Καλύτερα μια ώρα ελεύθερος ληστής , παρά σαράντα χρόνια χαφιές φορτιγατζής

Η αλήθεια του καπιταλισμού διαφαίνεται στις διαφημιστικές πινακίδες των πολυεθνικών εταιριών και στα επικαλούμενα στο συναίσθημα διαφημιστικά σποτάκια τους, στην αδιάκοπη εργασιακή ανέλιξη ατόμων που “ξεκίνησαν από το μηδέν” και στις υπέρογκες επενδύσεις τους σε τράπεζες. Η αλήθεια του υπάρχοντος πολιτισμού διαφαίνεται στο τρίπτυχο “ησυχία-τάξη-ασφάλεια” και στην ζεστή αγκαλιά του θεσμού της οικογένειας , στα υπερσύγχρονα μέσα μαζικής μεταφόρας και στις υπερ-επιχειρήσεις που σέβονται το περιβάλλον. Η αλήθεια της υπάρχουσας κοινωνίας διαφαίνεται στο σόπινγκ θέραπυ και στις ξέφρενες μπαρότσαρκες, στα ξενύχτια μπροστά στην τηλεόραση και στις ευτυχισμένες οικογενειακές μαζώξεις .
Μπροστά στην αλήθεια του υπάρχοντος κόσμου, μπροστά στην αλήθεια του υπάρχοντος πολιτισμού, μπροστά στην αλήθεια της υπάρχουσας κοινωνίας , όλες οι στείρες οικονομικές αναλύσεις και οι φθηνές πολιτικολογίες φαντάζουν ελάχιστες.

Η αλήθεια που περικλείει το υπάρχον είναι βαριά οπλισμένη με ρουφιανιά , εθελοδουλεία, εκμετάλλευση , υποταγή και γλύψιμο.

Όπλα που στοίχισαν την ελευθερία από τον αναρχικό ληστή Γ. Βούτση-Βογιατζή, ο οποίος όταν αποπειράθηκε να ληστέψει την Εθνική Τράπεζα στο Γκύζη συνελλήφθει . Δεν συνελλήφθει όμως από τους έμμισθους υπερασπιστές των αφεντικών τους που κατά καιρούς έχουν δώσει ακόμη και τη ζωή τους για χάρη του πλούτου που βρίσκεται στις τράπεζες. Συνελλήφθει από έναν φορτιγατζή , εκπρόσωπο της υπάρχουσας κοινωνίας ο οποίος στο πρόσωπο του Γιώργου είδε τον θύτη και στα γραφεία της τράπεζας εντόπισε τα θύματα . Ένα δίπολο που για αυτόν είναι καλώς ορισμένο, σύμφωνα και με τα δεδομένα του συστήματός μας.

Απέναντι στο υπάρχον οφείλουμε καθημερινά να αντιπαραθέτουμε τους εαυτούς μας γιατί μόνο έτσι θα κερδίσουμε πίσω τη χαμένη μας ζωή. Απέναντι όμως σε ένα τέτοιο οπλοστάσιο δεν μπορούμε να μένουμε άπραγοι. Πρέπει να οπλιστούμε κι εμείς για να το αντιμετωπίσουμε. Τα όπλα μας πρέπει να είναι πρώτα απ' όλα η αξιοπρέπεια , η αλληλεγγύη και η συνείδηση ... κι έπειτα ο,τι διαθέτει ο καθένας : ένα καλό περίστροφο , ένα καλό μαχαίρι ή ακόμη και ένα κουτί σπίρτα. Και ας πάρουμε πίσω τη ζωή μας είτε ψυρίζοντας σουπερ μάρκετ .. είτε ληστεύοντας τράπεζες.

“Ο ληστής είναι γενναίος, είτε δρα, είτε είναι θύμα. Πεθαίνει αψηφώντας το κάθε τι. Τίμια και πολυάριθμα παλικάρια από φτωχογειτονιές κι απ' τα περίχωρα, που δε διαθέτουν τίποτα περισσότερο εκτός από το κοινό, αλλά πολύτιμο δώρο της δύναμης και του θάρρους, παρομοιάζουν τον εαυτό τους με ληστή. Σε μία κοινωνία, όπου οι άνθρωποι ζούνε κάτω από συνθήκες δουλοπρέπειας, σαν εξαρτήματα μεταλλικών μηχανών ή σαν κινητά μέρη ανθρώπινων μηχανών, ο ληστής ζει και πεθαίνει χωρίς να σκύβει το κεφάλι”

Hobsbawm

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΗΣΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΒΟΥΤΣΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΝ ΝΑ ΘΕΣΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΗΣΤΗ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΠΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΒΙΟΜΗΧΑΝΟΥ Γ. ΜΥΛΩΝΑ.

Welcome

Ανανεωμένο όσο ποτέ το μπλογκ "xai lov giou" μετατράπηκε σε e-zine ... Τα καλύτερα έρχονται!

Προς το παρόν:

ΤΕΥΧΟΣ 1ο (Σεπτέμβριος 2008) :

• Εισαγωγή [Blog Is Up Again]
• Crash Test [Οι Ρομπέν του ... καπιταλισμού ]
• Αναζητήσεις [ Περί Ιδιοκτησίας ]
• Review [Καλοκαιρινές Διακοπές... Για Πάντα]
• Αφιέρωμα [Η ΔΕΘ , η αντιπληροφόρηση και τα κεντρικά επικοινωνιακού χαρακτήρα]

Το 1ο τεύχος κυκλοφορεί και σε έντυπη μορφή , αναζητήστε το στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας (προς το παρόν) !

ΤΕΥΧΟΣ 2ο (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2008):

• Ο Ατομικισμός Ως Βάση Των Αναρχικών Ενεργειών
• Για Τον Αντιφασισμό
• Ένα Κολλάζ Αφιερωμένο Στους Φυλακισμένους Αγωνιστές
• Δεκεμβρης 2008 και το Μανιφεστο Μιας Εξεγερσης

• Περισσότερα στην έντυπη έκδοση...
  

παλαιότερες αναρτήσεις μπορείτε να αναζητήσετε δεξιά στο "Αρκίο"

ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ : xailovgiou@gmail.com

Δεκεμβρης 2008 και το Μανιφεστο Μιας Εξεγερσης

Δεκέμβρης 2008 (με τη βοήθεια του Ex Negativo)

Το βράδυ της έκτης Δεκεμβρίου ένα περιπολικό διασχίζει δρόμο των Εξαρχείων. Κάποιοι νεαροί το παίρνουν στο κυνήγι και του πετούν διάφορα αντικείμενα. Οι μπάτσοι κατεβαίνουν απ το περιπολικό τους και κατευθύνονται προς τους νεαρούς βρίζοντας τους και επιδεικνύοντας τα γεννητικά τους όργανα. Οι νεαροί απαντάν και οι μπάτσοι σκοτώνουν έναν απ αυτούς. 16 χρόνων.

Μέσα στις επόμενες δυο ώρες χιλιάδες άνθρωποι που θεωρούσαν ότι μπορούσαν να είναι στην θέση του δεκαεξάχρονου κατεβαίνουν στο κέντρο διάφορων πόλεων της Ελλάδας καίγοντας και σπάζοντας σύμβολα της εξουσίας. Τράπεζες, σούπερ μάρκετ, μαγαζιά κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, δημαρχεία, αστυνομικά τμήματα…

Η αστυνομία αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση. Αναλαμβάνει το θέαμα. Μέχρι την επόμενη μέρα τα γεγονότα έχουν μετατραπεί σε ειδήσεις ώστε να επανανοηματοδοτηθούν με τον τρόπο που συμφέρει την εξουσία.

Ένας παράφρονας αστυνομικός αμαυρώνει την δημοκρατία μας σκοτώνοντας έναν μαθητή με πολύ καλές επιδόσεις στο σχολείο που απλά έτυχε να πάει για πρώτη φορά στην ζωή του στα Εξάρχεια. Διάφοροι κουκουλοφόροι σπεύδουν να καπηλευτούν το γεγονός για να πετύχουν τα σκοτεινά τους σχέδια. Καίνε και σπάνε τις περιουσίες του ταλαιπωρημένου απ την οικονομική κρίση κόσμου με τραγική συνέπεια να μην μπορούν οι άνθρωποι να καταναλώσουν.

***

Της αγιάτρευτης λύσσας:

Βρήκαμε την παραλία κάτω από την άσφαλτο.
Ξεχυμένοι στους δρόμους πλάι σε ποτάμια αίμα,
μέσα από φλόγες,
πίσω από φωτιές.

Στείλαμε θερμά μηνύματα στους εχθρούς μας,
κάνοντας σήματα καπνού.

Η βενζίνη εξατμίστηκε .
Τα μπουκάλια και πάλι άδεια.
Η βροχή έλουσε τους δρόμους.
Κι εμείς χαθήκαμε μες στις κουκούλες μας.

Μα θα ξαναρθούμε.
Και θα ραγίσουν οι δρόμοι
και τα πεζοδρόμιά σας.
Γιατί αυτός ο κόσμος δεν μας αντέχει...
και δεν τον αντέχουμε...

Και το Χάος τότε δεν θα ναι μερικές σταγόνες μόνο... θα ναι ολόκληρος καταράκτης ...




***

Μανιφέστο Εξέγερσης:

1. ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ Ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ – Ο ΠΑΛΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΤΗΣ ΠΛΗΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ
2. ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΕΚΔΥΟΜΕΘΑ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΜΑΣ ΔΕΡΜΑ – ΟΛΟΓΥΜΝΟΙ ΚΙ ΩΡΑΙΟΙ ΩΣ ΟΝΕΙΡΑ ΕΑΡΙΝΑ, ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΠΡΟΣ AYTO ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ
3. ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ – ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ
4. ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΙΡΙΔΙΖΟΥΣΕΣ ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΜΑΣ – ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΤΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΙΚΗΣΟΥΜΕ
5. ΠΥΡΠΟΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΕΦΥΡΕΣ “ΠΑΡΕΛΘΟΝ” ΚΑΙ “ΜΕΛΛΟΝ” – ΔΕΝ ΜΑ΄Σ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΟ ΧΑΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΑΣ – ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΜΕΤΕΩΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ “ΤΩΡΑ”
6. ΛΕΞΕΙΣ-ΜΟΛΟΤΩΦ ΣΚΑΝΕ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΠΥΡΠΟΛΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ – ΠΡΟΣΟΧΗ! ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΛΕΚΤΑ ΑΠ’ ΤΗ ΒΕΝΖΙΝΗ
7. ΘΡΥΜΜΑΤΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ – ΚΑΙΜΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ Ο,ΤΙ ΦΥΛΑΚΙΖΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ
8. ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΜΑΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΓΑΝΤΙΑ ΚΛΑΔΙΑ –ΔΕΣΤΕ! ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝΟΥΝ ΣΧΟΙΝΙΑ – ΚΑΝΟΥΝ ΚΟΥΝΙΑ – ΓΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΚΡΕΜΟΥΝ ΕΝΑΝ ΧΟΝΤΡΟ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ
9. ΠΩ΄Σ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΝΑ ΔΙΚΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΘΩΩΤΗΤΑ; – Η ΑΘΩΩΤΗΤΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΣΕ ΑΧΡΗΣΤΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
10. ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΕΡΕΤΡΑ – Η ΤΑΞΗ, ΤΑ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΤΟΥΣ
11. ΔΕΣΤΕ! – ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΑΣ ΕΓΙΝΑΝ ΦΛΟΓΕΣ! ΨΗΛΑΦΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ
12. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΡΑΦΟ – ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΣΤΥΛΟ
13. Η “ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ” ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ – ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΧΙΖΕΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΟΥ – ΤΑ ΣΤΗΘΗ ΤΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΟΥΝ – ΣΤΗ ΘΕΑ ΤΟΥ ΑΙΔΟΙΟΥ ΤΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ
14. ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΕΝΟΜΥΑΛΟΥΣ: ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΑΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ – ΑΦΗΣΤΕ ΚΕΝΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΑΣ, ΝΑ ’ΡΘΟΥΝ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΝΑ ΦΩΛΙΑΣΟΥΝ. ΝΑ ’ΡΘΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ!
15. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ – ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ – ΤΩΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ – ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΕΝΤΟΣ ΜΑΣ
16. ΜΕ ΒΟΓΓΗΤΑ, ΣΚΟΤΑΔΙΑ, ΔΑΚΡΥΑ, ΚΡΟΤΟΥΣ, ΚΡΑΥΓΕΣ, ΛΑΜΨΕΙΣ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Θ’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΟ, “Σ’ ΑΓΑΠΩ”
17. ΜΕ ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΛΙΑΧΤΩΝ ΜΑΣ, Ο ΑΝΕΜΟΣ ΡΑΒΕΙ ΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ
18. ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ – ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ – ΓΙΑΤΙ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΣΤΕ, ΑΥΤΟ ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΑ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ
19. ΦΟΒΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ΄ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΤΕ – ΕΙΣΤΕ ΕΝΑ ΑΝΟΥΣΙΟ ΟΝΕΙΡΟ – ΜΟΛΙΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΘΑ ΔΙΑΛΥΘΕΙΤΕ ΣΑΝ ΠΡΩΙΝΗ ΟΜΙΧΛΗ – Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ
20. ΘΑ ’ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΙΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΤΙ ΜΑ΄Σ ΧΡΗΣΙΜΕΥΑΝ
21. ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΑΠΑΞ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ: Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ – ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ (ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ) – Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΡΟΥΦΑΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΜΑΣ – ΛΕΗΛΑΤΕΙ ΤΗ ΖΩΗ
22. ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ, ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ! ΕΜΦΑΝΙΣΤΕ ΚΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΝΟΙΓΟΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ
23. ΖΩ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ ΚΟΣΜΟΥΣ – Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗ, Ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ
24. ΔΕΣΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΓΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΥΡΠΟΛΗΜΕΝΩΝ ΚΤΙΡΙΩΝ, Η ΣΕΛΗΝΗ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙ ΑΤΑΡΑΧΗ – ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΕΙΤΕ! ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΚΡΟΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΜΙΑ ΑΠΟΚΟΣΜΗ ΜΕΛΩΔΙΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ
25. ΧΡΟΝΙΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΕΝΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΙΑΣ, ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΣΗΚΩΘΩ ΑΠ’ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ – ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΟΤΙ ΕΙΧΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΩ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑ ΟΡΘΙΟΣ
26. ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΕΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ – ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΖΕΤΑΙ ΟΤΙ ΖΕΙ

Κολλάζ Αφιερωμένο Στους Φυλακισμένους Αγωνιστές

1

Απ' όλες τις ενέργειες που μπορούν να πραγματώσουν επαναστάτες, ως η απόλυτα αυτονόητη και χωρίς ανάγκη αιτιολόγησης προκύπτει η καταστροφή μιας φυλακής.

Θα αρκεστούμε λοιπόν να πούμε τα ελάχιστα για αυτήν την αντανακλαστική κίνηση των εξεγερμένων, ήδη από τη γαλλική επανάσταση. Από τότε πολλές Βαστίλλες έπεσαν. Άλλες τόσες -και πολύ περισσότερες- χτίστηκαν ενσωματώνοντας τα πλέον ανθρωποβόρα χαρακτηριστικά της ψυχολογίας και της αρχιτεκτονικής, στην υπηρεσία της χειραγώγησης και του ελέγχου, της στυγνής ή καλυμμένης βαρβαρότητας (σε εναλλασσόμενους ρόλους), του αντι-ανθρώπινου “σωφρονιστικού” εκβιασμού.

Λευκά κελιά στη Γερμανία, πτέρυγες Q.I. στη Γαλλία, καθεστώς F.I.E.S. στην Ισπανία, φυλακές τύπου F στην Τουρκία, υπόγεια κελιά απομόνωσης για τους κατηγορουμένους της 17Ν και “ΕΙΔΙΚΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΤΥΠΟΥ Α” στην Ελλάδα, στρατόπεδα τύπου Γκουαντανάμο και “κρυφές φυλακές” της CIA ανά τον κόσμο.....

Πυρήνας Αντάρτικης Δράσης

2

Σε όλες και όλους εσάς που δίπλα μας και τόσο κοντά μας, με αλληλεγγύη και ανιδιοτέλεια, αγωνίζεστε να δημοσιοποιήσετε και να βγάλουμε προς τα έξω τα προβλήματα των φυλακών της Ελλάδας και να φτάσουμε στο σημείο κάποια στιγμή να περπατήσουμε στα συντρίμμια τους, είναι αναγκαίο να επιδείξουμε εκ των έσω εκτίμηση, σεβασμό και θαυμασμό.

Εκτίμηση, γιατί σε αντίθεση με τις και τους ανυποψίαστους νέους και νέες που φραπεδιάζονται και καναπεδιάζονται, σχολιάζοντας και κριτικάροντας στην απόλυτη ασφάλεια του καναπέ, εσείς αγωνιάτε και αγωνίζεστε.

Σεβασμό, γιατί αγωνίζεστε και αγωνιάτε σε αντίξοες συνθήκες, που έχουν μερικές φορές προσωπικό κόστος απ' την αλαζονική συμπεριφορά της κατασταλτικής εξουσίας, που αλιεύει απ'τις αναγκαίες διαμαρτυρίες, διαδηλωτές στην τύχη και τους βαφτίζει όπως βολεύουν οι καιροι.

Και θαυμασμό γιατί ό,τι κάνετε το κάνετε για την ψυχή σας.

Χαιρετίζω όλες και όλους που συμμετέχουν στις εκδηλώσεις στις 4 Νοέμβρη, αλλά και όλες και όλους που συμμετείχαν και στάθηκαν αλληλέγγυοι στις τελευταίες μαζικές εξεγέρσεις όλων των φυλακών,στις 23 Απρίλη, με αφετηρία τη φυλακή Μαλανδρίνου.

Β. Πάλλης

3

Και οι αυτοκτονίες.... Η αυτοκτονία ανήκει στο σωφρονιστικό κανόνα; Πριν έρθω από εδώ, δεν ήξερα ότι υπήρχαν τόσοι διαφορετικοί τρόποι για να κρεμαστεί κάποιος. Η συνηθισμένη πρακτική θέλει να περνάμε το σχοινί στο λαιμό και να πηδάμε από το σκαμνάκι. Και όμως όχι, μπορούμε να κρεμαστούμε καθιστοί, γονατιστοί κάτω από ένα ντουλάπι, ζαρωμένοι σα ρολό, όπως τα κτήνη... Επί πλέον, υπάρχει μία νοσηρή περιέργεια των άλλων κρατουμένων για το modus operandi. “Α, είναι επινοητικός!” Σα μέσα στη φωνή να μαντεύουμε “στο έλεγα ότι είχε κλάση”. Μερικές φορές απογοητευόμαστε: “Αχ, τι κωλοφαρδία... Βέβαια δεν υπόφερε...”. Νοιώθουμε ήδη να υποβόσκει η μομφή. Ορισμένοιδεν υπάρχουν στην μνήμη μας παρά από τον τρόπο του θανάτου τους...; Όντως θυμάσαι τον τσαγκάρη της Σαντέ... ναι, θυμήσου τον, αυτόν που δηλητιριάστηκε, κρεμάστηκε και στραγγαλίστηκε. Θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε να σηκώσουμε και τις ταμπέλες μας σα μια κριτική επιτροπή γυμναστικής ή καλλιτεχνικού πατινάζ. “Ναι κύριε μου, τέτοιους πρωταθλητές δεν βάζουμε πια” ...

Γράμμα του επαναστάτη J.M. Rouillan από τη φυλακή

4

“...Είναι σύγχρονοι τάφοι στη μέση του πουθενά. Ακόμα και η ίδια η οικογένεια αποθαρρύνεται να επισκεφτεί το παιδί της. Είναι ένας πλήρης τάφος και για αυτό βάζουν εκεί τους βαρυποινίτες, γιατί θεωρούσαν ότι μπορούν να τους θάψουν όλους μαζί. Δυστυχώς όμως για αυτούς, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ακόμα και οι βαρυποινίτες που κάποιοι τους θεωρούν μιάσματα και μειδιούν, “τι είναι αυτοί οι άνθρωποι τέλος πάντων; Πώς τολμόυν και ξεσηκώνονται; Πώς τολμούν και απειλούν την έννομη τάξη; Πώς τολμούν και αμφισβητούν αυτόν τον σωφρονιστικό κώδικα;”

Αυτόν τον περίφημο σωφρονιστικό κώδικα με αυτά τα φοβερά συμβούλια φυλακής, με τον εισαγγελέα της φυλακής και τον κοινωνικό λειτουργό να αποφασίζουν αν είσαι ικανός να πάρεις άδεια (...) Τον αμφισβητώ 100% όπως αμφισβητώ και την ίδια την ύπαρξη της φυλακής. Είναι βέβαια ένας θεσμός 200 χρόνια, αλλά αν μπορούσαμε να συζητήσουμε πάνω στον Φουκώ, να δούμε ποιος είναι ο ρόλος της φυλακής στην κοινωνία, μάλλον για να διαχωρίσει τα εγκλήματα και τίποτε άλλο... παρά για να επαναφέρει στο σωστό δρόμο τον κρατούμενο...”

Από την απολογία του αναρχικού Γ. Δημητράκη

5

Θεωρούμε λοιπόν ότι δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με τίποτα λιγότερο από την καταστροφή της ίδιας της φυλακής. Δείχνουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα τον κρατουμένων , χωρίς όμως να αφήνουμε πίσω τα προτάγματά μας που μας εναντιώνουν σε αυτό τον απάνθρωπο θεσμό. Το πάθος για τη λευτεριά δεν σβήνει όσοι αγώνες κι αν μείνουν πίσω του. Είναι ο απόηχος της κάθε εξέγερσης και επαναστατικής δράσης , είναι το κατακάθι που αφήνουν τα κύματα που προκαλούνται από τις περαστικές απεργείες πείνας , τις φλόγες στα παράθυρα και τους κουκουλοφόρους φυλακισμένους μέσα και έξω από τα κάγκελα στα κάτεργα της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας. Το κατακάθι αυτό λειτουργεί ως ενισχυτής για τη λύσσα που έχουμε μέσα μας. Πάνω στα συντρίμμια των φυλακών θα σπείρουμε το χάος για να θερίσουμε την τελική νίκη , την ελευθερία και την αταξία . Τέρμα πια οι αυταπάτες..

...Όσες κι αν χτίζουν φυλακές και αν ο κλοιός στενεύει

Ο νους μας θα ναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει...

Για Τον Αντιφασισμό

Ένα ακόμη βράδυ πολιτικής ζύμωσης στη Θεσσαλονίκη (στον πεζοδρόμιο μπροστά στην Ανδρομέδα) . Το θέμα της συζήτησης ήταν τόσο συνηθισμένο, όσο κλασικά μονομερές είναι:

"Αφού ο φίλος μου χτυπήθηκε απο φασίστες, γιατί δεν έγινε αντιφασίστας;"

Οι απόψεις κινήθηκαν στην κατεύθυνση του ερωτήματος και ασχολήθηκαν με την οικογενειακή κατάσταση του παιδιού και με τα μέσα επηρεασμού του.

Κανένας όμως δεν αναρωτήθηκε: "Γιατί να γίνει αντιφασίστας;"

Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε το κατά πόσο ο αντιφασισμός μπορεί να συνεισφέρει στο επαναστατικό κίνημα.

Ο αντιφασισμός είναι μία πολιτική τοποθέτηση που θεωρεί το φασιστικό κράτος (ή τη φασιστική απειλή) σαν ένα πρώτο εχθρό που πρέπει να καταστραφεί με κάθε κόστος , π.χ. συμμαχόντας με τους αστούς δημοκράτες ως το μη χείρον (βλ. Ισπανία) , ή αναβάλλοντας την επανάσταση για όταν ο φασισμός θα έχει νικηθεί .
Συνεπώς ο "επαναστατικός αντιφασισμός" είναι ένα οξύμορο και οτιδήποτε αναρχικό-κομμουνιστικό πηγαίνει πέρα απ'το πλαίσιο του αντιφασισμού και αργά η γρήγορα συγκρούεται μαζή του.
Πέρα απ' αυτό, το ζήτημα που μας αφορά δεν είναι το αν υπάρχουν πολλά είδη αντιφασισμού , ή ότι μη-επαναστατικά αντιφασιστικά στοιχεία μπορούν να επαναστατήσουν, αλλά το ότι ο αντιφασισμός -ως τέτοιος- προκειμένου να αποφύγει ένα δικτατορικό κράτος, υποκύπτει στο δημοκρατικό κράτος.
Αν και υπάρχουν "αντιφασίστες" που με επαναστατικό χαρακτήρα εναντιώνονται εξίσου και στη δημοκρατία, οι επαναστατικές κριτικές του αντιφασισμού έχουν κατακριθεί πολλές φορές.
Ίσως ,λοιπόν, ο μη αντιφασίστας-θύμα των φασιστών , να αποτελεί περισσότερο επαναστατικό στοιχείο από πολλούς αντιφασίστες.
Μπορεί άλλωστε να αναγνωρίζει ότι το τσάκισμα του φασισμού σημαίνει να καταστρέψουμε τις προϋποθέσεις που τον γεννάνε , δηλαδή τα κοινωνικά του αίτια, δηλαδή το ίδιο το σύστημα.

Στοιχεία από γράμμα του κομμουνιστή
Gilles Dauve στο περιοδικό Aufheben

Ο ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ

Δεν είναι λίγες οι φορές που , στα φθηνά καφενεία – ελεύθερους κοινωνικούς χώρους των διαφόρων στεκιών και καταλήψεων, παρατηρείται έξαρση των αλτρουιστικών ενστίκτων των σπουδαίων ατόμων του αναρχικού χώρου.

Οι νεομυστικιστικές ασκητικές-«ανθρωπιστικές» φρασεολογίες δίνουν και παίρνουν και εξαπολύονται δρυμήτατα «κατηγορώ» απέναντι σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για το ιδιαίτερο συμφέρον του.

Η επανάσταση όμως, αλλά και οποιαδήποτε εξεγερτική δράση είναι πρόβλημα μαθηματικής φύσεως που πρέπει να αναχθεί στην μονάδα.

Το ιδιαίτερο συμφέρον του είναι αυτό που θα οπλίσει τον οποιονδήποτε επαναστάτη (είτε υλικά είτε πνευματικά). Ο αναρχικός επαναστάτης πρέπει να βλέπει το άτομο ως αρχή και τέλος του ευθύγραμμου τμήματος του κοινωνικού συνόλου* .

Το κοινό συμφέρον , λοιπόν , ξεκινά από το ατομικό συμφέρον και όλες οι ενέργειες του αναρχικού επαναστάτη είναι αποτελέσματα του αγιάτρευτου εγωιστικού του συναισθήματος.

Η μόνη κατηγορία που ευσταθεί για τον εγωισμό είναι το γεγονός ότι είναι ολέθριος για το υπάρχον. Το ότι δεν αφιερωνόμαστε στην ευτυχία των άλλων , αλλά στη δικιά μας μέσω του να δείχνουμε στους άλλους τα δεινά τους και τους τρόπους απελευθέρωσής τους από αυτά στρέφεται ενάντια σε οποιοδήποτε «αλλοτρίωμα» (κοινωνικότητα, ηθική, ανθρώπινες δραστηριότητες)

Ο ατομικισμός του επαναστάτη διαφαίνεται και στους τρόπους με τους οποίους –εγωιστικά- διαμορφώνει τους τρόπους δράσης του.

Πάραυτα , ο επαναστατικός ατομικισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον αλλοτριωμένο ατομικισμό (του μικροαστικού φιλανθρωπισμού) . Είναι ανάγκη να κυρηχθεί πόλεμος ενάντια στην υπάρχουσα μορφή αλλοτριωμένου ατομικισμού, η οποία είναι κάτι παραπάνω από ελλιπής (φιλοτομαρισμός και θρησκεία της συσσώρευσης) .

Όπως ακριβώς το κοινό συμφέρον περνάει μέσα από το ατομικό, έτσι και η άρνηση του υπάρχοντος κόσμου περνάει μέσα από την άρνηση του υπάρχοντος ατομικισμού-φιλοτομαρισμού.

Αυτό που τείνουμε να μη συνειδητοποιούμε αμέσως είναι πως η επικρατούσα,στενή και πτωχαίνουσα μορφή του εγωισμού, της αυτοϊκανοποίησης, είναι βαθιά αναμεμειγμένη με το αντίθετο της, με την απάρνηση της αυτοϊκανοποίησης. Επίσης, πως η «απληστία» που κανονικά δοκιμάζουμε και νιώθουμε είναι μια απληστία ριζικά προσμεμειγμένη με την ίδια της την άρνηση, με την πικραμένη αποποίηση' με την απάρνηση της απληστίας που θεμελιώνεται αναγκαστικά στις στενές, περιορισμένες συνθήκες της αυτο-απόλαυσης, που επί του παρόντος είναι διαθέσιμη και, ιδιαίτερα, ήταν στο παρελθόν διαθέσιμη, στις παρελθούσες συνθήκες ακραίας σπάνης, απώλειας και μόχθου. Πιο ειδικά, η μορφή αυτο-απόλαυσης που είναι αποκλεισμένη, η μυστική αυτο-άρνηση που κρύβεται στην καρδιά τουιδιωτικοποιημένου εγωισμού, είναι η απάρνηση όλων των κοινωνικών απολαύσεων, όλων των κοινωνικών ηδονών, των ηδονών της κοινότητας, των από κοινού ηδονών της αυθόρμητης συναναστροφής και εξωστρέφειας, της ζεστασιάς της ανθρώπινης αλληλεγγύης του πλούτου της αυθεντικής γιορταστικότητας, των οργίων των αυθεντικών γιορτών - των ηδονών της συνεύρεσης και της κοινωνικής ικανοποίησης εν γένει. Τα χνάρια όλων αυτών είναι εγκλωβισμένα στα όρια του ολοένα σμικρυνόμενου κύκλου της ιδιωτικής οικο­γένειας, που η ίδια δεν είναι παρά το πυρηνικό απομεινάρι, το υιοθετημένο από το κεφάλαιο, των παρελθουσών πρωτόγονων κομμουνιστικών κοινωνιών συγγένειας και των «διευρυμένων οικογενειών» - απομεινάρι που δημοσιοποιεί την ύστατη αυτοκριτική του με τα αυξανόμενα ποσοστά διαζυγίων, καθώς μάλιστα το διαζύγιο αναγνωρίζεται και επισήμους χαρακτηρίζεται ως «αποξένωση», ως «απομάκρυνση». Και τούτο ιδιαιτέρως στις «προηγμένες» καπιταλιστικές χώρες, δηλαδή, στις χώρες που έχουν φτάσει στα προχωρημένα στάδια κοινωνικής αποξένωσης.

Η υστέρηση στην οικειοποίηση των νεότερων συνθηκών της «μη σπάνης», της δυνητικής και (ήδη σε κάποιο βαθμό) πραγματικής αφθονίας, είναι το γενικό πλαίσιο εντός του οποίου πρέπει να κατανοηθεί το παρόν ιστορικό στάδιο της «διαλεκτικής του εγωισμού». Η θετική στιγμή του αρχικού «hip» κινήματος (της οποίας οι μετέπειτα «επαγγελματίες χίπις» δεν είναι με καμία έννοια κληρονόμοι) - η όλη λιβιδική ανάδυση που άρχισε στη δεκαετία του εξήντα για να υποχωρήσει αρκετά με την ύφεση που ακολούθησε -είναι κατανοητή εν μέρει ως ξεκίνημα της οικειοποίησης εκείνων των νέων συνθηκών.

«Η απληστία, στην πλήρη της έννοια, είναι η μοναδική δυνατή βάση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Οι παρούσες μορφές απληστίας διαλύονται, εντέλει, διότι αποδεικνύονται ελλιπώς άπληστες.

Η ουσία του κομμουνισμού είναι ο εγωισμός, η ουσία του εγωισμού είναι ο κομμουνισμός.»

For Ourselves

Η αντιστροφή της προοπτικής που επιχειρούμε στον εγωισμό, η μεταστροφή μας (detournement) της απληστίας και το σκανδαλώδες αποτέλεσμα, η σκανδαλώδης επενέργεια που έχει και που σκοπεύουμε να έχει, στην επικρατούσα συνείδηση, δεν είναι απλώς ένα τυπικό τέχνασμα, δεν είναι ένα αυθαίρετο λεκτικό παιγνίδι. Οι λέξεις, εξαιτίας ακριβώς των νοημάτων τους, είναι ένα αληθινό μέρος της ιστορίας, της «ιστορικής ύλης» και της ιστορικής διαδικασίας. Το να τις εγκαταλείψεις στους σφετεριστές τους, να επινοήσεις καινούριες λέξεις ή να χρησιμοποιήσεις άλλες λέξεις εξαιτίας της δυσκολίας να ανακτήσεις τις αληθινές, ιστορικές λέξεις, σημαίνει να εγκαταλείπεις το πεδίο στον εχθρό. Είναι μία θεωρητική παραχώρηση, που δεν μπορούμε να ανεχθούμε. Το να κάνουμε μια τέτοια παραχώρηση θα σήμαινε μόνο το να συμβάλουμε στη σύγχυση, σε μία σύγχυση που, εν μέρει, σχηματίζει τη βάση της κατεστημένης τάξης. Η εκ μέρους μας αντιστροφή της προοπτικής, αντιθέτως, προχωρεί στη διαύγαση των ίδιων των όρων της σύγχυσης. Είναι ήδη μια επαναστατική πράξη στο επίπεδο των υποκειμενικών συνθηκών της επανάστασης: η αντεστραμμένη προοπτική - η ανατραπείσα προοπτική - είναι η προοπτική της ίδιας της επανάστασης. Η ιδεολογία είναι ο υπέρτατος απατεώνας. Η αξία χρήσης της ιδεολογίας είναι [σαν] ένα εργαλείο εκμετάλλευσης - ο ιδεολόγος χρησιμοποιεί την ιδεολογία για να σε εξαπατήσει, έτσι ώστε να του επιτρέψεις να θέσει τον εγωισμό του πάνω από τον δικό σου εν ονόματι του αλτρουισμού, της ηθικής και του «γενικού συμφέροντος». Η επανάκτηση εκ μέρους μας της θετικής σημασίας μιας λέξης όπως η «απληστία» ή ο «εγωισμός» - που έχει κεντρικά, παγκόσμια και αμοιβαία συμφωνηθεί να είναι υποτιμητική, μειωτική, από τις δύο ακραίες αναπαραστάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού (από την ιδεολογία του ιδιωτικού καπιταλισμού και από την ιδεολογία του κρατικού καπιταλισμού, που πασχίζουν να εγκλείσουν την ολότητα της πιθανής εναντίον τους αντίθεσης μέσα στον κόσμο τον περιορισμένο εντός της δικής τους ψευδο-αντιπαλότητας, της δικής τους ψευδο-αντίθεσης) μια τέτοια ανάκτηση, λοιπόν, είναι πράξη επαναστατική, διότι εντοπίζει ακριβώς το σημείο της ουσιώδους ενότητας αυτών των ιδεολογιών, το ακριβές σημείο εκκίνησης ενός αληθινά επαναστατικού κινήματος, το οποίο ξεσπώντας εκεί, ταυτόχρονα, πανομοιότυπα και μοναδικά έρχεται σε ρήξη και με τις δύο αυτές ιδεολογίες. Όχι λιγότερο επαναστατική είναι και η εκ μέρους μας απαλλοτρίωση (και χρήση) μιας λέξης όπως ο «κομμουνισμός», διότι πρόκειται για μια «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών». Ο «Ελεύθερος Κόσμος» δεν είναι ελεύθερος, και ο «Κομμουνιστικός Κόσμος» δεν είναι κομμουνιστικός.

«Πρωτ' απ' όλα πρέπει να αποφύγουμε να καθορίσουμε πάλι την "κοινωνία" σαν μια αφαίρεση απέναντι στο άτομο. Το άτομο είναι το κοινωνικό ον. Η ζωή του, ακόμα κι αν δεν εμφανίζεται με την άμεση μορφή κοινοτικές ζωής σε κοινωνία με άλλους, είναι λοιπόν έκφραση και επιβεβαίωση της κοινωνικής ζωής. Η ατομική και η ειδοποιός ζωή του ανθρώπου δεν διαφέρουν, όσο κι αν - πράγμα αναπόφευκτο - ο τρόπος ύπαρξης του ατόμου είναι ένας πιο ιδιαίτερος ή πιο γενικός τρόπος της ζωής του είδους ή η ζωή του είδους είναι μια πιο ιδιαίτερή πιο γενική ατομική ζωή [...] Ο άνθρωπος, στο βαθμό που μπορεί να είναι ιδιαίτερο άτομο - και ακριβώς αυτή του η ιδιαιτερότητα τον κάνει άτομο και πραγματικό ατομικό κοινωνικό ον - είναι και ολότητα, η ιδανική ολότητα, η υποκειμενική ύπαρξη της θεωρημένης και βιωμένης κοινωνίας για τον εαυτό της».

(ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ)

*Η επανάσταση ξεκινάει από εμάς και καταλήγει πάλι σε εμάς. Εμείς είμαστε η αφετηρία της επανάστασης, εμείς είμαστε η ίδια η επανάσταση ( παρ’ όλα αυτά, δεν είμαστε και λήξη της επανάστασης, καθώς η επανάσταση δεν έχει λήξη…) Μοναδικό επαναστατικό υποκείμενο είναι ο εαυτός μας. Επαναστατούμε, όχι αποδεχόμενοι μια επιβαλλόμενη –από τα πάνω- συλλογική ταυτότητα (προλετάριος, μετανάστης κλπ), αλλά αρνούμενοι τους επιβαλλόμενους ρόλους. Επαναστατούμε ως συλλογικότητα ατομικιστών.

Ασύμμετρη Απειλή

Ο ατομικισμός είναι η μόνη ορθή επαναστατική βάση. Μέσω του ατομικισμού θα επιτευχθεί η αναρχική κοινωνία.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ Π. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ , Β. κ N. ΠΑΛΑΙΩΚΟΣΤΑ , Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ , Γ. ΒΟΥΤΣΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ

Η ΔΕΘ , η αντιπληροφόρηση και τα κεντρικά επικοινωνιακού χαρακτήρα

Όπως όλοι -όσοι διαβάζετε και όσοι γράφουμε σε αυτή την έκδοση τουλάχιστον- γνωρίζουμε , το ουσιαστικότερο μέσο αντιπληροφόρησης στην χώρα στην οποία κατοικούμε είναι το ιντυμίντια Αθήνας. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προσπαθήσουμε είτε συνειρμικά είτε άμεσα να συνδιάσουμε κάποια γεγονότα προκειμένου να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα σχετικά με την αντιπληροφόρηση , την αντικειμενικότητα της και τον τρόπο λειτουργίας του ιντυμίντια.

Τα πρόσφατα γεγονότα που έχουν αποκρυφθεί ή έχουν προβληθεί αντιστρόφως από τα κοινά ΜΜΕ είναι : Η σύλληψη του ληστή Β. Παλαιοκώστα και συντρόφων ως συνεργούς του καθώς και τα γεγονότα της ΔΕΘ.
Σύμφωνα λοιπόν με την κοινή λογική το ιντυμίντια είναι ένα μέσο που προσπαθεί να παρουσιάσει μία εναλλακτική πλευρά των γεγονότων [προσπαθώντας να αναδείξει τον ελευθεριακό τους χαρακτήρα] . Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι το ιντυμίντια , λογικά , θα έπρεπε να προβάλει (ή να παρουσιάσει καλύτερα) το ουσιαστικό πρόσωπο του ληστή του συστήματος Β. Παλαιοκώστα ή να παρουσιάσει τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις πορείες της ΔΕΘ χωρίς να επαναλαμβάνει κλισέ των μέσων μαζικής αποβλάκωσης .

ΔΕΘ: αμφιβολίες για τη χρονολογία και οι συλληφθέντες που ξεχάστηκαν!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα ανάποδα. Εισερχόμενοι στον διαδικτυακό χώρο του ιντυμίντια , στην πρώτη σελίδα βλέπουμε τα λεγόμενα "κεντρικά" , τα σπουδαιότερα και σημαντικότερα τρέχοντα θέματα. Όπως είναι λογικό λοιπόν , υπάρχει "κεντρικό" που αφορά τη ΔΕΘ. Διαβάζοντας λίγο το κεντρικό έφτασα σε σημείο να κοιτάξω την ημερομηνία του υπολογιστή μιας και δεν βλέπουμε καμία αναφορά στη φετινή ΔΕΘ και στα γεγονότα της 6ης Σεπτέμβρη , αντίθετα γίνεται αναφορά στα περσινά γεγονότα. Παράλληλα στην πολιτική δημοσίευσης του μέσου διαβάζουμε ότι μεταξύ άλλων κρύβονται και οι δημοσιεύσεις που:

* Είναι εμφανώς ψευδείς, παραπλανητικές ή συκοφαντικές
Σαν χώρος αντιπληροφόρησης και διαδραστικής ενημέρωσης δεν είναι δυνατόν να συντηρούμε και να διαδίδουμε παραπλανητικές, ψευδείς, συκοφαντικές ή κατασκευασμένες ειδήσεις.

Ενώ στα τοπικά νέα τα ψεύδη δίνουν και παίρνουν με μέλη "αναρχικών" κινήσεων να κατηγορούν συντρόφους για τη δράση τους και να αμφιβάλλουν για την πολιτική τους ταυτότητα. Παράλληλα , εάν και έχουν δημοσιευθεί 3-4 αναλύσεις και σχολιασμοί των γεγονότων της ΔΕΘ καμία δεν έχει μπει στο κεντρικό . Όπως επίσης εάν και έχει ζητηθεί , δεν δημοσιεύθηκε ποτέ το κάλεσμα για συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του Σαββάτου.

Ένα κεντρικό που δεν έγινε ποτέ !

Δεν είναι όμως το μόνο γεγονός που έχει κρυφτεί από τα κεντρικά. Θυμόμαστε όλοι την υπόθεση της σύλληψης του σ. Βαγγέλη Μποτζατζή και την δίωξη άλλων τριών συντρόφων , καθώς και την υπόθεση Τσουραπά-Κοντορεβυθάκη . Όλοι αυτοί είναι σύντροφοι και οι υποθέσεις τους έγιναν κεντρικό στο Ιντυμίντια . Μήπως όμως η Σ.Ο. του ιντυμίντια κάνει διακρίσεις στους συντρόφους ή φοβάται να ασχοληθεί με λεπτά ζητήματα ; Δεν υπάρχει κεντρικό για την υπόθεση του Παλαιοκώστα και των δύο συντρόφων μας. Μήπως αυτοί οι σύντροφοι ξεπέρασαν κατά πολύ τα εσκαμμένα που ορίζει η Σ.Ο. σχετικά με την αποδοχή των επαναστατικών πράξεων; Κατά την ταπεινή μας και συντροφική πάντα άποψη θεωρούμε τον τρόπο δράσης της Σ.Ο. λανθασμένο και όχι τον τρόπο δράσης των συντρόφων μας.

Ένα κεντρικό που δεν θα έπρεπε να γίνει...!

Και σαν να μην έφτανε αυτό .. αμέσως μετά τη ΔΕΘ ακολουθεί ένα ακόμη τρισάθλιο κεντρικό , όχι αυτή τη φορά λόγο έλλειψης πληροφοριών όμως.. η ίδια του η ύπαρξη είναι εντελώς αμφιλεγόμενη (όπως και το γεγονός στο οποίο αναφέρεται) : Το σπάσιμο του αποκλεισμού της γάζας από την Free Gaza Movement

Όπως πληροφορηθήκαμε επισκεπτόμενοι τη σχετική ιστοσελίδα, η Free Gaza Movement είναι (συνοπτικά) μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, με έδρα την Καλιφόρνια, και η μόνη διοργανώτρια της αποστολής. Το εγχείρημα στοίχισε 550.000 δολάρια, καλύφθηκε από την πλειονότητα των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης και μετέφερε βουλευτές, πολιτικούς, υψηλά ιστάμενους, επιχειρηματίες, στρατιώτες του... πολέμου του Κόλπου, ρωμαιοκαθολικές... μοναχές (όλοι αυτοί μάλιστα έτυχαν «πριγκηπικών» υποδοχών από τους κατά τόπους φορείς), αλλά ούτε ΕΝΑ ψίχουλο τρόφιμα ούτε ΕΝΑ σωληνάριο φάρμακα για τη δοκιμαζόμενη Γάζα...

Το θέμα βέβαια προκάλεσε και διαμάχες στα εσωτερικά της Σ.Ο. [δεν μπορεί πια όλοι να είναι τόσο κατευθυνόμενοι ] . Βλέπουμε λοιπόν στο θέμα που ανοίχτηκε στο φόρουμ του ιντυμίντια σχετικά με το συγκεκριμένο κεντρικό κάποιο μέλος της ομάδας να αντιδρά , και τελικά κάποια (ή κάποιο.. απλά δεν θέλω να γίνομαι τόσο κακός) μέλη της ομάδας να αποφασίζουν μόνα τους για το κεντρικό , υποστηρίζοντας ότι "οι αντιδρώντες πλέον εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους".

Τελικά το κεντρικό έγινε και κάποιοι ικανοποιήθηκαν. Ποιοι όμως;

ΔΕΘ 2008: Επειδή δεν είμαστε ικανοποιημένοι ούτε καν απ' τα "δικά μας" μέσα.

Κάλεσμα για ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία απ' την καμάρα το Σάββατο 06/09 στις 18.00 . Όλες οι γνωστές φάτσες ήταν εκεί. Από την Α.Κ. μέχρι το ΚΚΕ Μ-Λ . Η Α.Κ. με τη συλλογικότητα "πολίτες κατά του λιθάνθρακα" αποφασίζουν να πορευτούν μόνοι τους - χωρίς να διατυπώσουν βέβαια τους λόγους που τους οδήγησαν σε αυτή τους την απόφαση- μάλλον όμως ενοχλήθηκαν πολύ από την ύπαρξη κι άλλων αναρχικών στην συγκέντρωση (ναι και οι αλφακαπίτες αναρχικοί είναι , μην μπερδεύεστε ) . Ξεκινώντας περίπου στις 6.40 μας άδειασαν τη γωνιά ενώ κανένα τέταρτο αργότερα ξεκίνησε και ο κύριος πυρήνας της ανεξάρτητης πορείας. Με ένα black block να χει δημιουργηθεί πίσω από το πανό της Ε.Σ.Ε. . Από την έναρξη κιόλας της πορείας δεν φάνηκε κανένας μπάτσος , παράλληλα πραγματοποιήθηκε επίθεση σε διάφορους καπιταλιστικούς στόχους και τράπεζες (λεϋλασίες καταστημάτων έσπευσαν να πουν ορισμένοι μεγαλοαναρχικοί του ιντυμίντια) . Στο ύψος της Τσιμισκή εμφανίζονται ΜΑΤάδες οι οποίοι μας την πέσαν με δακρυγόνα και κροτίδες ενώ ορισμένοι μάζεψαν αρκετές γκλοπιές . Μέσα στον πανικό και δεχόμενοι την αρνητική διάθεση ορισμένων μπλοκ που συμμετείχαν στην πορεία διαλυόμαστε στα στενά. Στην Ιπποδρομίου συλλαμβάνονται 13 σύντροφοι οι οποίοι οδηγούνται στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα. Συνεχίζεται ένα είδος κλεφτοπόλεμου όταν ταυτόχρονα η Α.Κ. παίζει συμβολικά παλουκιές με τα ΚΝΑΤ για περίπου 1 λεπτό (αρκετός χρόνος για να γίνει πρώτο θέμα στα μέσα "μας" ) . 200 περίπου συμμετέχοντες στο black block καταλήγουν στην Καμάρα από την οποία εκείνη τη στιγμή διέρχεται πορευόμενο μπλοκ ένστολων μπάτσων . Οι μπάτσοι δεν γλυτώνουν το πέσιμο και τρων αρκετές πέτρες . Οπισθοχωρούν για λίγο και επιστρέφουν με αρκετούς ΜΑΤάδες γεγονός που ανάγκασε τους συντρόφους να τρέξουν στα στενά πάνω απ' τη Ρότοντα (τουλάχιστον μέχρι εκεί φτάσαν μπάτσοι) ενώ κατασκεύασαν πρόχειρα οδοφράγματα για να ξεφύγουν από τους διώκτες τους. Οι ασφαλίτες γυρόφερναν όλο το βράδυ στο κένρο , στα πανεπιστήμια και στην Άνω Πόλη και πραγματοποιήθηκαν αρκετές εξακριβώσεις και έλεγχοι . Τα γεγονότα τελείωσαν εκεί , ή τουλάχιστον εκεί τελείωσαν τα γεγονότα που θα αφορούσαν οποιονδήποτε απέχει από τέτοιου είδους δράσεις.. ο πόλεμος συνεχίζεται.
Α! οι συλληφθέντες είναι ελεύθεροι , ενώ το δικαστήριο τους πήρε αναβολή για τις 19/09 αλληλεγγύη σε όλους τους. Λευτεριά σε όλους μας..

Καλοκαιρινές Διακοπές ... Για Πάντα

"Είμαστε Όλοι Γκρούβαλοι"
ή
"ΙΚΑΡΙΑ , ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ"

Αργήσαμε βέβαια να εκδώσουμε τον τουριστικό μας οδηγό , αλλά σας τον παρουσιάζουμε τώρα. Μετά την "Ικαριάδα" , τα ελικόπτερα , τα αεροπλάνα και τους οϋκάδες , αποφασίσαμε να επισκεφθούμε κι εμείς το φημισμένο κόκκινο νησί. Οπότε αυτό που σας παρουσιάζουμε είναι ένα είδος ριβιού.
Η Ικαρία είναι το πρώτο νησί πανελλαδικά που "κυβερνάται" ή καλύτερα .. καθοδηγήται από ούτε έναν , ούτε δύο αλλά τρεις "κομμουνιστές" δημάρχους ( ! ) . Οι 8.000 περίπου κάτοικοι του νησιού επηρεασμένοι από τους εξόριστους κομμουνιστές που στο παρελθόν έχουν πατήσει το πόδι τους στο νησί , εξακολουθούν να ψηφίζουν υπέρ του "Κ"ΚΕ.
Αυτό που περιμέναμε να δούμε με την άφιξή μας στο νησί ήταν ένα εναλλακτικό ελληνικό μέρος που δεν θα είχε υποστεί το τουριστικό πλιάτσικο. Πέσαμε βέβαια λίγο έξω , ειδικά την πρώτη μας νύχτα εκεί αφού την βγάλαμε στη χώρα του νησιού , τον Αγ. Κήρυκο . Μία περιοχή που έχει κατασπαραχθεί , όχι από τουρίστες αλλά από τους ντόπιους μικροαστούς κατοίκους που προσβλέπουν στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής τους χτίζοντας κλαμπς και μπιτς μπαρς (τα οποία βέβαια δεν έχουν καμία ουσιαστική αποδοχή) .
Την δεύτερη μέρα -όπως και όλες τις υπόλοιπες- την περάσαμε στη βόρεια πλευρά του νησιού όπου φτάσαμε μετά κόπων και βασάνων μέσω του μοναδικού δρομολογίου που υπήρχε. Φτάσαμε λοιπόν στον Αρμενιστή , υπέροχη τοποθεσία , με έναν οικισμό χτισμένο αμφιθεατρικά στο μικρό του λιμάνι , λίγο μακρύτερα η παραλία του Αρμενιστή η οποία φυσικά -λόγω της ομορφιάς της- δεν γλύτωσε από τα νύχια των εκμεταλλευτών [όπως ανακαλύψαμε αργότερα , η χρήση των κατά τ'άλλα άθλιων ομπρελών κόστιζε 8 ευρώ] . Ακριβώς δίπλα της , η πιο τουριστική παραλία του νησιού (το λεν και το περηφανεύονται οι κάτοικοι) , η Μεσακτή , πρόκειται για παραλία με υπέροχη θάλασσα και κύματα που εμπνέουν σέρφερς [!] . Την παραλία όμως οικειοποιείται ένα μπιτς μπαρ που φέρει καραϊβικό όνομα [επίσης 8 ευρώ..] .
Κύριος σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου , ωστόσο , δεν είναι η παρουσίαση των τουριστικών περιοχών του νησιού αλλά η παρουσίαση της παραλίας του Να και των γκρούβαλων . Γκρούβαλοι στην τοπική διάλεκτο είναι οι νεοχίπιδες που έχουν κατακλείσει την παραλία του Να δίνοντας μία άλλη χροιά στο νησί. Κατασκηνώνουν στην παραλία και μέσα στα δέντρα και γενικά την βγάζουν τσάμπα. Άγνωστης καταγωγής και προέλευσης οι γκρούβαλοι μπορεί να είναι πολιτικά συνειδητοποιημένοι λάτρεις ενός αναρχοχίπικου τρόπου ζωής ή ίσως γόνοι πλουσιοκρατών . Οι γκρούβαλοι λοιπόν , όταν δεν αράζουν στην παραλία του Να συχνάζουν ή στα ρεμπετάδικα του Αρμενιστή , ή στα καφενεία των Ραχών (όπου τα πάντα λειτουργούν μόνο τη νύχτα) , ενώ η πιο άμεση επαφή τους με τους ντόπιους και τους τουρίστες γίνεται στα φημισμένα επίσης πανηγύρια του νησιού όπου μπορεί να φαν και ξύλο αν παραβούν τα εσκαμμένα.
Θα ήθελα να κλείσω αυτό το ριβιού με το σχολιασμού ενός συμβάντος στην Νικαριά [όπως αυτό δημοσιεύτηκε στην εφ. Βαβυλωνία]
Σε ένα από τα πανηγύρια της ικαρίας , ένας κλασσικός νεοέλληνας τουρίστας απολάμβανε το παγωτό του σε ξυλάκι, όταν του συνέβη το εξής αναπάντεχο. Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι, γκρουβαλίνα, τον πλησιάζει και του λέει με αφοπλιστική αφέλεια:
-Να γλείψω λίγο; (Εννοώντας το παγωτό)
-Παρ'το όλο , της απαντάει με αμηχανία ο τουρίστας . (Εννοώντας κι εκείνος το παγωτό) . Στη θέση του πολλοί θα απαντούσαν το ίδιο. Γιατί όμως;
Είναι απλό. Η ερώτηση της μικρής γκρουβαλίνας συνιστά γροθιά στο στομάχι του μοντέρνου νεοέλληνα. Στον αποστειρωμένο κόσμο των υποχόνδριων μικροαστών, αυτή είναι ένα μικρόβιο με μορφή ανθρώπου, στη θέα της οι περισσότεροι δυσφορούν.
Και γενικότερα , όμως , στην εποχή μας , η σιχαμάρα του ενός ανθρώπου για τον άλλον έχει αυξηθεί επικίνδυνα. Κατά ένα περίεργο τρόπο η καπιταλιστική "ανάπτυξη" τύπου Φρήντμαν , Θάτσερ , Ρήγκαν , Μητσοτάκη , Σημίτη και Καραμανλή επιδρά στον βαθμό σιχαμάρας που αισθανόμαστε οι άνθρωποι μεταξύ μας και τον απογειώνει. Μια ματιά , ελάχιστα κάτω απο την επιφάνεια , στις αντίστοιχες κοινωνίες , αρκεί για να το αποδείξει.
Για τον λόγο αυτό , μου προκαλεί , πλέον , μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι οι άνθρωποι συνεχίζουμε να φιλιόμαστε μεταξύ μας , κάνοντας βέβαια από μέσα μας τον χαρακτηριστικό μορφασμό της σιχασιάς ...

Υ.Γ.1 : Καλώς εχόντων των πραγμάτων , του χρόνου το Σεπτέμβριο σε αυτή τη σελίδα θα υπάρχει ριβιού για το ξακουστό ηφαίστειο του αιγαίου στους κύκλους των γκρούβαλων .
Υ.Γ.2 : Στην Νικαριά τελικά περάσαμε υπέροχα , αλλά μάλλον τον ρόλο της τον παίζει η καλή παρέα =]

Περι Ιδιοκτησίας

Για την καπιταλιστική ιδιοκτησία [ Πωλ Λαφάργκ ] - (Ιούνης 1903)

Η ατομική ιδιοκτησία μπορεί να υπάρξει μονάχα σ' ένα πρωτόγονο στάδιο της ανθρώπινης ζωής, μιας και εξαιτίας των διαλεκτικής φύσης της είναι ταυτόχρονα το προϊόν της εργατικής δύναμης του παραγωγού της κι επίσης το εργαλείο αναπαραγωγής της. Αυτά τα δύο ποιοτικά χαρακτηριστικά, θεωρούμενα ως σύμφυτα και αξεχώριστα της ατομικής ιδιοκτησίας, έχουν αφήσει τόσο έντονο το στίγμα τους στον ανθρώπινο νου που οι απολογητές του καπιταλισμού θεωρούν ηλιθιωδώς πως η περιουσία είναι η ανταμοιβή του μόχθου. Παρά ταύτα η καπιταλιστική παραγωγή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον όταν η ατομική ιδιοκτησία αποχωρίζεται από τις δύο θεμελιώδεις συνιστώσες της που τη δικαιολογούν. Η ατομική περιουσία είναι ακόμα, πράγματι, αποτέλεσμα του μόχθου, δεν ανήκει όμως πια στους εργάτες που τη δημιουργούν. Τα παραγωγικά μέσα (γη, μηχανήματα, ορυχεία κλπ) δεν αποτελούν ιδιοκτησία των μισθωτών εργατών που τα χρησιμοποιούν αλλά των καπιταλιστών που ούτε τα δημιούργησαν ούτε τα χρησιμοποιούν. Η καπιταλιστική ιδιοκτησία, κατά συνέπεια, δεν εκδηλώνει τις δυο συνιστώσες της ατομικής ιδιοκτησίας. Οι οικονομολόγοι, οι ηθικολόγοι, οι φιλόσοφοι και οι πολιτικοί πασχίζουν να σουλουπώσουν τη διαφορά με δικαιολογίες. Όντες ανίκανοι να προσδώσουν στον καπιταλιστή τον χαρακτήρα παραγωγού, του χαρίζουν την ιδιότητα του επιχειρηματία: Ο πλούτος του είναι λοιπόν αποτέλεσμα συσσώρευσης, θα πούνε. Αλλά, καθώς ο ίδιος δεν συμμετέχει στην εργασία, θα πρέπει λοιπόν να συσσωρεύει από τον μόχθο των άλλων , με άλλα λόγια, να κλέβει από τους εργάτες ένα μέρος από τους καρπούς του μόχθου τους, για να πλουτίσει ο ίδιος. Το επιχείρημα της συσσώρευσης λοιπόν είναι τόσο γελοίο όσο και άβολο, οπότε οι σημαντικότεροι πολιτικοί θα δώσουν γενναιόδωρα στον καπιταλιστή την ιδιότητα του διαχειριστή της εργασίας, του επικεφαλής της επιχείρησης, που μέσα από μια ιδιοφυή συνεργασία με τη μάζα των μισθωτών εργατών, κέρδισε τα πλούτη του. Όμως, απαντούν οι σοσιαλιστές, μιας και αυτές οι αρετές δεν ανήκουν στον καπιταλιστή αλλά στους μάνατζερς και τους τεχνοκράτες του, δεν μπορούν να δικαιολογούν τον δικό του πλουτισμό. Τότε, φτάνοντας στα ακρότατα της εφευρετικής τους διάνοιας, μετασχηματίζουν τις αμφιλεγόμενες αρετές του καπιταλιστή σε μια μεταφυσική οντότητα. Είναι λοιπόν η πιθανότητα, η τυφλή τύχη που τον καθιστά ιδιοκτήτη της περιουσίας. Η εμφάνιση των συνεταιριστικών επιχειρήσεων διαλύει αυτή τη μυθολογία, που τόσο επιμελώς διατηρείται, παρ' όλες τις αποδείξεις περί του αντιθέτου. Ο καπιταλιστής που κατέχει μετοχές μιας επιχείρησης δεν έχει την παραμικρή σχέση με την παραγωγή. Ενδέχεται να αγνοεί πλήρως που διεξάγεται αυτή, ή ποια είναι η μορφή της. Λαμβάνει τα μερίσματά του και αυτό είναι το μόνο που αντιλαμβάνεται. Η συνεταιριστική επιχείρηση σπάει τα τελευταία δεσμά που ενώνουν τον ιδιοκτήτη με την ιδιοκτησία του, αποπροσωποποιεί την ιδιοκτησία. Οι μετοχές μιας συνεταιριστικής επιχείρησης μπορεί να ανήκουν στον έναν, στον άλλον, μπορεί να αλλάζουν χέρια κάθε μέρα στο χρηματιστήριο, τα εργοστάσια όμως συνεχίζουν την παραγωγή σαν να μην αλλάζει τίποτα. Οι συνεταιριστικές επιχειρήσεις που δημιουργούν ένα είδος συλλογικής ιδιοκτησίας των μετόχων, αποδεικνύουν εν τέλει την απόλυτη αχρηστία της καπιταλιστικής παραγωγής και δείχνουν ξεκάθαρα την παρασιτική φύση της καπιταλιστικής τάξης. Δεν είναι οι κατέχοντες αλλά οι μη-κατέχοντες που αποδεικνύονται χρήσιμοι στο πεδίο της καπιταλιστικής παραγωγής. Η κοινωνική επανάσταση βέβαια θα φροντίσει για την εξάλειψη των καπιταλιστικών παρασίτων.

(το μετεφρασμένο κείμενο του Πωλ Λαφάργκ, γαμπρού του Κ. Μαρξ και συγγραφέα της γνωστής μπροσούρας "Το δικαίωμα στην Τεμπελιά", μας παραχωρήθηκε από το αρχείο των "εκδόσεων για τη διάδοση της μεταδοτικής λύσσας)

Το θέμα βέβαια είναι με ποιο τρόπο θα μπορέσει μία κοινωνική επανάσταση να οδηγήσει στην εξάλειψη των καπιταλιστικών παρασίτων. Η δράση και οι απόψεις του καθενός σίγουρα διαφέρουν . Όμως ας μην παραλογιζόμαστε σύντροφοι , το σύστημα πρέπει να καταστραφεί από τις ρίζες του . Και οι ρίζες του καπιταλιστικού συστήματος δεν είναι άλλες από τους ίδιους τους καπιταλιστές και τις επιχειρήσεις που διαχειρίζονται . Στον όρο βέβαια των επιχειρήσεων δεν εντάσσω τους εργαζομένους οι οποίοι γίνονται θύματα εκμετάλλευσης . Η καταστροφή όμως του πλούτου των καπιταλιστών θα εξισορροπήσει την κατάσταση και την τώρα διαφορά μεταξύ εχόντων και μη-εχόντων από την μία , ενώ από την άλλη θα διασφαλίσει την κατάπτωση και καταστροφή του καπιταλιστικού συστήματος το οποίο μέσω των επιχειρήσεων παρασιτεί πάνω στην εργατική τάξη. Αρκεί βέβαια να μπορέσει ο επαναστάτης να διατηρήσει μελλοντικά αυτή την ισορροπία ( εφαρμόζοντας πλέον στην πράξη την αναρχική θεωρία) .

Σταδιακά , λοιπόν , οι καρδιές των ανθρώπων που ανήκουν σε εκείνες τις τάξεις που υφίστανται την εκμετάλλευση γεμίζουν με μίσος. Και όταν μιλάω για εκμετάλλευση μπορώ να δώσω παραδείγματα. Ο εργαζόμενος 8 ώρες τη μέρα στην nike δεν έχει χρήματα για να αγοράσει ούτε καν immitation nike παπούτσια . Ο χτίστης των μεγαλύτερων οικισμάτων στα οποία πρόκειται να διαμείνουν μεγαλοκαπιταλιστές κατοικεί με την οικογένειά του σε ένα χώρο 30 τετραγωνικών. Ο εργάτης στη ζυθοποιία της amstel δεν έχει χρόνο (ούτε χρήμα φυσικά) για να μπορέσει να πιει μία μπύρα με τους συντρόφους του έξω από το εργοστάσιο. Σε αντίθεση με τους μεγαλοκαπιταλιστές-μετόχους που φορώντας τα ακριβότερα παπούτσια τις αγοράς , πίνουν σαμπάνιες με τους ομοίους τους στις βίλλες τους ενώ ταυτόχρονα πλουτίζουν χωρίς να καταβάλουν τον παραμικρό κόπο.
Όλοι λοιπόν οι εργαζόμενοι οφείλουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια τους χωρίς απλώς να απαιτούν υψηλότερους μισθούς και χαμηλότερη φορολόγηση. Οφείλουν να καταστρέψουν ό,τι τους καταστρέφει. Οφείλουν να σταθούν ενάντιοι στο καπιταλιστικό σύστημα και να πάρουν πίσω ότι τους ανήκει. Γι'αυτό σύντροφοι , μην περιμένετε κάποια μεταθανάτια τιμωρία των εκμεταλλευτών σας. Καταστρέψτε τώρα ότι σας καταστρέφει.
Σε κάθε γειτονιά υπάρχουν σούπερ μάρκετ με προϊόντα τα οποία σας ανήκουν. Χωρίς να το καταλαβαίνετε.. καταβάλετε κόπο και χρόνο από τη ζωή σας για να παραχθούν αυτά τα προϊόντα τα οποία αργότερα καλείστε να αγοράσετε προκειμένου να επιβιώσετε.

Η κλοπή είναι η αποκατάσταση, η απ-αλλοτρίωση της ιδιοκτησίας. Αντί να κλειστήτε σ'ένα εργοστάσιο που να μοιάζει με φυλακή, αντί να παρακαλάτε γι αυτό που δικαιούστε, προτιμήστε να σταθήτε όρθιοι και να αντιμετωπίσετε τους εχθρούς σας πρόσωπο με πρόσωπο, να κάνω πόλεμο στους πλούσιους, να επιτεθήτε στα καλούδια τους. Καταλαβαίνω βέβαια ότι θα προτιμούσατε να εχετε τους εαυτούς σας κάτω από τους νόμους τους. Να παράγετε, σαν καλοί και υπάκουοι εργάτες, πλούτο σε αντάλλαγμα με έναν ασήμαντο, γελοίο μισθό, και όταν το κορμί σας θα έχει χρησιμοποιηθεί και το μυαλό σας αχρηστευτεί, να σας πετάξουν σε κάποια βρώμικη γωνία του δρόμου. Τότε δεν θα μπαίνατε στον κόπο να αποκαλέσετε τον εαυτό σας «κυνικό κακοποιό» αλλά μάλλον «τίμιο εργαζόμενο». Με πόσο κολακευτική ευγνωμοσύνη θα κρεμούσατε το μικρό μετάλλιο της εργατικότητας στο λαιμό σας. Οι παπάδες υπόσχονται τον παράδεισο στα πρόβατά τους. Αυτοί είναι πολύ πιο συγκεκριμένοι: υπόσχονται απλά μικρά κομματάκια χαρτί.

Θα έπρεπε να ευχαριστήσετε τους αφέντες σας για αυτή την πράξη τους. Αλλά είστε βέβαιοι ότι προτιμάτε να μετατρέψετε τους εαυτούς σας σε ρομπότ .. σε μηχανές ... οι οποίες θα διακατέχονται από την αρετή του σεβασμού απέναντι στην ιδιοκτησία αγνοώντας ουσιαστικά ότι οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες ;

Από την άλλη , αυτή η αρετή πλέον γίνεται κτήμα όλο και περισσότερων πολιτών-ανθρώπων μετατρέποντας τους έτσι στους καλύτερους μπάτσους .
Βουτάτε λοιπόν σύντροφοι αλλά και γενικά άνθρωποι ότι σας ανήκει , χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές.

Κληρονομιά του αναρχικού επαναστάτη είναι η έννοια της εξέγερσης, ή της διάδοσης και δημιουργίας εξεγέρσεων για τους σκοπούς της απελευθέρωσης. Αυτό μπορεί να πάρει πολλές μορφές, αλλά ο μετασχηματισμός (reform) του συστήματος της κυριαρχίας δεν μπορεί να περνιέται για επαναστατικός. Αν και οι περισσότερες δράσεις που πραγματοποιούν οι αναρχικοί θεωρούνται μη-βίαιες, δεν μπορεί να τεθεί περιορισμός στην αντίστασή μας. Ως αναρχικοί, πρέπει να αρνηθούμε απόλυτα κάθε ιδεολογικό ή φιλοσοφικό πρότυπο αντίστασης. Η φυσική αλληλεπίδραση με την εξουσία πρέπει να ξεπεράσει την παθητικότητα και το συμβολικό. Στην πραγματικότητα, πολλοί αναρχικοί αγκαλιάζουν την επαναστατική βία σαν μια αναγκαία αντίδραση στην καταπίεση. Όπου κι αν κοιτάξουμε στο φυσικό κόσμο θα δούμε ότι η αυτό-άμυνα είναι ενστικτώδης. Αυτό δεν μπορεί να ξεπεραστεί με υποθετικά ιδεώδη. Είναι σημαντικό να αμφισβητούμε τους ιδεολογικούς περιορισμούς που προκύπτουν από μια ακραία προνομιούχο θέση. Οι περισσότεροι άνθρωποι στη γη δεν έχουν την άνεση να αποφασίσουν για την πιο «ορθολογική» απάντηση στην κυριαρχία, και συχνά είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Δεν είναι ζήτημα ατομικής προτίμησης ή ιδεολογικής καθαρότητας. Είναι ζήτημα DO OR DIE. Με αυτά δεν θέλουμε να πούμε ότι ο καθένας είναι αναγκασμένος να εμπλακεί στη βίαιη αντίσταση, παρά μάλλον, να παραδεχτεί ότι υπάρχει, ότι είναι δίκαιη (σε πολλές περιπτώσεις), και δε θα 'πρεπε να καταδικάζεται. Η πολύμορφη επαναστατική βία, είναι μια αναγκαία απάντηση στη θεσμοθετημένη βία του συστήματος, και απαραίτητη για τη συνέχιση της ζωής. Και ναι, θέλουμε να γλύψουμε τις πληγές που μας προκάλεσε αυτό το ταξίδι θανάτου που αποκαλούμε πολιτισμό, αλλά δε θα κλείσουν μέχρι να σταματήσουμε την μόλυνση της καταπίεσης. Όπως πρότεινε ο Franz Fannon, υπάρχει κι ένα είδος κάθαρσης που βαθαίνει τη σύνδεση ανάμεσά μας, στη πράξη της εξέγερσης και τη φυσική αφαίρεση του καταπιεστή μας. Όσο κι αν κάποιοι δε θέλουν να δουν μαζί μας τι υπάρχει στο πάτο της κάνης ενός όπλου, αυτό, δεν παύει να είναι εκεί, κι εμείς οφείλουμε να ανταποκριθούμε, αγωνιζόμενοι για την αυτό-άμυνα και την απελευθέρωση.

Ας έρθει η αναρχία...


Σύνδεσμοι:
http://www.geocities.com/anarcores/sabotage.html

Οι σύγχρονοι Ρομπέν του... καπιταλισμού

Aφοί Παλαιοκώστα

...Δύο αδέρφια από το Μυριόφυλλο Τρικάλων που αντιστάθηκαν στους εξουσιαστές...

Πλέον και οι δυο στα κελιά της δημοκρατίας μας κατηγορούμενοι -αμφότεροι- για τις επαναστατικές τους δράσεις. Από την ιστορία βέβαια δε θα μπορούσαν να λείπουν άτομα του αναρχικού χώρου οι οποίοι κατηγορούνται λόγω των φιλικών τους σχέσεων με τον ληστή Β. Παλαιοκώστα (είναι γνωστή η τάση των διωκτικών αρχών να προσπαθεί διαρκώς να εμπλέκει αναρχικούς σε υποθέσεις της προκειμένου να ξεμπερδεύει απο δαύτους ) . Πιο συγκεκριμένα η βορειοελλαδίτικη παρέα κατηγορείται για συμμετοχή στην απαγωγή του καπιταλιστή Γ. Μυλωνά. Λίγοι όμως έχουν θέσει στον εαυτό τους το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: Ποιος είναι τελικά ο επικίνδυνος ;

Και ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο αντικειμενικά , μακριά από της επιρροές των δελτίων ειδήσεων.

Ένα κρας τεστ θα διαφώτιζε την κατάσταση.

Γ. Μυλωνάς

Πρόεδρος του συνδέσμου βιομηχάνων βορείου ελλάδος (μεγαλοκαπιταλιστής δηλαδή που έχει στη δούλεψη του εκατοντάδες εργαζομένων οι οποίοι δουλεύουν σκληρά καθημερινά προκειμένου το αφεντικό τους να αυξάνει την αξία της περιουσίας του)

Εκμεταλλευτής ανθρώπων που έχουν ανάγκη χρημάτων για επιβίωση , απαιτεί από αυτούς την ενοικίαση των ζωών τους στον ίδιο. Τους εξασφαλίζει την επιβίωση , εφόσον οι συγκεκριμένοι ζουν για πάρτη του. (Αν δεν θεωρείται αυτό απαγωγή τότε τί είναι;)

Παράλληλα ο Μυλωνάς προφανώς βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με όλους τους κρατικούς και κομματικούς φορείς που εξουσιάζουν και τον τόπο στον οποίο κατοικούμε αλλά και γενικά (τουλάχιστον ) τα Βαλκάνια . Θα πείτε "που το κακό σε αυτό;" . Σκεφτείτε όμως ότι η συνεργασία προφανώς δεν είναι μονόπλευρη , ο μυλωνάς ενισχύει οικονομικά τους κρατικούς και κομματικούς φορείς οι οποίοι με τη σειρά τους τον ενισχύουν νομικά και πολιτικά.

"Απαγωγείς"

Oι αδερφοί Παλαιοκώστα ήταν ληστές τραπεζών (αυτό σημαίνει ζημιά στο σύστημα ) τι είπαμε για τον μυλωνά? συνεργασία με τους εξουσιαστές..

Επίσης συνήθιζαν να βοηθούν οικογένειες που είχαν πραγματική ανάγκη χρημάτων (αυτό σημαίνει κοινωνική αλληλεγγύη) τι είπαμε για τον μυλωνά; εκμεταλλευτής...

Τέλος , οι αναρχικοί που κατηγορούνται για την ίδια υπόθεση ήταν ιδεολόγοι επαναστάτες αντικαπιταλιστές και αντιεξουσιαστές. Τι ήταν ο Μυλωνάς; μεγαλοκαπιταλιστής που έχει στη δούλεψη του εκατοντάδες εργαζομένων οι οποίοι δουλεύουν σκληρά καθημερινά προκειμένου το αφεντικό τους να αυξάνει την αξία της περιουσίας του.

Ποιος μίλησε για απαγωγή λοιπόν...;

Σύνδεσμοι:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=904428
http://halastor.blogspot.com

Blog is up again

Λίγα λόγια για μια νέα αρχή

Από το συνοικιακό περίπτερο της γειτονιάς του , από το σαλόνι του σπιτιού του , από το δωμάτιο του , από όλους τους χώρους στους οποίους πατάει το πόδι του ο καταναλωτής δέχεται διαρκώς και αδιαλείπτως πληροφορίες τις οποίες επεξεργάζεται και διαμορφώνει μία γενική εικόνα για την κατάσταση γύρω του , διαμορφώνει τη δική του κοσμοθεωρία και οδηγήται σε αποφάσεις για τις ενέργειες και τις δράσεις που θα πραγματοποιήσει. Παρ' ότι λοιπόν όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ ότι τα ΜΜΕ βρίσκονται υπό την καθοδήγηση κρατικών φορέων και όχι μόνο (μεγαλοκαπιταλιστικών επιχειρήσεων και αφεντικών) , δεν παύουμε (αν όχι όλοι , τουλάχιστον μία σημαντική πλειοψηφία ) να τα εμπιστευόμαστε για την ενημέρωση , πληροφόρηση και γενικά στην πλειοψηφία της η καταναλωτική μάζα αφήνει την κοινωνικοποίηση της στα χέρια των καθεστωτικών ΜΜΕ.

Ο ρόλος του διαδικτύου

Το διαδίκτυο αποτελεί ένα μέσο που περιέχει και διαπραγματεύεται καθημερινά ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών σχεδόν ανεξέλεγκτα . Πέρα από αυτό αποτελεί ένα μέσο ψυχαγωγίας και επικοινωνίας ταυτόχρονα γεγονός που το φέρνει στην κορυφή όλων των άλλων μέσων της 4ης εξουσίας. Κατά τα άλλα , το γεγονός ότι οι πληροφορίες διακινούνται (όσο γίνεται) ανεξέλεγκτα κάνει το internet το πιο άναρχο ίσως μέσο , αρκεί να γίνεται σωστή χρήση του. Συμμετέχοντας λοιπόν στην πληροφόρηση (ελάχιστου έστω) αριθμού χρηστών , αποφασίσαμε ότι θα πρέπει να γίνουμε ενεργότεροι και πιο ουσιαστικοί .

Επανήλθαμε δριμύτεροι !

Και μετατρέψαμε το μπλογκ σε ένα e-zine το οποίο θα συνδράμει στην όσο το δυνατόν αντικειμενικότερη ενημέρωση των χρηστών σε θέματα που μας αφορούν. Αναζητούμε βέβαια ακόμη αρθρογράφους και ρεπόρτερς , παρ´ όλα αυτά είμαστε σε θέση να σας παρουσιάσουμε το πρώτο τεύχος.

CLICK HERE ΛΕΜΕΕΕ

ΣΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΓΙΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΜΠΛΟΓΚ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ

Η αλήθεια είναι πως...

Για το
http://autographcollectors.blogspot.com/

Αυτός ο νόμος είναι μόνο η αρχή...

...Ενάντια σε ένα σύστημα που κλέβει τη ζωή


ξανά στους δρόμους

Αγάπη . Επανάσταση . Άνθη

Το apognosi blog σας παρουσιάζει κατά αποκλειστικότητα την τριλογία Αγάπη-Επανάσταση-Άνθη βασισμένη στο ομώνυμο δημιούργημα της alltogethernow .

Αγάπη

Ο δημιουργός προσεγγίζει το πολύπλευρο συναίσθημα του έρωτα και της αγάπης
με έναν τρόπο εύθυμο. Παρουσιάζει όλες τις πτυχές του ενώ εκτοξεύει
ένα βαρύ "κατηγορώ" στα ΜΜΕ τα οποία και θεωρεί ως την αιτία
καταδυνάστευσης και κατακερματισμού της έννοιας της αγάπης.

Στην πόρτα σου κοντοστάθηκα κι απ' τους πολλούς τους ήχους
-μάλλον δεν θα χες και καλή ηχομόνωση στους τοίχους-
διέκρινα έναν γνώριμο σαν να ταν τραγουδάκι
μα ήταν η γλυκιά φωνή του Γιώργου Παπαδάκη

Κι αμέσως έσπευσα λοιπόν κουδούνι να χτυπήσω
καθόλου δε φοβήθηκα μήπως και σε ξυπνήσω
μου άνοιξες διάπλατα την πόρτα και είπες "γεια σου"
μα ήταν σαν να μου άνοιγες την πόρτα της καρδιάς σου

Μου είπες πως έχεις καφέ και πήγες στη κουζίνα
και το κανάλι άλλαξες και το έβαλες στη Ζήνα
Αμέσως ένα δάκρυ μου κύλισε απ' το ματάκι
Να ξερες πόσο σ' αγαπώ .. Γιώργο Παπαδάκη..

Επανάσταση

Στο συγκεκριμένο έργο ο δημιουργός χρησιμοποιεί ένα σουρεαλιστικό
τρόπο προσέγγισης των απόψεων του. Δημιουργεί ,όμως, ένα κλίμα που σίγουρα
προετοιμάζει τον αναγνώστη - συμπρωταγωνιστή για ότι πρόκειται να ακολουθήσει.

Ήταν πρωί του Μάη κοντά στη ροδαυγή
όταν το τέρας ξέφυγε από την κούφια γη
σαν πράσινα πλοκάμια , σαν σύννεφα αδειανά
τρέχανε και σφυρίζανε χιλιάδες ξωτικά

Διέγραφαν κινήσεις που μοιάζανε κυκλικές
έπειτα αποδείχθηκε πως ήταν υπερβολές
δεν τρόμαξε κανένας τους όταν συναντηθήκαν
και έμοιαζα να χαίρομαι που ξαναγεννηθήκανε

Ίσως να μην εχώραγε και ο τρόμος στην καρδιά μου
εκεί που η σκέψη καίγεται και λέει τα όνειρα μου:
"όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας θα ναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει"

Άνθη
Στο τελευταίο μέρος της τριλογίας "Αγάπη - Επανάσταση-Άνθη" ο δημιουργός αρκείται στην
μεταμοντέρνα προσέγγιση του ζητήματος των ναρκωτικών ουσιών.
Θεωρεί ότι οι ίδιες οι ουσίες είναι αιτία του σημαντικού κοινωνικού προβλήματος
της κεϋσιανής ανεργίας για της οποίας την αντιμετώπιση προτείνει μία σειρά από λύσεις

Ω! όνειρα που μου φέρνετε λουλούδια φουντωτά
πως θα θελα να μπορούσα
όχι.. όχι να σας μυρίσω ..
ίσως άλλωστε να μην σαγηνεύει το άρωμα σας
αλλά να.. θέλω να σας δω .. να σας γευτώ.. να σας πιω..


Ω! Άνθη της φύσης.. θεσπέσια ομορφιά
γιατί να απαγορεύουνε νόμοι κι αφεντικά
να σας καλωσορίσουμε σε αυτή τη ζώη ;
Όπως και να χει εμείς είμαστε.. ξέρετε.. φίλοι καλοί
και όλα τα εμπόδια τα περνάμε μαζί.. πετώντας ...
όχι σαν αυτόν τον γυαλαμπούκα με το σκουπόξυλο και
τον κεραυνό στο κούτελο.. απλά .. πετάμε...
παρέα.. βοηθήστε
και εμένα
και εσάς
και τα πάντα...
Σας ΑΓΑΠΩ ... ας ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣΟΥΜΕ ... ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ μου!

Σε Είδα 1

Σε είδα
.στην παραλία
Φορούσες ένα ψάθινο καπέλο

Ένα ταλαιπωρημένο σακάκι
Μαύρα παπούτσια
Και λυπημένο ,
στοχαστικό
βλέμμα


Έφυγες πριν έρθω
με ένα μυαλό ανοιγμένο..

Και ήσουν τόσο όμορφος..
εκεί χάμω..

μου λείπεις ...
έλα κοντά μου

ήλιο και μέρα κι ήλιο τους φορώ
ζώνη να τα χουν όταν θα νυχτώσω

May - Day

1 Μάη 1886, Σικάγο
Οι ρίζες της Πρωτομαγιάς

WALTER CRANE, "The Vampire", 1885.
Ο κοιμισμένος εργάτης, που απομιζιέται από το βαμπίρ του καπιταλισμού,
ετοιμάζεται να ξυπνήσει από την αγγελική φιγούρα του Σοσιαλισμού.

Το 1887 τέσσερις αναρχικοί του Σικάγου εκτελέσθηκαν. Ένας Πέμπτος εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στη φυλακή. Τρεις ακόμη θα περνούσαν 6 χρόνια στη φυλακή μέχρι που πήραν χάρη από τον κυβερνήτη Altgeld που είπε ότι η δίκη που τους καταδίκασε χαρακτηρίστηκε από "υστερία, ένα τσούρμο ενόρκους και έναν προκατειλημμένο δικαστή". Το κράτος είχε, σύμφωνα με τα λόγια της δίωξης, θέσει την "Αναρχία … σε δίκη" και ήλπιζε ότι οι θάνατοί τους θα ήταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και η Πρωτομαγιά έγινε διεθνής ημέρα εργαζομένων για να θυμίζει τη θυσία τους. Καταδικάστηκαν με ψεύτικες κατηγορίες για τη ρίψη μιας βόμβας στην εισβολή της αστυνομίας σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Η διαδήλωση αυτή ήταν τμήμα απεργίας με αίτημα το 8ωρο, στην οποία συμμετείχαν 400.000 εργάτες του Σικάγου και ξεκίνησε την 1η Μάη του 1886.

Η αναρχική ιδέα δεν πέθανε στο Σικάγο το 1887. Σήμερα εμπνέει ένα νέο κύμα του αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ενώσου σε αυτόν τον αγώνα.

Παρίσι, Πρωτομαγιά 2000

Λονδίνο, Πρωτομαγιά 2000

Οι αναρχικές ρίζες της Πρωτομαγιάς

Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί η Πρωτομαγιά έγινε Διεθνής Ημέρα Εργαζομένων και γιατί πρέπει ακόμα να τη γιορτάζουμε. Όλα άρχισαν πριν από έναν αιώνα όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργαζομένων ενέκρινε ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυξε ότι «οκτώ ώρες θα αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά».

Τους μήνες πριν από αυτή την ημερομηνία χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο. Ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες όλοι ενώθηκαν.

Σικάγο

Στο Σικάγο μόνο, 400.000 συμμετείχαν στην απεργία. Μια εφημερίδα της πόλης ανέφερε ότι «καθόλου καπνός δεν έβγαινε από τις ψηλές καπνοδόχους των εργοστασίων και των μύλων, και τα πράγματα είχαν σαββατιάτικη μορφή». Αυτό ήταν το κύριο κέντρο της αναταραχής, και εδώ οι αναρχικοί ήταν στην πρώτη γραμμή του εργατικού κινήματος. Σε ένα μεγάλο βαθμό, λόγω των δραστηριοτήτων τους το Σικάγο έγινε ένα σημαντικό συνδικαλιστικό κέντρο και είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στο κίνημα του 8ωρου.

Όταν την Πρωτομαγιά του 1886, οι απεργίες για το 8ωρο συντάρασσαν τη πόλη, το μισό του εργατικού δυναμικού στο McCormick Harvester Co. μπήκε στον αγώνα. Δύο μέρες αργότερα μια μαζική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από 6.000 μέλη του «Σωματείου lumber shovers» που είχε μπει στον αγώνα επίσης. Η συγκέντρωση οργάνωθηκε μόνο σε ένα τμήμα από τις εγκαταστάσεις McCormick και αποτελούνταν από περίπου 500 απεργούς.

Οι εργαζόμενοι άκουσαν μια ομιλία από τον αναρχικό August Spies, από τον οποίο ζητήθηκε να απευθυνθεί στη συγκέντρωση από την Κεντρική Ένωση Εργατών. Ενώ ο Spies μιλούσε, καλώντας τους εργάτες να σταθούν μαζί και να μην παραδοθούν στους εργοδότες, οι απεργοσπάστες άρχισαν να απομακρύνονται από τις εγκαταστάσεις McCormick.

Οι απεργοί, βοηθούμενοι από τους «lumber shovers» βγήκαν στο δρόμο και ανάγκασαν τους απεργοσπάστες να γυρίσουν πίσω στο εργοστάσιο. Ξαφνικά μια δύναμη 200 αστυνομικών έφτασε και, χωρίς καμιά προειδοποίηση, επιτέθηκε στο πλήθος με γκλοπς και περίστροφα. Σκότωσαν τουλάχιστον έναν απεργό, τραυμάτισαν σοβαρά άλλους πέντε ή έξι και τραυμάτισαν έναν απροσδιόριστο αριθμό.

Σοκαρισμένος από τις βίαιες επιθέσεις στις οποίες ήταν αυτόπτης μάρτυρας, ο Spies πήγε στα γραφεία της Arbeiter - Zeitung (μια καθημερινή αναρχική εφημερίδα για τους Γερμανούς μετανάστες εργάτες) και συνέταξε ένα κείμενο καλώντας τους εργαζομένους του Σικάγου να παρευρεθούν σε μια συνάντηση διαμαρτυρίας την επόμενη νύχτα.

Η συνάντηση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε στο Haymarket Square και συντονίστηκε από τον Spies και δύο άλλους δραστήριους αναρχικούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τον Albert Parsons και τον Samuel Fielden.

Οι μάρτυρες του Σικάγου: οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν,
ο Lingg (στο κέντρο) αυτοκτόνησε στη φυλακή

Η επίθεση της αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια των ομιλιών το πλήθος ήταν ειρηνικό. Ο δήμαρχος Carter Harrison, που ήταν παρών από την αρχή της συγκέντρωσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν έμοιαζε να είναι πιθανό να συμβεί, που να απαιτήσει την παρέμβαση της αστυνομίας». Ενημέρωσε τον καπετάνιο της αστυνομίας John Bonfield για αυτό και πρότεινε να σταλεί στο σπίτι της η μεγάλη δύναμη εφέδρων της αστυνομίας που περίμεναν στο αστυνομικό τμήμα.

Ήταν κοντά στις δέκα το βράδυ όταν ο Fielden έκλεινε τη συνάντηση. Έβρεχε δυνατά και περίπου 200 άνθρωποι είχαν παραμείνει στη πλατεία. Ξαφνικά μια αστυνομική δύναμη 180 ατόμων, διευθυνόμενη από τον Bonfield, εισέβαλε και διέταξε τους ανθρώπους να διασκορπιστούν αμέσως. Ο Fielden διαμαρτυρήθηκε λέγοντας «είμαστε ειρηνικοί».

Βόμβα

Εκείνη τη στιγμή μια βόμβα ρίχτηκε στις τάξεις της αστυνομίας. Σκότωσε έναν, τραυμάτισε θανάσιμα έξι ακόμη και τραυμάτισε περίπου εβδομήντα άλλους. Η αστυνομία άνοιξε πυρ στους παρεβρισκόμενους. Πόσοι ακριβώς πληγώθηκαν ή σκοτώθηκαν από τις σφαίρες της αστυνομίας δεν εξακριβώθηκε ποτέ.

Η κυριαρχία του τρόμου πέρασε πέρα από το Σικάγο. Ο τύπος και οι ιεροκήρυκες καλούσαν για εκδίκηση, επιμένοντας ότι η βόμβα ήταν «δουλειά» των σοσιαλιστών και των αναρχικών. Οι αίθουσες συνεδριάσεων, τα γραφεία των ενώσεων, οι έντυπες εργασίες και ιδιωτικά σπίτια δέχτηκαν επίθεση. Όλοι οι γνωστοί σοσιαλιστές και αναρχικοί συνελήφθησαν. Ακόμη και πολλοί ανίδεοι για το νόημα του σοσιαλισμού και του αναρχισμού συλλήφθηκαν και βασανίστηκαν. «Κάντε τις επιδρομές πρώτα και κοιτάξτε το νόμο μετά» ήταν η δημόσια δήλωση του Julius Grinnell, κρατικού πληρεξούσιου.

Δίκη

Τελικά οκτώ άτομα δικάστηκαν ως «συμμέτοχοι σε φόνο». Ήταν ο Spies, ο Fielden, ο Parsons, και πέντε άλλοι αναρχικοί που είχαν επιρροή στο εργατικό κίνημα, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε δημόσια υποστηρίξει ότι «Διευθύνω αυτή την περίπτωση και ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Αυτοί οι συνεργάτες πρόκειται να κρεμαστούν τόσο σίγουρα όσο ο θάνατος».

Εξαρτημένο σώμα ενόρκων

Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε από το κράτος ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ.

Κανένα στοιχείο δεν προσφέρθηκε ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχαν υποκινήσει τη βία, μάλιστα στη κατάθεσή του στη ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε πως οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια ήταν προγραμματισμένη. Στην πραγματικότητα, ο Parsons είχε φέρει τα δύο μικρά παιδιά του στη συγκέντρωση.

Καταδικάζονται

Το ότι οι οκτώ δικάζονταν για τις αναρχικές πεποιθήσεις τους και τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες τους ήταν σαφές απ' την αρχή. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»

Στις 19 Αυγούστου εφτά από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο, και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Μετά από μια μαζική διεθνή εκστρατεία για την απελευθέρωσή τους, το κράτος «συμβιβάστηκε» και μετέτρεψε τις ποινές των Schwab και Fielden σε ισόβια φυλάκιση. Ο Lingg εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στο κελί του την ημέρα πριν από τις εκτελέσεις. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν.

Επίκαιρη ξυλογραφία της κηδείας των τεσσάρων κρεμασμένων ανδρών

Παίρνουν χάρη

600.000 εργάτες βγήκαν στο δρόμο για την κηδεία τους. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση των Neebe, Schwab και Fielden συνεχίστηκε.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε. Ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε τη χάρη επειδή πίστευε ότι τα άτομα είχαν υποφέρει αρκετά, αλλά επειδή ήταν αθώα για το έγκλημα για το οποίο είχαν δικαστεί. Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».

Οι αρχές θεωρούσαν κατά την διάρκεια της δίκης ότι μια τέτοια δίωξη θα έσπαζε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος για το 8ωρο. Πράγματι, αργότερα ήρθαν στο φως στοιχεία ότι η βόμβα ίσως είχε ριχτεί από έναν πράκτορα της αστυνομίας που εργάζονταν για τον καπετάνιο Bonfield, σαν μέρος μιας συνωμοσίας στην οποία ήταν μπλεγμένοι ορισμένοι ατσάλινοι προϊστάμενοι για να δυσφημήσει το εργατικό κίνημα.

Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά τη καταδίκη του σε θάνατο, ήταν βέβαιος ότι αυτή η συνωμοσία δεν θα πετύχαινε. «Εάν νομίζεται ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να πατάξετε το εργατικό κίνημα... το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία - εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας - και μπροστά σας, και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.»

Επαναστατική πολιτική

Πάνω από έναν αιώνα μετά από εκείνη την πρώτη Πρωτομαγιάτικη διαμαρτυρία στο Σικάγο, πού είμαστε; Περιφερόμαστε στη πόλη με τα εμβλήματα του σωματίου μας - για τη μοναδική μέρα της χρονιάς που μπορούμε να τα βγάλουμε έξω από τα γραφεία μας. Κατόπιν στεκόμαστε ακούγοντας βαρετούς (και συνήθως φοβερά ανούσιες) ομιλίες από τους εξίσου βαρετούς γραφειοκράτες του σωματίου. Πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η Πρωτομαγιά ήταν μία μέρα την οποία οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο έδειξαν τη δύναμή τους, διακήρυξαν τα ιδανικά τους και γιόρτασαν τις επιτυχίες τους.

Είναι σημαντικό ότι «μια φορά κι έναν καιρό» ήταν έτσι. Μπορούμε να το κάνουμε πάλι. Χρειαζόμαστε ανεξάρτητη εργατική πολιτική. Καμία συνεργασία με την κυβέρνηση και τους προϊσταμένους. Αληθινή αλληλεγγύη με τους συντρόφους εργαζόμενους στον αγώνα, όχι συντεχνιακές απόψεις με παρωπίδες. Χρειαζόμαστε ακόμη μια περαιτέρω μείωση των ωρών απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθών, για να δημιουργήσουμε εργασία για τους ανέργους.

Χρειαζόμαστε επαναστατική πολιτική. Αυτό σημαίνει πολιτική που μπορεί να μας οδηγήσει προς έναν γνήσιο σοσιαλισμό όπου η ελευθερία δεν ξέρει κανένα όριο εκτός από την μη παρεμπόδιση της ελευθερίας των άλλων. Έναν σοσιαλισμό που είναι βασισμένος στη πραγματική δημοκρατία - όχι την τωρινή επίφαση δημοκρατίας όπου μπορούμε να επιλέξουμε κάποιους από τους κυβερνήτες μας, αλλά δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε χωρίς κυβερνήτες. Μια πραγματική δημοκρατία όπου ο καθένας που επηρεάζεται από μια απόφαση θα έχει την ευκαιρία να έχει το λόγο για τη λήψη εκείνης της απόφασης. Μια δημοκρατία του αποτελεσματικά συντονισμένου εργασιακού χώρου και των κοινοτικών συμβουλίων. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή είναι για να ικανοποιεί τις ανάγκες, και όχι για να αποκτήσουν κέρδη οι λίγοι προνομιούχοι. Αναρχισμός.

«Θα έρθει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές
που καταπνίγεται σήμερα»

Το μνημείο στους μάρτυρες του Σικάγου έχει το παραπάνω κείμενο σαν επιγραφή στη βάση του. Οι μάρτυρες του Σικάγου κατάλαβαν ότι παρόλο που το κράτος έβαλε την «Αναρχία… σε δίκη» οι θάνατοί τους δεν θα γίνονταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Σήμερα το αναρχικό κίνημα είναι πιο εκτεταμένο γεωγραφικά από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία. Η Πρωτομαγιά έχει γίνει μια ώρα όχι μόνο για να θυμόμαστε τους μάρτυρες του Σικάγου αλλά επίσης για να προωθούμε την επίθεση ενάντια στον καπιταλισμό.

Πάρε μέρος σε αυτόν τον αγώνα.

ΙΔΙΩΝΥΜΟ 17

Η λιτανεία έρχεται από πέρα μακριά απ' τα νησιά
Κάθε σαν σήμερα μεγάλη Παρασκευή Απριλίου/ο
χριστός σαλεύει ανάμεσα σε βαριά λιβάνια πρεζάκηδες
ξενηστικωμένα παιδιά παστρικές πουτάνες και φαγω
μένους επισήμους.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα γριές μοιρολογίστρες αδερφές
κρατάν καλάθια με άσπρα και σκούρα άνθια / ραίνουν
τ' αγόρια και το λείψανο με βαμένα άτσαλα βλέφαρα
κάτω από μαύρες δαντελένιες πλερέζες και κάλτσες με
ραφή.
Φαρδείς παπάδες σκουντάνε σκληρά τα παιδιά που
φοράνε γυαλάκια και κρατάν τα ξαπτέρυγα/αυτά/ με
τσαλακωμένη αξιοπρέπεια/ πατάνε σπρώχνουνε/ σκου-
ντάνε μπροστά τη λυπημένη φιλαρμονική/χάνουν
όλοι το τέμπο τη μεγάλη Παρασκευή ο χρίστος με
μακριά νευρένια πόδια σταυρωμένα καρφωτά τουμπα-
ρισμένα μάτια/ σπασμένη ραχοκοκκαλιά/αίμα πηγμένο
γυρμένο κεφάλι/όμορφος σαν τρομοκράτης ζωντανός
σα σε κρίση/ κάποιος κάποτε θα του τραβήξει το
ζωνάρι να φανεί το φύλο του όταν άλλοι με κατεβα-
σμένα τα ρολά στα καφενεία θα κρεμάνε το βαλέ
όταν άλλοι
θ'ανοίγουνε διάπλατες τις πόρτες των ψυχιατρείων
και τις φυλακές
Θα ξεκρεμάσουν τους ληστές
κι η Λιτανεία θα βρει το σωστό
το Νέγρικο ρυθμός της
τον πολεμικό
το θάνατο που άλλοι Ανάσταση τον λένε.

Υ.Γ. Δεν παραβρέθηκα ούτε φέτος σε κάποια περιφορά επιταφίου οπότε δεν μπόρεσα να φωτογραφίσω και κανέναν. Η φωτογραφία είναι απ' το μπλογκ του pisoglendis