαδού) δεν αγιάζει τα μέσα που χρησιμοποιούν.
Το Schoolwave έχει δεκάδες χορηγούς. Κατ’αρχάς πρόκειται για μεγαλοεταιρίες που τα προϊόντα τους απευθύνονται κυρίως στους νέους και δεν αφήνουν καμία ευκαιρία διαφήμισης και αύξησης των κερδών τους ανεκμετάλλευτη. Επίσης πρόκειται για το Δήμο Αθηναίων και το Υπουργείο Πολιτισμού (με υπουργό τον πρώην αρχιμπάτσο Βουλγαράκη), το κράτος δηλαδή. Το κράτος που σε μια προσπάθεια να μας ρίξει στάχτη στα μάτια, την ώρα που εκκενώνει κατειλημμένους πολιτικούς-πολιτιστικούς και συναυλιακούς χώρους, την ώρα που εξακριβώνει και απομακρύνει όχι μόνο όποιον στήνει συναυλίες σε δημόσιους χώρους χωρίς αδειοδότηση αλλά και όποιον απλά αράζει σε αυτούς χωρίς να καταναλώνει, την ίδια ώρα επενδύει τα κλεμμένα σε “άρτο και θεάματα” τονώνοντας έτσι το κοινωνικό του προφίλ και αναδεικνύοντας την ανθρώπινη, ευαίσθητη, καλλιτεχνική βρε αδερφέ, πλευρά του.
Τίγκα λοιπόν στις διαφημίσεις ο χώρος του φεστιβάλ, τίγκα με το καλημέρα και το dvd. Kι αν νομίζεις ότι στο dvd τουλάχιστον έχεις δυνατότητα επιλογής και άρνησης της πλύσης εγκεφάλου, γελάστηκες. Είναι άραγε τυχαίο που το fast-forward δε δουλεύει την ώρα των διαφημίσεων?
Ξεκινάει λοιπόν το live και πάνω που λες επιτέλους τέρμα οι διαφημίσεις, διαπιστώνεις με θλίψη πως οι περισσότερες μπάντες είναι μια ζωντανή διαφήμιση? είτε “μεγάλων ροκ σούπερσταρς” (μίμηση φωνών, κινησιολογίας, θεματικής στίχων), είτε καταναλωτικών τρόπων συμπεριφοράς (trendy μαλλάκια, ρουχαλάκια κλπ). Πλήρως εναρμονισμένες με το θεαματικό σκηνικό και τις υποσχέσεις για συνεντεύξεις σε κανάλια, συμβόλαια με δισκογραφικές εταιρίες και πολυπόθητο ξεζούμισμα απ’ τα κοράκια της μουσικής βιομηχανίας, οι μπάντες πραγματικά τα δίνουν όλα και ανταμείβουν την επιτροπή που τις επέλεξε. Μια επιτροπή «ειδικών» που αποφασίζει ποιός έχει ταλέντο και ποιός ανταποκρίνεται στα στάνταρντ του θεάματος. Τι νομίσατε, πως ισχύουν εδώ τα περί ελεύθερης έκφρασης και πληθώρας απόψεων? Παρεμπιπτόντως μέλος της επιτροπής -και απ’ ότι φαίνεται παράδειγμα προς μίμηση- υπήρξε και ο τραγουδιστής μπάντας που απογείωσε την καριέρα της, πουλώντας τραγουδάκι σε διαφήμιση εταιρίας κινητής τηλεφωνίας. Εξού και το αηδιαστικό θέαμα στα παρασκήνια, με όλα τα παιδάκια να φοράνε ασορτί κολιεδάκια-θηλιές ανάλογης εταιρίας. Φυσικά πρόκειται για παρέες πιτσιρικάδων που την ψάχνουν και μια κριτική επικεντρωμένη σ’ αυτούς θα’ ναι άστοχη.
Άλλωστε την παράσταση κλέβουν οι διοργανωτές, οι οποίοι πάνω στον οίστρο τους σοκάρουν με τα λεγόμενά τους για τους πιτσιρικάδες που συμμετέχουν εθελοντικά στη διοργάνωση του φεστιβάλ. Και επειδή η φάση δεν περιγράφεται, σας το παραθέτουμε αυτούσιο να το απολαύσετε κι εσείς: « ...μεταφέρουν καρέκλες, σκουπίζουν, μαζεύουν αποτσίγαρα,μοιράζουν flyers, εκμεταλλεύονται το πάσο για να δουν μεγάλους καλλιτέχνες από κοντά (!) (...). Τελικά οι εθελοντές το απολαμβάνουν, εμείς δεν το απολαμβάνουμε... ». Επίσης καπελώνουν συμμετέχοντες και μη: « ...δεν φανταζόμασταν ότι υπήρχαν τόσα συγκροτήματα... » (υπονοώντας πως αυτοί τα ανακάλυψαν και πως μόνο αυτά υπάρχουν),
«...τους δίνουμε ευκαιρία να παίξουν... » (λες και τα παιδιά περιμένανε απ’ αυτούς και δεν διοργανώνουν μόνα τους συναυλίες κάθε λίγο και λιγάκι).
Όμως, κάτι παράδοξα ελπιδοφόρο προκύπτει απ’ όλη αυτή την ιστορία τελικά. Η σχεδόν ολοκληρωτική και επιδεικτική απουσία όλων των υπόλοιπων πιτσιρικάδων και αυτομάτως η ανάδειξη του απολίτικου χαρακτήρα του φεστιβάλ. Των πιτσιρικάδων που συμμετέχουν στη συγγραφή και διακίνηση του συγκεκριμένου άλλα και παρόμοιων κειμένων, που αυτοοργανώνουν συναυλίες με μοναδικό χορηγό τη συλλογική διάθεση για έκφραση και δημιουργία, που καταλαμβάνουν τα σχολεία τους και κατεβαίνουν στο δρόμο, που ούτως ή άλλος αρνούνται να συμμετάσχουν σε τέτοιου είδους διαμεσολαβημένες εκδηλώσεις και δεν καταδέχονται να περάσουν από κανενός είδους οντισιόν. Που συμμετέχουν σε δυναμικές κινητοποιήσεις και καταστροφές καμουφλαρισμένων, καρκινογόνων κεραιών κινητής τηλεφωνίας στις γειτονιές τους. Που δεν ψάρωσαν στον καπιταλιστικό εκφυλισμό του εθελοντισμού και στην σχολική στρατολόγηση μέσω του μαθήματος της ολυμπιακής παιδείας απάντησαν με λούφα-κοπάνα-σαμποτάζ. Και που όλα αυτά που ζούν, τα πλέκουν με νότες και τα κάνουν τραγούδια. Τραγούδια που δεν χωράνε στο Schoolwave festival και ίσως να μην χωράνε και πουθενά. Γιατί δε μπαίνουν σε καλλιτεχνικά καλούπια και γιατί τελικά η μόνη τέχνη της εποχής μας είναι η αντίσταση σε κάθε εξουσία και ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση.
Παρ’όλα αυτά, ας χαρίσουμε τον τίτλο του “αθώου”, όχι μόνο στο Schoolwave, αλλά και στο σύνολο του σάπιου συστήματος που αντικατοπτρίζει και ας δηλώσουμε συνειδητά και απερίφραστα πως…

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΟΧΟΙ!
ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟΥ ΤΟΥΣ ΜΟΝΤΕΛΟΥ

Μεθυσμενα Ξωτικά

mpravo mas

2007-10-03T11:40:00.000-07:00

3 Oktovriou
kairos AITHRIOS,thermokrasia dn kserw na sas pw,na mn itan gurw stous 22C?
E,ti? Sas fainetai fusiologiko? Egw thumamai sto dimotiko -k peite to an eimai lathos- pws mas elegan pws ton Septemvri exoume ta prwtovraxia.Kai episis panta iksera,pws ton Augousto exoume zesti,oxi tis skatovroxes kai to kruo pou eixame fetos...Kai skeftomai twra, des ti kaname, katastrefoume ton planiti mas...Nai,katastrefoume,giati k egw k eseis kanoume diafora mikropragmata,ta opoia memonomena,dn prokaloun kapoio kako sto perivallon,alla sunolika,sigoura dn einai adiafora...
Vasika,mou thn dinei na kserw,pws kapoioi anthrwpoi ekei eksw,k anaferomai kuriws stous idioktites olwn twn ergostasiwn ekei eksw -vasika sthn pleiopsifia autwn,gt thelw na pisteuw pws uparxoun kapoioi pou den adiaforoun gia to perivallon,k pernoun ola ta dunata metra gia na diafulaksoun to perivallon apo ta diafora apovlita tous pou to molunoun- oi opoioi me kerdos to oikonomiko ofelos,adiaforoun gia tis sunepeies twn apofasewn tous...Den mporw na katalavw...Den katalavainoun pws se auton ton kosmo -ton opoio k autoi molunoun toso- tha megalwsoun ta idia tous ta paidia...Skeftontai arage pote tous pws mporei oi apogonoi tous na pethainoun apo thn dipsa?Ta paidia tous k ta eggonia tous na mn doun pote dash,limnes k mia katharh thalassa para mono se palies fwtografies?Giati to kanoun auto??Egw den tha mporousa na katastrefw ton kosmo gurw mou,gia na mazepsw lefta...Kai otan mazepsoun auta ta lefta?Oxi vevaia,den tha stamatisoun.Tha theloun ki alla.Auta pou exoun pote den tha tous einai arketa...Kai anarwtiemai...Tosa lefta...Sigoura dn tous ftanei mia zwh na ta ksodepsoun...Ti tha kanoun meta?Tha ta paroun ston tafo tous?Na zisoun aiwnia,to apokleiw...Ara poios o logos??Eksigeiste mou...Eimai mikri kai xazh k den mporw na katalavw.Arnoume na katalavw esas,tous megalous...Dinetai aksia se kommatia xartiou pou sas kanoun na niwthete kalutera apo o,tidipote allo...Sas to eipe arage pote kaneis?Ta lefta POTE den fernoun tin eutuxia...To mono pou fernoun einai thn apoksenwsi,to monimo agxos kai agwnia,tha kerdisw arketa aurio??Oxi,oxi dn prepei na ta xasw...Yparxoun anthrwpoi pou den exoun tipota,kai omws exoun ta panta...
Ta panta gurw mas,ta metrame me ta xrhmata...Alla pws mporeis na agoraseis thn eutuxia,thn agapi,thn filia?Posa lefta tha dinate gia auta?Ta lefta den einai to pan.Skefteite to ligaki.Ti einai pio wraio?Ena thusaurofilakio,gemato lefta -se auto tou skroutz anaferomai- h mia dunath filia?Otan exete kapoion na se agapaei,mporeis na vreis xrhmata k na kseperaseis ta provlimata.Otan exeis xrhmata,mporeis na vreis enan filo?Ennow pragmatiko filo.Kapoion pou na episteuesai k kapoion na se agapaei.Sunexeia tha skeftesai mhpws einai mazi sou giati exeis lefta,tha vlepeis sunomwsies pantou gurw sou, kai den tha ton empisteusai.Sunepws dn tha uparxei k filia...
Kai twra...Na kati pou otan to ematha,anarwtithika gia to poso ilithio einai to anthrwpino eidos...Se ena opoiodipote ergostasio,kostizei ligotero na plirwsei ena kratiko prostimo giati den exei filtra stis kaminades tou,apo oti na allazei kai na suntirei ta filtra...Vaska kerdizei pragmatika polla lefta me to na plirwnei ta prostima anti ta filtra...Ti na pw...Gia alli mia fora vlepoume pws to kratos einai dipla ston politi,oxi stous megalous,plousious k isxurous...Sas euxaristw pou uperaspizeste to dikaiwma mas na zoume se enan zwntano planhth...
Kai gia na teleiwnw...Thelw na sxoliasw to eksis:anas filos mou, mou esteile ena mail sto opoio exei kati apaisies eikones...Eikones zwwn,meta ton tropo metaxirisis tou xeiroterou zwou apo ola...Nai,gia tous anthrwpous milaw fusika...Dn uparxei periptwsi autes oi fwtografies na nai pseutikes...Aporw me tous anthrwpous,pou vriskoun euxaristo,na skotwnoun zwa -k sti sugkekrimeni periptwsi,fwkies- me ton pio vanauso tropo...To tragiko einai pws thewreitai k diaskedasi...Episis,aporw me tous antrwpous pou kanoun peiramata, panw se zwa,gia na ofelithei to anthrwpino eidos.Breite allous tropous.Kai as einai kai polu pio akrivoi...Den mporw na katalavw pws oi gunaikes forane kragion...Thelw na pisteuw pws kseroune oti gia na doun poso kragion antexei o anthrwpinos organismos,taizoun kragion se maimoudes,pou exoun paraplisio organismo me auto twn anthrwpwn...Kai thelw na to pisteuw giati einai xeiroterh h agnoia...
Einai terma swsto,kai apoluta thlivero to oti o monadikos krikos pou tha mporouse na "afairethei" apo thn trofikh alusida einai autos tou anthrwpou, xwris na epirreastoun h na exoun provlima oi upoloipoi...Thlivero...Apla,thlivero...
Auta.

Η Ιστορία Του Κεμάλ

2007-09-30T14:31:00.000-07:00

Ακούστε τώρα την ιστορία του Κεμάλ ενός νεαρού πρίγκηπα της Ανατολής , απόγονου του Σεβάχ του Θαλασσινού που πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων..

Στης ανατολής τα μέρη μια φορά κι έναν καιρό

ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό.

Στη Μοσούλη, στη Βασόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά

πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική

αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά κει.

Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή

κι όρκο στο Αλλάχ τούς δίνει πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά

ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά.

Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ’ τη γη στον ουρανό

κυνηγάν τον αποστάτη, να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά

και τον πάνε στο Χαλίφη να τού βάλει τη θηλιά.

Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί

πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δυο γέρικες καμήλες, μ' ένα κόκκινο φαρί

στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.

Πάνε τώρα χέρι-χέρι κι είναι γύρω συννεφιά,

μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τούς κρατούσε συντροφιά.

Σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ

που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:

"Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί,

με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί!"

Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτό ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα...

Μ. Χατζιδάκις

Skotian Eftame (a light in the darkness)

2007-09-25T04:47:00.000-07:00

«εν αρχή ην ο λόγος, (...)
πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν. ο γέγονεν
εν αυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων.
και το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτο ου κατέλαβεν.»

«αν το φως το εν σύ σκότος εστί, το σκότος πόσον;»

Tους Scotian Eftame γνωρίσαμε απο το δισκάκι τους A light in the darkness.
Βαδίζοντας στα χνάρια των Lost Bodies, μεταφέρουν μέσω των στίχων και των samples τους τις απόψεις τους και τις ανησυχίες τους για την καθημερινότητα. Πιστεύουν ότι Μουσική είναι η απαγγελία της αναδιάταξης των ήχων που λαμβάνουμε απ' τον θόρυβο που μας περιβάλλει.
Ενώ συμπορεύονται με το fanzine Chimeres.

Σκοτάδι επίφοβο είναι αυτό που προκαλείται σκόπιμα με στόχο την πνευματική υποδούλωση του ανθρώπου από κάποιον άλλον άνθρωπο.

Κερκόπορτες θα μπορούσε να λέγεται το παιχνίδι με συντελεστές τις ανθρώπινες σχέσεις και τα μέσα επιβίωσης.

Ουμανιστής είναι αυτός που εκλείπει στην εποχή μας, αυτός που φωτίζει στο σκοτάδι.

Ταμπέλες είναι οι φανταστικές απεικονίσεις που αποδίδουν οι άνθρωποι σε ότι τους είναι ακατανόητο.

Ιχνηλασία είναι και η κατόπτευση, όχι η καταστροφή.

Απαγγελία των μύχιων σκέψεων-συναισθημάτων είναι η απονενοημένη προσπάθεια για χαρτογράφηση του γόνιμου εδάφους επικοινωνίας.

Νοηματοδότηση της ύπαρξης, είναι αυτή που απαιτεί τέτοιες ανεπιθύμητες κινήσεις στο σκοτάδι.

Επανάσταση μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε, οποιαδήποτε ώρα και στιγμή. Η υλοποίηση των σκέψεων αξίζει κάθε κόπο και θυσία.

Υποταγή είναι οι παρωπίδες που μας συγκρατούν απ' την λοξοδρόμηση.

Τέχνη είναι η απόπειρα έκφρασης, που συνοδεύεται απ' τη διάδοση του σημαίνοντος.

Αφόρητος είναι ο τρόπος που περιφρονούμε κάθε εκδήλωση παρατυπίας-κοινοτομίας.

Μουσική είναι η απαγγελία της αναδιάταξης των ήχων που λαμβάνουμε απ' τον θόρυβο που μας περιβάλλει.

Είμαστε ανεπιθύμητοι.

Ο δίσκος τους κυκλοφορεί στο νετ σε χαμηλή όμως ποιότητα ήχου. Όσοι θέλου να αποκτήσουν το cd-r δέν έχουν παρά να επικοινωνήσουν με τις χίμερες.

Scotian Eftame

The 'I Love You' Project Manifestah: Music [v 1.0]

2007-09-19T15:11:00.000-07:00

Εισαγωγή

Πολλοί θα έχετε αναρωτηθέι τι ακριβώς είναι το 'Χαι Λοβ Γιου' Προτζεκτ. Οπότε ίσως έχει έρθει η ώρα να παραθέτω σιγά-σιγά και τμηματικά το μανιφέστο του. Συνεπώς, ο διαχωρισμός του μανιφέστου θα γίνει λαμβάνοντας ως κριτήριο τους τομείς στους οποίους ενεργεί το κίνημα. Απ'τους κυριότερους τομείς είναι ο μουσικός και τα στοιχεία αυτού θα αναλυθούν παρακάτω.

Μουσικό κίνημα 'Χαι Λοβ Γιου'

1) Το μουσικό κίνημα 'Χαι Λοβ Γιου' αποτελείται από δύο μουσικά είδη:

Την Ι-Rock η οποία είναι επέκταση της ΚΡΟΚ που έδρασε τη δεκαετία του 80' στον ελλαδικό χώρο. Τα χαρακτηριστικά της είναι: Θόρυβος με οποιονδήποτε τρόπο (χρησημοποιόντας αντικείμενα καθημερινής χρήσης ή και μουσικά όργανα με ανορθόδοξο τρόπο), οι στίχοι που πλαισιώνουν τα κομμάτια της Ι-Rock συνήθως είναι ελεύθεροι ενώ μπορούν να αναγνωστούν εκτός απο το να τραγουδηθούν (σ.σ. μπορούν να υπάρξουν κομμάτια χωρίς στίχους τα οποία να ανοίκουν στην Ι-Rock αρκεί να πληρούν τις υπόλοιπες προϋποθέσεις) Χαρακτηριστικό κομμάτι I-Rock ειναι το 'Τίποτα' από τους Καταλάθος Άνθρωποι
Και την Υπερποιοτική Έντεχνη : Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της είναι οι έντονες και μελωδικές μουσικές με ποιοτικό στίχο που θήγουν θέματα της καθημερινής ζωής αλλά και θέματα που αφορούν την πολιτική ζωή του τόπου μας. Η Υπερποιοτική Έντεχνη είναι και το πρώτο είδος μουσικής που εντάχθηκε στο κίνημα . Για την παραγωγή των ήχων και της μουσικής συνήθως χρησιμοποιούνται κανονικά-απλά μουσικά όργανα. Χαρακτηριστικο κομμάτι Υπερποιοτικής Έντεχνης είναι το 'Μακια-Μακια' που εντάχθηκε στη συλλογή 'Χαι Λοβ Γιου Προτζεκτ v1.0[beta]'

2) Τα μουσικά σχήματα που συμμετέχουν στην μουσική παραγωγή του Χαι Λοβ Γιου Προτζεκτ ειναι τα:

Καταλάθος Άνθρωποι: Μία μπάντα που δρα στη συμπρωτεύουσα. Αποτελείται απο 5 μέλη. Έχει συνθέσει και ερμηνεύσει το γνωστό 'Τίποτα' που αποτέλεσε την βάση της δημιουργίας της Ι-Rock. Το μουσικό σχήμα διασκευάζει και κομμάτια της συνηθισμένης ελληνικής ροκ
Χαι Λοβ Γιου Μπαντ: Η μπάντα που οργανώθηκε απο τα δύο ιδρυτικά μέλη του Χαι Λοβ Γιου Προτζεκτ (Χαλαστρας, Αρτ) . Η ίδρυση της είχε ως στόχο να δώσει την δυνατότητα στους καλλιτέχνες να εκφράσουν τον συναισθηματικό τους κόσμο και τις απόψεις τους μέσω της μουσικής. Συμμετέχη στη μουσική παραγωγή κομματιών της Υπερποιοτικής Έντεχνης. Το γνωστό κομμάτι 'Μακια-Μακια' είναι δικό τους!

3) Δόμηση Των Μουσικών Κομματιών

Όσον αφορά τη δόμηση των μουσικών κομματίων: Τα κομμάτια δεν είναι απαραίτητο να αποτελούνται απο μουσική ή στίχο. Το μουσικό κίνημα ΧΑΙ ΛΟΒ ΓΙΟΥ είναι υπαρξεοκεντρικό και ανοιχτό σε νέες προκλήσεις. Για παράδειγμα, η ύπαρξη ενός πεντάλεπτου μουσικού κομματιού αρκεί και μόνο για να το εντάξει στο μουσικό κίνημα χαι λοβ γιου (δηλ. οι στίχοι και η μουσική δεν παίζουν κανένα ρόλο) ΠΡΟΣΟΧΗ ομως, ένα κομμάτι χωρίς μουσική και στίχους δεν μπορεί να ενταχθεί σε κάποιο απο τα δύο μουσικά είδη που αποτελούν τη μουσική σκηνή του κινήματος (και γενικά οποιοδήποτε κομμάτι που δεν πληρεί της απαιτούμενες προϋποθέσεις). Παρ' όλα αυτά , κάποιος μουσικός που θέλει να συμμετέχει στο κίνημα δεν έχει παρά να συνθέσει κάποιο μουσικό κομμάτι ή θέμα και με τη συμπλήρωση μιας αίτησης να πραγματοποιήσει το όνειρο του (συνεπώς, δεν είναι απαραίτητη η συμμετοχή σε κάποιο απο τα δύο είδη)

4) Ο Στόχος που έχει θέσει το μουσικό αυτό κίνημα είναι η ευαισθητοποίηση και συνειδητοποίηση του κοινωνικού μας περιγύρου σχετικά με θέματα που μας απασχολούν. Μεταξύ άλλων το μουσικό κίνημα:
- Αντιτάσσεται στην υποχρεωτική στράτευση
- Αντιτάσσεται στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και χούντα
- Εξυμνεί τη ζωή και τον έρωτα
(Αυτοί είναι οι γενικότεροι στόχοι, αξίζει να σημειωθεί ότι το κίνημα ανανεώνει και εκσυγχρονίζει διαρκώς τους στόχους του με βάση τις ανάγκες της εποχής)

5) Υποδείγματα Μουσικών Κομματιών

Υπερποιοτική Έντεχνη ( Χαι Λοβ Γιου Μπαντ - Μακια Μακια)

Μάκια μάκια, μάκια θα σου κάνω
Μάκια μάκια, και μια πιπιλιά

Ι-Rock ( Καταλάθος Άνθρωποι - Τίποτα )

Τί είναι εδώ? (- Ο παράδεισος)
Ότι κι αν είναι είναι πολύ ωραία.
Μα πώς βρέθηκα εδώ?

Ίσως να φταίει το κουνούπι που ΜΟΥ τσίμπησε (ή η μύγα)
ή το μέλι που έφαγα το μεσημέρι
......

(οι στίχοι του κομματιού 'Τίποτα' δεν είναι πλήρης, σύντομα όμως θα αναρτηθεί στο μπλογκ το ίδιο το κομμάτι σε μορφή mp3)

Εξαγωγή

Σε μία κοινωνία όπου επικρατεί και υποστηρίζεται το καπιταλιστικό σύστημα . Σε μία εποχή που χαρακτηρίζεται αλλοτριωμένη απο την κορυφή ως τα νύχια. Στην εποχή του καταναλωτισμού και του υλισμού, απαιτήται μία αντιδραστική φωνή που θα αφυπνήσει τον λαό και θα τον συνειδητοποιήσει. Αυτό έρχεται να επιχειρήσει ο μουσικός τομέας του Χάι Λοβ Γιου Προτζεκτ. Καλούμε λοιπόν ΕΣΑΣ φίλοι μουσικοί να ενταχθήτε στο κίνημα και να συμμετάσχετε ενεργά με κομμάτια δικά σας. Βοηθήστε του συνανθρώπους σας. Διαδώστε το.

The Truth About Heaven

2007-09-18T17:04:00.000-07:00

H alh8eia einai oti twra teleutaia skeftomai synexeia.Kai variemai na skeftomai. Pragmatika variemai na analogizomai ton kosmo mas kai ton kosmo mou. Kai kyriws ton kosmo mou.

Variemai na zhsw in the first place. Kai auto den boreis na to peis kai toso kalo. O kosmos mou gyrnaei kai egw menw stasimos. O kosmos gyrw mou gyrnaei kai egw menw apragos. Opws eipe kai o Brext, 'na kinigame ta adynata'. Na kinigame auta pou den boroume na piasoume gia na ta ftasoume kapoia stigmh. Poso kinigito prepei na riksw se auth th zwh? Kai giati prepei h zwh mou na einai ena monimo treksimo?

Thavmazw pragmatika tous an8rwpous pou exoun th zwh tous se plhrh taksh. Pou einai ka8e mera eudia8etoi kai kaloftiagmenoi, pou 8etoun stoxous kai tous pragmatopoioun.
To 8ewrw evlogia. Na ksereis pou pas kai ti kaneis, na exeis ena skopo na zeis.