Για Τον Αντιφασισμό

Ένα ακόμη βράδυ πολιτικής ζύμωσης στη Θεσσαλονίκη (στον πεζοδρόμιο μπροστά στην Ανδρομέδα) . Το θέμα της συζήτησης ήταν τόσο συνηθισμένο, όσο κλασικά μονομερές είναι:

"Αφού ο φίλος μου χτυπήθηκε απο φασίστες, γιατί δεν έγινε αντιφασίστας;"

Οι απόψεις κινήθηκαν στην κατεύθυνση του ερωτήματος και ασχολήθηκαν με την οικογενειακή κατάσταση του παιδιού και με τα μέσα επηρεασμού του.

Κανένας όμως δεν αναρωτήθηκε: "Γιατί να γίνει αντιφασίστας;"

Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το κατά πόσο ο αντιφασισμός μπορεί να συνεισφέρει στο επαναστατικό κίνημα.

Ο αντιφασισμός είναι μία πολιτική τοποθέτηση που θεωρεί το φασιστικό κράτος (ή τη φασιστική απειλή) σαν ένα πρώτο εχθρό που πρέπει να καταστραφεί με κάθε κόστος , π.χ. συμμαχόντας με τους αστούς δημοκράτες ως το μη χείρον (βλ. Ισπανία) , ή αναβάλλοντας την επανάσταση για όταν ο φασισμός θα έχει νικηθεί .
Συνεπώς ο "επαναστατικός αντιφασισμός" είναι ένα οξύμορο και οτιδήποτε αναρχικό-κομμουνιστικό πηγαίνει πέρα απ'το πλαίσιο του αντιφασισμού και αργά η γρήγορα συγκρούεται μαζή του.
Πέρα απ' αυτό, το ζήτημα που μας αφορά δεν είναι το αν υπάρχουν πολλά είδη αντιφασισμού , ή ότι μη-επαναστατικά αντιφασιστικά στοιχεία μπορούν να επαναστατήσουν, αλλά το ότι ο αντιφασισμός -ως τέτοιος- προκειμένου να αποφύγει ένα δικτατορικό κράτος, υποκύπτει στο δημοκρατικό κράτος.
Αν και υπάρχουν "αντιφασίστες" που με επαναστατικό χαρακτήρα εναντιώνονται εξίσου και στη δημοκρατία, οι επαναστατικές κριτικές του αντιφασισμού έχουν κατακριθεί πολλές φορές.
Ίσως ,λοιπόν, ο μη αντιφασίστας-θύμα των φασιστών , να αποτελεί περισσότερο επαναστατικό στοιχείο από πολλούς αντιφασίστες.
Μπορεί άλλωστε να αναγνωρίζει ότι το τσάκισμα του φασισμού σημαίνει να καταστρέψουμε τις προϋποθέσεις που τον γεννάνε , δηλαδή τα κοινωνικά του αίτια, δηλαδή το ίδιο το σύστημα.

Στοιχεία από γράμμα του κομμουνιστή
Gilles Dauve στο περιοδικό Aufheben